Πώς ξεκίνησε ο Κίτρινος Τύπος;

  Joseph Pulitzer και ο κίτρινος Τύπος   

Κατά το λεξικό American Heritage, ο Κίτρινος Τύπος αναφέρεται στη μορφή δημοσιογραφίας που εκμεταλλεύεται, διαστρεβλώνει ή υπερβάλλει κάποια είδηση προκειμένου να προσελκύσει αναγνώστες δημιουργώντας εντυπώσεις. Απευθύνεται συχνά με φτηνούς συναισθηματισμούς αποφεύγοντας την αναφορά σε λογικά/ορθολογικά επιχειρήματα και γενικώς στη…λογική των αναγνωστών. Παρουσιάζει ειδήσεις, με ελάχιστη ή μηδενική έρευνα, σε εντυπωσιακά πρωτοσέλιδα και εξώφυλλα (μιλώντας για εφημερίδες και περιοδικά). Τηρουμένων των αναλογιών του είδους, το ίδιο συμβαίνει και στο διαδίκτυο. Οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται περιλαμβάνουν υπερβολές των γεγονότων, σκανδαλολογία, εντυπωσιασμό. Κατ’επέκταση ο όρος χρησιμοποιείται σήμερα μειωτικά απέναντι σε κάθε μορφή δημοσιογραφίας που αντιμετωπίζει τα γεγονότα με αντιεπαγγελματικό ή ανήθικο τρόπο.

Κατά τον Frank Luther Mott, δημοσιογράφο και βραβευμένο με Pulitzer ιστορικό που διέπρεψε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60, η κίτρινη δημοσιογραφία χαρακτηρίζεται από πέντε στοιχεία:

1. τρομακτικά πρωτοσέλιδα, συχνά ειδήσεων ήσσονος σημασίας, με χρήση γραμματοσειράς μεγάλου μεγέθους .

2. υπερβολική χρήση εικόνων ή φανταστικών, “δημιουργικών” εικονογραφήσεων.

3. χρήση πλαστών συνεντεύξεων, παραπλανητικών πρωτοσέλιδων, ψευδοεπιστημονικά στοιχεία και μία σειρά από ψευδή στοιχεία τα οποία “επιβεβαιώνονται από “ειδικούς” αμφιβόλου αξίας και επαγγελματικής πιστοποίησης.

4. έμφαση στα Κυριακάτικα συμπληρώματα, συνήθως με κόμιξ (μιλάμε για πολλά χρόνια πριν!)

5. δραματική συμπάθεια για το “αουτσάιντερ”, για οτιδήποτε φέρεται να δρα ενάντια στο σύστημα. Ο ορισμός αλλά και τα παραπάνω χαρακτηριστικά προέκυψαν από τις εφημερίδες στη Νέα Υόρκη στις αρχές του 20ου αιώνα στη διάρκεια της μάχης για- τί άλλο;- την αύξηση κυκλοφορίας.

Ο όρος εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1890 για να χαρακτηρίσει τη δημοσιογραφία που στόχευε στον εντυπωσιασμό και πιο συγκεκριμένα στον πόλεμο κυκλοφορίας μεταξύ του εντύπου του J. Pulitzer “New York World” και του εντύπου του W.R. Hearst “New York Journal”. Η μάχη των δύο εντύπων κορυφώθηκε από το 1895 μέχρι περίπου το 1898, και η ιστορική χρήση του όρου αναφέρεται -συχνά- ειδικά σε αυτή την περίοδο. Και τα δύο έντυπα είχαν κατηγορηθεί από τους επικριτές τους για εντυπωσιασμό προκειμένου να αυξήσουν την κυκλοφορία τους, παρόλο που και οι δύο εφημερίδες έκαναν αναφορές σε σοβαρά θέματα και ειδήσεις. Ενδεικτικά, ένα αγγλικό περιοδικό το 1898 σημείωνε, “Δεν είναι όλη η δημοσιογραφία στην Αμερική κίτρινη αν και η αυστηρά σύγχρονη κίτρινη δημοσιογραφία είναι Αμερικάνικη”.

Στο εξώφυλλο του δημοφιλούς, τότε, περιοδικού Puck, φιγουράρει ο Joseph Pulitzer και μια μαϊμού η εικόνα της οποίας επιστρατεύεται από τον καρτουνίστα για να “δείξει” τον William R. Hearst. Και οι δύο ως οι εκδότες-εκπρόσωποι της κίτρινης δημοσιογραφίας, τυλιγμένοι με τις εφημερίδες τους που με εξωφρενικούς τίτλους καλούν στην κήρυξη του πολέμου

Χρησιμοποιήθηκε, μάλλον πρώτη φορά, από τον Erwin Wardman, συντάκτη του “New York Press”. O Wardman θεωρείται ο πρώτος που δημοσίευσε τον όρο, αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι εκφράσεις όπως «κίτρινη δημοσιογραφία» και «σχολείο του κίτρινου παιδιού της δημοσιογραφίας» είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί και από άλλους δημοσιογράφους της εποχής. Ο Wardman ποτέ δεν προσδιόρισε το περιεχόμενο του όρου με ακρίβεια, ήταν, όμως, αυτός που είχε πρώτος χρησιμοποιήσει και την έκφραση “δημοσιογραφία κίτρινου παιδιού”, αναφερόμενος και παραπέμποντας στο τότε δημοφιλές κόμικ “Κίτρινο Παιδί” (Yellow Kid) που δημοσιευόταν τόσο από τον Pulitzer όσο και από τον Hearst στη διάρκεια της “μάχης” για την κυκλοφορία των εφημερίδων τους.

To 1883 o J. Pulitzer αγοράζει την εφημερίδα New York World μετά την επιτυχημένη του πορεία στην εφημερίδα St. Louis Post-Dispatch, η οποία, υπό την ηγεσία του, είχε εξελιχθεί στο κυρίαρχο έντυπο της πόλης. Με την απόκτηση της New York World, ο Pulitzer προσπαθεί να αυξήσει την κυκλοφορία του εντύπου, εμπλουτίζοντας την ύλη με “ευχάριστα” αναγνώσματα. Έτσι, γεμίζει την εφημερίδα με φωτογραφίες, παιχνίδια και διαγωνισμούς που προσελκύουν νέους αναγνώστες ενώ, ταυτόχρονα, ρίχνει την τιμή της εφημερίδας στα 2 σεντς. Πολλές από τις σελίδες της εφημερίδας ήταν γεμάτες με περιγραφές εγκλημάτων, με τίτλους όπως “Ουρλιάζοντας για έλεος”. Ωστόσο δεν ήταν τα μοναδικά θέματα που παρουσιάζονταν, ούτε καν τα κυρίαρχα.

Ο Pulitzer, ωστόσο, πίστευε ότι οι εφημερίδες είχαν καθήκον να βελτιώσουν την κοινωνία υπηρετώντας δίκαιες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Μόλις δύο χρόνια αφότου ανέλαβε, η New York World  έγινε η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα στη Νέα Υόρκη.  Βοήθησαν και οι ισχυροί δεσμοί του εκδότη με το Δημοκρατικό Κόμμα. Άλλοι εκδότες, ανταγωνιστές του Pulitzer, άρχισαν να κατηγορούν τη New York World αναφερόμενοι στις ιστορίες εγκλημάτων και τους εντυπωσιασμούς, αγνοώντας τα πιο σοβαρά θέματα της εφημερίδας, κάτι που επηρέασε τη γενική αντίληψη για την κίτρινη δημοσιογραφία. Η εκδοτική προσέγγιση του Pulitzer εντυπωσίασε τον W.R.Hearst, ο οποίος είχε κληρονομήσει την εφημερίδα San Francisco Examiner από τον πατέρα του το 1887.

Ο Hearst, αναγνώστης κι αυτός της New York World, αποφάσισε να κάνει και τη δική του εφημερίδα τόσο ενδιαφέρουσα όσο ήταν η εφημερίδα του Pulitzer. Έτσι, κάτω από την καθοδήγησή του, η εφημερίδα Examiner, αφιέρωσε το 24% του χώρου της σε εγκλήματα, παρουσιάζοντας τις ιστορίες σαν ηθικά έργα πασπαλισμένα με μοιχεία και γυμνό (για τα πρότυπα του 19ου αιώνα) στην πρώτη σελίδα. Ένα παράδειγμα είναι ο τίτλος που αναφέρεται σε φωτιά σε ένα ξενοδοχείο, ένα μόλις μήνα αφού είχε αναλάβει ο Hearst: “ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΕΣ, ΞΕΦΡΕΝΕΣ ΦΛΟΓΕΣ. Ξεχύνονται μανιασμένες στο Splendid Pleasure Palace στην ακτή του Monterey [ ….] Κυνηγάνε τους έντρομους επισκέπτες με πρωτόγονη οργή. Πανικόβλητοι και ξέπνοοι οι φυγάδες κοιτάν τη σκηνή του τρόμου […]”.

Ο Hearst ήταν υπερβολικός στην κάλυψη εγκλημάτων σε πολλά επίπεδα, όπως φαίνεται και   σε ένα από τα πρώτα του κομμάτια όπου αναφέρεται στη “συμμορία δολοφόνων που επιτέθηκε στην αστυνομία σπρώχνοντας τους δημοσιογράφους του Examiner να κάνουν τη δουλειά τους για εκείνους”. Όμως, παρά τη ροπή προς τον “κιτρινισμό”, η εφημερίδα ταυτόχρονα αύξησε το χώρο που παρείχε στις διεθνείς ειδήσεις ενώ είχε μεγάλο αριθμό δημοσιογράφων - ερευνητών αφιερωμένων στη δημοτική διαφθορά και αναποτελεσματικότητα. 

Μια από τις πιο σημαντικές αποκαλύψεις της εφημερίδας είδε το φως της δημοσιότητας όταν η δημοσιογράφος Winifred Black εισήχθη στο νοσοκομείο του San Francisco και ανακάλυψε ότι οι άπορες γυναίκες ήταν θύματα βαρβαρότητας. Την ίδια μέρα που κυκλοφόρησε το άρθρο, ολόκληρο το προσωπικό του νοσοκομείου απολύθηκε.

Η ιστορία των fake news είναι, βέβαια, ακόμα πιο παλιά κι από το “Κίτρινο Παιδί”. Αριστερά μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα ενδιαφέρον βίντεο.

Στις επόμενες σελίδες ακολουθεί ένα μικρό χρονικό των αρχών του “κίτρινου τύπου”.

1895

7 Νοεμβρίου — Ανακοινώνεται η απόκτηση της “ετοιμοθάνατης” εφημερίδας New York Morning Journal από τον William Randolph Hearst. Ο Hearst βγάζει από τον τίτλο της εφημερίδας τη λέξη ‘Morning’. Η άφιξή του στη Νέα Υόρκη προκαλεί τεράστιο ενδιαφέρον και ξεκινά ένας πόλεμος κυκλοφορίας μεταξύ του ίδιου και του Joseph Pulitzer που ήταν ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας New York World, ξεκινώντας την περίοδο του Κίτρινου Τύπου. Ο Hearst πολύ σύντομα προσελκύει ταλαντούχους υπαλλήλους της New York World.

1896

25 Οκτωβρίου — Το δημοφιλές καρτούν “το κίτρινο παιδί” του καλλιτέχνη Richard F. Outcault, μετακινείται μαζί του από την εφημερίδα New York Journal στην εφημερίδα New York World.

8 Νοεμβρίου — Στην πρώτη επέτειο της απόκτησης της Journal από τον Hearst, η εφημερίδα υπερηφανεύεται ότι: “Κανένα άλλο έντυπο στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχει προσωπικό με το ένα δέκατο του ταλέντου και της φήμης του δικού μας. Είναι η πολιτική της εφημερίδας να έχει τα καλύτερα μυαλά και τα νέα, γιατί το κοινό έχει βασιστεί περισσότερο στην ψυχαγωγία παρά στην ενημέρωση”.

1897

9 Ιανουαρίου—Ο Richard Harding Davis και ο Frederic Remington φτάνουν στην Κούβα σε αποστολή της New York Journal, που θα γίνει αφορμή για μία από της πιο γνωστές ιστορίες της Αμερικανικής δημοσιογραφίας. Ο Hearst θα παροτρύνει τον καλιτέχνη Remington “Τράβα εσύ τις φωτογραφίες κι εγώ θα σου δώσω τον πόλεμο”. Αν και έχει ακουστεί πολύ, αυτή η φράση και η ιστορία είναι σχεδόν σίγουρα αναληθής.

31 Ιανουαρίου— Η φράση “κίτρινη δημοσιογραφία” πρωτοεμφανίζεται τυπωμένη σε μία μικρή επικεφαλίδα δίπλα στο τέλος της έκτης σελίδας στην εφημερίδα New York Press του Ervin Wardman.

2 Φεβρουαρίου— Η εφημερίδα New York Journal δημοσιεύει το υποβλητικό, γεμάτο λεπτομέρειες άρθρο του Richard Harding Davis για την εκτέλεση ενός 20χρονου Κουβανού, που είχε συμμετάσχει στην επανάσταση του νησιού κατά της Ισπανικής κυριαρχίας, από το εκτελεστικό απόσπασμα των Ισπανών. Το άρθρο του Davis είναι ένα εξαίρετο παράδειγμα δημοσιογραφικής ανταπόκρισης εκτός συνόρων για την Αμερικάνικη δημοσιογραφία του 1897.

4 Φεβρουαρίου— Οι διαχειριστές της Δημόσιας Βιβλιοθήκης του Newark (Newark Free Public Library) στο New Jersey ψηφίζουν υπέρ της απομάκρυνσης των εφημερίδων New York Journal και New York World από το αναγνωστήριό της. Ηταν η πρώτη κίνηση σε μία πικρή καμπάνια απαγόρευσης των πιο τρανταχτών παραδειγμάτων της κίτρινης δημοσιογραφίας από βιβλιοθήκες, λέσχες και αναγνωστήρια στη μητροπολιτική Νέα Υόρκη.

2 Φεβρουαρίου— Η εφημερίδα New York Journal δημοσιεύει το υποβλητικό, γεμάτο λεπτομέρειες άρθρο του Richard Harding Davis για την εκτέλεση ενός 20χρονου Κουβανού, που είχε συμμετάσχει στην επανάσταση του νησιού κατά της Ισπανικής κυριαρχίας, από το εκτελεστικό απόσπασμα των Ισπανών. Το άρθρο του Davis είναι ένα εξαίρετο παράδειγμα δημοσιογραφικής ανταπόκρισης εκτός συνόρων για την Αμερικάνικη δημοσιογραφία του 1897.

4 Φεβρουαρίου— Οι διαχειριστές της Δημόσιας Βιβλιοθήκης του Newark (Newark Free Public Library) στο New Jersey ψηφίζουν υπέρ της απομάκρυνσης των εφημερίδων New York Journal και New York World από το αναγνωστήριό της. Ηταν η πρώτη κίνηση σε μία πικρή καμπάνια απαγόρευσης των πιο τρανταχτών παραδειγμάτων της κίτρινης δημοσιογραφίας από βιβλιοθήκες, λέσχες και αναγνωστήρια στη μητροπολιτική Νέα Υόρκη.

27 Ιουνίου — Το αποκεφαλισμένο σώμα ενός άντρα ξεβράζεται στις ακτές του East River στη Νέα Υόρκη. ‘Αλλα μέρη του σώματος βρίσκονται τις επόμενες ημέρες στο ποτάμι, δημιουργώντας ένα μακάβριο κι εντυπωσιακό μυστήριο δολοφονίας που συναρπάζει τη Νέα Υόρκη.

3 Ιουλίου — Η εφημερίδα New York Journal λύνει το μυστήριο του East River, κατονομάζοντας το θύμα ως τον William Guldensuppe και καθοδηγώντας τις αρχές στους κύριους υπόπτους του εγκλήματος. Αργότερα η εφημερίδα θα δηλώσει ότι: “Αν δεν ήταν η εφημερίδα, το χέρι του νόμου θα είχε μείνει παράλυτο”.

17 Αυγούστου— Η New York Journal αποκαλύπτει ότι μία νέα Κουβανή, η Evangelina Cosío y Cisneros, είχε φυλακιστεί για παραπάνω από ένα χρόνο στην φρικτή Casa de Recogidas στην Αβάνα. Η εφημερίδα την αποκαλεί “το Κουβανό κορίτσι μάρτυρας” και ξεκινά μία φασαριόζικη αλλά τελικά αποτελεσματική καμπάνια για να πιέσει την Ισπανία να την ελευθερώσει.

28 Αυγούστου— Ο Karl Decker, ένας δημοσιογράφος της Journal με βάση την Washington φτάνει στην Αβάνα σε μυστική αποστολή απελευθέρωσης της Cisneros με σκοπό να τη στείλει στην Αμερική.

7 Οκτωβρίου— Με τη βοήθεια του Karl Decker και των συνεργατών του, η Evangelina Cisneros αποδρά από την Casa de Recogidas. Κρύβεται στο σπίτι ενός Κουβανό-Αμερικανού τραπεζίτη, μόλις μερικά τετράγωνα μακριά από τη φυλακή της, πριν να φυγαδευτεί σε ένα ατμόπλοιο για την Αμερική.

10 Οκτωβρίου— Σε τίτλους μεγέθους τεσσάρων γραμμών η εφημερίδα New York Journal παίρνει τα εύσημα για την οργάνωση της απόδρασης και φυγάδευσης της Evangelina Cisneros. Αποκαλεί την απόδραση τη “μεγαλύτερη δημοσιογραφική επανάσταση της εποχής”. Η Cisneros φτάνει στη Νέα Υόρκη στις 13 Οκτωβρίου.

16 Οκτωβρίου— Η εφημερίδα Journal οργανώνει μία ενθουσιώδη υποδοχή σε εξωτερικό χώρο για την Cisneros, και αποκαλεί το γεγονός, τη μεγαλύτερη εκδήλωση υποδοχής της πόλης από το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου.

23 Δεκεμβρίου — Joseph Pulitzer, ιδιοκτήτης της εφημερίδας New York World, αναγνωρίζει ιδιωτικά ότι ο μεγαλύτερός του ανταγωνιστής, η εφημερίδα New York Journal , έχει γίνει ένα “εξαιρετικά ικανό, ελκυστικό και δημοφιλές έντυπο”. Επιστέγασμα ενός εντυπωσιακά γεμάτου και ενεργητικού έτος ανταποκρίσεων, η συνέντευξη του αρχηγού των Κουβανών ανταρτών, General Máximo Gómez, ο οποίος επιβεβαιώνει την αντίθεση του στην προσφορά μερικής ανεξαρτησίας εκ μέρουςτης Ισπανίας στην Κούβα.

31 Δεκεμβρίου — Η New York Journal οργανωνει μία πολυτελή δεξίωξη για την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς για να τιμήσει την ενοποίηση των πέντε δήμων της Πόλης της Νέας Υόρκης, η οποία επίσημα λαμβάνει χώρα την 1η Ιανουαρίου του 1898. Περίπου 100,000 εύθυμοι συμμετέχοντες αψηφούν τη βροχή και το χιόνι και φτάνουν μέχρι το Manhattan και γιορτάζουν αυτό που η Journal αποκαλεί “φωτεινό ξεκίνημα της εποχής κατά την οποία εμπλουτίζεται η ιστορία της Νέας Υόρκης”.

1898

2 Ιανουαρίου —Η New York Journal επικροτεί τα κατορθώματά της για το 1897 ανακοινώνοντας: “Ποτέ πριν στην ιστορία της δημοσιογραφίας μία εφημερίδα δεν πέτυχε τέτοια ρεκόρ μέσα σε ένα χρόνο, όσα πέτυχε η New York Journal μέσα στο χρόνο που πέρασε… Η χρονιά είναι ένα κανονικό ημερολόγιο επιτυχιών για την Journal.”

25 Ιανουαρίου — Το Αμερικάνικο πολεμικό πλοίο Maine φτάνει στην Αβάνα για μια φιλική επίσκεψη.

9 Φεβρουαρίου — Η εφημερίδα New York Journal δημοσιεύει τα περιεχόμενα ενός αδιάκριτου προσωπικού γράμματος, του οποίου ο αποστολέας του είναι ο βασικός διπλωμάτης της Ισπανίας στην Αμερική, Enrique Dupuy de Lôme. Το γράμμα αναφέρεται υποτιμητικά προς τον Πρόεδρο McKinley ως έναν “χαμηλού επιπέδου πολιτικό” και αναδεικνύει την ανειλικρίνεια της Ισπανίας στην διαπραγμάτευση για μια επερχόμενη εμπορική συμφωνία με την Αμερική. Ο Dupuy de Lôme άμεσα παραιτείται από τη θέση του και γυρνάει στην Ισπανία μέσω του Καναδά.

15 Φεβρουαρίου— Το πολεμικό πλοίο Maine καταστρέφεται στο Λιμάνι της Αβάνα, οδηγώντας στο θάνατο 266 ναύτες από το πλήρωμα των 358. Το σοκ είναι πρωτοφανές για την Αμερικανική κοινή γνώμη. Η Journal του Hearst, σύντομα προσφέρει ανταμοιβή $50,000 για τον “εντοπισμό του δράστη του εξοργιστικού γεγονότος στο Maine.”

16 Φεβρουαρίου — Ο Sylvester Scovel της World ξεχωρίζει για την ακούραστη κάλυψη της καταστροφής του Maine και τα επακόλουθά της.

17 Φεβρουαρίου— Η εφημερίδα New York Evening Journal δημοσιεύει, ανακριβώς, ότι τρύπα από τορπίλη βρέθηκε στη μία μεριά του πλοίου.

1 Μαρτίου— Η New York Times επιτίθεται κατά της κάλυψης των γεγονότων στο Maine από τον κίτρινο τύπο, ανακοινώνοντας στο κύριο άρθρο ότι “Υπάρχουν υστερικές γυναίκες και των δύο φύλων που συνεχίζουν να καταβροχθίζουν τις πιο απίθανες ανακρίβειες με τη μεγαλύτερη απληστία αρκετό καιρό αφού οι λογικοί γείτονές τους έχουν σταματήσει να τις διαβάζουν. Κατά τις πρώτες μέρες της επιδημίας, η πλημμύρα της ψευδολογίας είχε μεγάλη επίδραση στην αύξηση των πωλήσεων των πρόσθετων εντύπων. Αλλά αυτή είναι μόνο μια πρόσκαιρη επιτυχία. Όσο περισσότερα είναι τα ψεύδη τους, τόσο λιγότερο γίνονται πιστευτά, και αντίθετα με το σκοπό τους, τόσο περιορίζονται οι πωλήσεις τους”.

21 Μαρτίου— Αμερικανικό Ναυτικό Εξεταστικό Δικαστικό Απόσπασμα βρίσκει ότι το Maine καταστράφηκε από υποβρύχια νάρκη. Η έρευνα όμως δεν μπόρεσε να αποδώσει ευθύνες.

20 Απριλίου— Η κυβέρνηση του McKinley εκδίδει τελεσίγραφο στην Ισπανία να εγκαταλείψει την Κούβα.

21 Απριλίου— Η Ισπανία διακόπτει τις διπλωματικές σχέσεις με την Αμερική.

25 Απριλίου— Το Κονγκρέσο ανακοινώνει πόλεμο με την Ισπανία με αναδρομική ισχύ από την 21η Απριλίου.

30 Απριλίου — Η αντιπολεμική εφημερίδα New York Evening Post κατηγορεί τον Κίτρινο Τύπο για υπόθαλψη της σύρραξης με την Ισπανία. “Η υπόθαλψη πολέμου και η δημοσίευση αναληθών γεγονότων του πολέμου, έχουν, στην πραγματικότητα, γίνει σχεδόν μία ειδική λειτουργία της μερίδας του Τύπου που είναι γνωστή σαν “Κίτρινα Περιοδικά”, δηλώνει η εφημερίδα Evening Post, προσθέτωντας ότι ο κίτρινος τύπος “Μιλά ακατάπαυστα για τον πόλεμο, απλώς για να ενθουσιάσει μέ πλαστά νέα και να διεγείρει τα πιο άγρια πάθη με φρικτές προτάσεις”.

1 Μαίου — Μια Αμερικανική ναυτική μοίρα, υπό τις διαταγές του Commodore George Dewey, εξοντώνει έναν εξουθενωμένο Ισπανικό στόλο στον κόλπο Manila, στην πρώτη σοβαρή πολεμική εμπλοκή . Σε μια σκωπτική απάντηση στην “υπόθαλψη του πολέμου” από την Evening Post, το editorial της Journal του Hearst, τοποθετεί αυτή τη φράση στο πρωτοσέλιδο και στο οπισθόφυλλο: “Πώς σας φαίνεται ο πόλεμος της Journal;”

24 Ιουνίου— Οι Αμερικανικές δυνάμεις οδηγούν τα Ισπανικά στρατεύματα σε μια βιαστική αψιμαχία στην τοποθεσία Las Guásimas, ένα χωριουδάκι στο δρόμο προς το Santiago-de-Cuba. ‘Ενας ανταποκριτής της New York Journal, ο Edward Marshall, θα πυροβοληθεί και θα τραυματιστεί σοβαρά στη μάχη.

1-2 Ιουλίου— Οι Αμερικανικές δυνάμεις επιτίθενται στα Ισπανικά στρατεύματα που βρίσκονται οχυρωμένα στο El Caney και στα υψώματα του San Juan, ανατολικά του Santiago-de-Cuba. Οι Αμερικανοί κερδίζουν τακτικές νίκες, οδηγώντας τους ολιγάριθμους Ισπανούς στα περίχωρα του Santiago. Ο Hearst, που έχει ταξιδέψει στο θέατρο του πολέμου σε ένα πολυτελές ατμόπλοιο, καλύπτει τη μάχη για την εφημερίδα του, Journal.

3 Ιουλίου— Μία Ισπανική μοίρα με έξι σκάφη εμποδίζεται στην προσπάθειά της να ξεφύγει από το Santiago-de-Cuba και καταστρέφεται από Αμερικανικά πολεμικά πλοία. Ένας Αμερικανός ναύτης και παραπάνω από 350 Ισπανοί ναύτες σκοτώνονται στην μάχη. Ο Hearst μετακινεί το ατμόπολοιό του κοντά στη δράση και συλλαμβάνει 17 Ισπανούς στρατιώτες.

17 Ιουλίου— Μετά από πολυήμερες διαπραγματεύσεις, η Ισπανική φρουρά που βρίσκεται στο Santiago de Cuba παραδίδεται στις Αμερικανικές δυνάμεις. Στους όρους της συνθηκολόγησης, η Αμερική συμφωνεί να μεταφέρει τις Ισπανικές δυνάμεις πίσω στη χώρα τους. Η τελετή παράδοσης αμαυρώνεται από τον Sylvester Scovel της World ο οποίος δίνει μία μπουνιά στον διοικητή του Αμερικάνικου στρατού, στρατηγό Rufus Shafter.

18 Οκτωβρίου— Η New York Times μειώνει την ημερήσια της τιμή σε ένα από τρία σεντς, επιμένοντας ότι: “Είναι η τιμή της εφημερίδας κι όχι ο χαρακτήρας της που άλλαξε”.  Με αυτήν την κίνηση αρχίζει η ανάδειξη των Times σε κορυφαία Αμερικανική εφημερίδα.

1899

1 Ιανουαρίου— Η New York Journal ανακοινώνει στο κύριο άρθρο της ότι: “Μία υπέροχη χρονιά μόλις τελείωσε- υπέροχη για την Αμερική, υπέροχη για τον κόσμο, υπέροχη για την ανθρωπότητα. Το κύριο γεγονός του 1898 ήταν ο Ισπανικός πόλεμος… Η ανθρωπότητα έγινε μάρτυρας ενός γεγονότος που εμπνέει, ενός έθνους που παραμέρισε κάθε σκέψη προσωπικού συμφέροντος και υλικών συνεπειών και τράβηξε το σπαθί του για να υπερασπιστεί τους γείτονές του κατά του ξένου κατακτητή, για το δικαίωμα στην ελευθερία”.

_______________

https://jaj.gr/lives-history/pos-xekinise-o-kitrinos-typos/

Εβδομήντα (70) χρόνια από τη δολοφονία του Τζορτζ Πολκ -Το χρονικό μιας αντικομμουνιστικής σκευωρίας-

Δημήτρης Κ. Τζανακάκης

ΡΕΘΥΜΝΟ

   70 χρόνια από τη δολοφονία του Τζορτζ Πολκ    

   -Το χρονικό μιας αντικομμουνιστικής σκευωρίας   

Η πιο πολύκροτη πολιτική δολοφονία του Εμφυλίου, εκείνη του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ στη Θεσσαλονίκη το 1948, έγινε απαρχή μιας πολυπλόκαμης δικαστικής σκευωρίας, με κύριο στόχο το πλήγμα στον αγώνα του ΔΣΕ και τη δημιουργία αντικομμουνιστικής υστερίας.

Σαν σήμερα πριν 70 χρόνια ανασυρόταν από το Θερμαϊκό κόλπο δεμένο πισθάγκωνα το πτώμα του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ, ο οποίος δούλευε ως ανταποκριτής στην Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή για λογαριασμό του δικτύου CBS. O Λάμπρος Αντώναρος, σε μια συνηθισμένη για εκείνον βαρκάδα ανακάλυψε τυχαία το σώμα του Πολκ, ενημερώνοντας τις αρχές. Σύντομα διαπιστώθηκε πως επρόκειτο για δολοφονία, καθιστώντας την “υπόθεση Πολκ” όπως έγινε γνωστή, ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του εμφυλίου πολέμου, αλλά και μια τεράστια επιχείρηση προβοκάτσιας κατά του ΚΚΕ και του προοδευτικού κινήματος εν γένει. Όπως ήταν φυσικό, η είδηση έκανε σύντομα το γύρο του κόσμου, προκαλώντας ιδιαίτερη οργή στην αμερικανική κοινή γνώμη.

Ο Πολκ με τη δεύτερη, Ελληνίδα σύζυγό του Ρέα Κοκκώνη

Ο Πολκ ήταν γνωστός για τις δημοκρατικές του απόψεις, αφού χωρίς να είναι φυσικά κομμουνιστής δε δίσταζε να ασκεί κριτική στη μοναρχοφασιστική κυβέρνηση των Αθηνών. Η άφιξη του στη Θεσσαλονίκη χρονολογούνταν μια βδομάδα πριν, με στόχο να αναχωρήσει εκ νέου για τις ΗΠΑ στις 20 του ίδιου μήνα. Έμενε στο ξενοδοχείο “Αστόρια”, όπου μετά το θάνατό του ανευρέθηκε επιστολή στην οποία αποκάλυπτε πως στόχος του ήταν πάρει συνέντευξη από το Μάρκο Βαφειάδη στο Αρχηγείο του ΔΣΕ. Η ελληνική κυβέρνηση, υπό τον Θεμιστοκλή Σοφούλη, ανήσυχη για την εικόνα της στη “Μεγάλη Σύμμαχο” Αμερική, διατράνωσε αμέσως την ετοιμότητά της να πιάσει τους δράστες, καθώς λίγες μόνο ώρες μετά την αποκάλυψη του εγκλήματος, ο πρωθυπουργός δήλωνε πως:

“Αποτελεί ζήτημα τιμής διά την Ελλάδα η ταχεία ανακάλυψις των δραστών και των αιτίων του αποτρόπαιου τούτου εγκλήματος. Η κυβέρνησις θέλει καταβάλει πάσαν προσπάθειαν προς ανάκαλυψιν των δολοφόνων και την αμείλικτον αυτών τιμωρίαν. Ηδη, επελήφθην προσωπικώς του ζητήματος και έδωσα εντολήν όπως κινητοποιηθεί ολόκληρος η αστυνομία της χώρας διά την ανακάλυψιν των εγκληματιών”.

Οι ανακρίσεις ξεκίνησαν αμέσως, χωρίς να έρχεται στο φως κανένα ουσιαστικό στοιχείο. Οι ιθύνοντες του εμφυλιακού κράτους οσμίστηκαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρίας να ενοχοποιήσουν δυο στελέχη του ΚΚΕ, τον Αδάμ Μουζενίδη και τον Βαγγέλη Βασβανά, σκευωρία την οποία κατήγγειλε από την πρώτη στιγμή το ίδιο το κόμμα καθώς και Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση του βουνού. Πιο συγκεκριμένα, στο περιοδικό “Δημοκρατικός Στρατός” γινόταν λόγος για εμπλοκή της Ειδικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, την οποία διηύθυνε τότε ο διαβόητος Μουσχουντής. Στόχος της δολοφονίας ήταν να φιμωθεί ο Πολκ ώστε να μην προσεγγίσει την επικράτεια της ΠΔΚ, ενώ η αποτυχία της σκηνοθεσίας οδηγούσε τους εμπνευστές της προβοκάτσιας σε μια μεθοδευμένη απόπειρα συγκάλυψης. Επιπλέον το περιοδικό “Εξόρμηση” του Γενικού Επιτελείου του ΔΣΕ έγραφε τον Ιούνη της ίδιας χρονιάς τα εξής:

        Ο Στακτόπουλος στη διάρκεια της δίκης του        

“Η δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζ. Πολκ έφερε σε δύσκολη θέση την ψευτοκυβέρνηση των δολοφόνων. Είχαν οργανώσει τη δολοφονία με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν εύκολα να την αποδώσουν στους δημοκρατικούς. Γι’ αυτό είχαν κανονίσει να σταλεί η ταυτότητα του Πολκ στην Ασφάλεια, ώστε να δημιουργηθεί η εντύπωση πως ο Πολκ κατόρθωσε να περάσει στους αντάρτες και, επομένως, εκεί εξαφανίστηκε δολοφονημένος. 

Είχαν, επίσης, κανονίσει να εξαφανιστεί το πτώμα. Η τύχη τα ‘φερε να ξεβράσει η θάλασσα το πτώμα προς στην παραλία της Σαλονίκης. Ετσι, δεν μπορούσαν πια να πουν πως είχε περάσει στους αντάρτες. Δοκίμασαν αμέσως με τις φυλλάδες τους και με δηλώσεις ψευτο-ϋπουργών, να σκηνοθετήσουν την ενοχή των “κομμουνιστών” στη στυγερή δολοφονία. Μα, στο μεταξύ, οι ξένοι δημοσιογράφοι και η κοινή γνώμη της Αμερικής, κατάπληκτοι μπροστά στην άτιμη αυτή πράξη, ενδιαφέρθηκαν και ξεσκέπασαν την προσπάθεια αυτή. Στη Σαλονίκη έφτασαν δημοσιογράφοι και ντετέκτιβ (ιδιωτικοί αστυνομικοί), που άρχισαν τις δικές τους έρευνες. Η σπείρα των δολοφόνων δυσκολεύτηκε έτσι να βάνει μπροστά τη σκηνοθεσία της. Μοναδική της ελπίδα είναι πια να συγκαλύψει τους δολοφόνους και να μπερδέψει τις ανακρίσεις. Αυτό και κάνει, παρ’ όλες τις δηλώσεις του Σοφούλη πως είναι τάχα ζήτημα τιμής η ανακάλυψη των δολοφόνων. 

Ολα τα μέχρι τώρα στοιχεία είναι συντριπτικά για τους δολοφόνους. Οι δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών συναγ. Ιωαννίδη αποδείχνουν αδιάψευστα πως ο Πολκ δολοφονήθηκε από τη σπείρα των δολοφόνων που δρα στη Σαλονίκη, κάτω από την καθοδήγηση της Ασφάλειας, για να ματαιωθεί ο ερχομός του Πολκ στην Ελεύθερη Ελλάδα. Οι Αμερικανοί δημοσιογράφοι αποφάσισαν να στείλουν στην Ελλάδα επιτροπή για να παρακολουθήσει τις ανακρίσεις. Τρομοκρατημένοι μπροστά στον κίνδυνο να αποκαλυφτούν οι δράστες και η ενοχή τους, η ψευτοκυβέρνηση της ΑΘήνας ζήτησε από το αμερικανικό υπουργείο των Εξωτερικών, να εμποδίσει τον ερχομό της επιτροπής των δημοσιογράφων, πράγμα που έγινε. Ετσι, ελπίζουν να σκεπάσουν την υπόθεση. Μα, άδικα πασχίζουν. Και το νέο τους έγκλημα, αργά ή γρήγορα, θα αποκαλυφθεί.”

Στη διαδικασία της ανάκρισης, αρχικά στη Θεσσαλονίκη και μετέπειτα στην Αθήνα, ενεπλάκησαν από τον Ιούλη και οι αμερικανικές αρχές, που ζητούσαν επίμονα να βρεθεί κάποιο εξιλαστήριο θύμα. Το θύμα αυτό βρέθηκε τον Αύγουστο του 1948 στο πρόσωπο του δημοσιογράφου Γρηγόρη Στακτόπουλου, ο οποίος είχε περάσει από το ΕΑΜ, αλλά πλέον δεν είχε σχέση με το κομμουνιστικό κίνημα. Η “ομολογία” του αποσπάστηκε μετά από στυγνούς βασανισμούς και την “υπόσχεση” να καταδικαστεί σε ισόβια κι όχι σε θανατική ποινή, όπως θα προβλεπόταν κανονικά. 

Πράγματι καταδικάστηκε τελικά το 1949 τόσο ως συνεργός στο φόνο, όσο και για τη “διευκόλυνση” στη διαφυγή των δυο κατηγορούμενων για φυσική αυτουργία στελεχών του ΚΚΕ, που καταδικάστηκαν ερήμην. Ο Στακτόπουλος τελικά αποφυλακίστηκε το 1960, με την απονομή χάριτος από τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή, και πέρασε τα υπόλοιπα 38 χρόνια της ζωής του προσπαθώντας να αποδείξει την αθωότητά του.

Μέχρι σήμερα η υπόθεση δεν έχει διαλευκανθεί, ενώ έχουν προταθεί διάφορες θεωρίες για την ταυτότητα των ενόχων, εμπλέκοντας βρετανικές και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, αλλά και το ελληνικό παρακράτος, χωρίς όμως να μπορεί να επιβεβαιωθεί ως τώρα κάποιο από τα λιγότερο ή περισσότερο ευλογοφανή σενάρια. Το μόνο βέβαια είναι πως τελικά η δικαίωση του Στακτόπουλου και των συγκατηγορουμένων του ήρθε μετά θάνατον, κατά την αναψηλάφηση της δίκης τους το 2003 στον Άρειο Πάγο, ο οποίος έπαυσε τη δίωξη βασιζόμενος σε μια σειρά στοιχείων, που ήταν γνωστά από παλιότερα, αλλά επίτηδες είχαν αγνοηθεί από τις εμφυλιακές δικαστικές αρχές. Για το Μουζενίδη είναι βέβαιο πως είχε ήδη σκοτωθεί ένα μήνα πριν τη δολοφονία σε μάχη με το ΔΣΕ, ενώ σχεδόν βέβαιο θεωρείται πως ούτε ο Βασβανάς βρισκόταν καν στη Θεσσαλονίκη το επίμαχο διάστημα. Επιπλέον, ο ρόλος του Στακτόπουλου δήθεν ως διερμηνέα μεταξύ Πολκ και ΔΣΕ δε θα είχε κανένα νόημα, καθώς ο Μουζενίδης ήταν άριστος γνώστης της αγγλικής. 

Αναγνωρίστηκε επίσης ότι το ΚΚΕ όχι απλώς δεν είχε όφελος από τη δολοφονία, αλλά αντιθέτως στερούνταν της δυνατότητας να ακουστεί η φωνή του σε ένα διεθνές κοινό από έναν αμερόληπτο δημοσιογράφο. Τέλος στην απόφαση παύσης της ποινικής δίωξης βάρυνε το γεγονός της χρήσης βασανιστηρίων στον Στακτόπουλο, που καθιστούσε άκυρη εξ ορισμού την ομολογία του.

___________

Δύσκολες Νύχτες | Κατιούσα
http://www.katiousa.gr/…/70-chronia-apo-ti-dolofonia-tou-t…/

Η ΕΣΗΕΑ προχωρεί στην έκδοση νέων δημοσιογραφικών ταυτοτήτων

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΣΗΕΑ

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ ενημερώνει τους συναδέλφους ότι αποφάσισε την έκδοση νέων ταυτοτήτων για τα μέλη της Ένωσης, εργαζόμενους, άνεργους και συνταξιούχους. Η απόφαση αυτή υπαγορεύθηκε από την ανάγκη εναρμόνισης της ταυτότητας των δημοσιογράφων της Αθήνας με τα διεθνή και ευρωπαϊκά πρότυπα, με διασφάλιση του δικαιώματος των συναδέλφων να έχουν την ίδια ελεύθερη πρόσβαση, όπου απαιτείται η επίδειξη δημοσιογραφικής ταυτότητας, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι θα είναι η πρώτη φορά που δεν θα φέρουν την υπογραφή του εκάστοτε Υπουργού ή Γενικού Γραμματέα Τύπου και Ενημέρωσης. 

Στο πλαίσιο της απόφασης αυτής, το Δ.Σ., στη συνεδρίασή του της Παρασκευής, 4 Μαΐου 2018, όρισε τις προϋποθέσεις για την παραλαβή της νέας ταυτότητας μέλους της ΕΣΗΕΑ, ως ακολούθως:

Α. ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΗΨΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ 

Τη νέα ταυτότητα, η οποία θα έχει διετή ισχύ, έχουν δικαίωμα να παραλαμβάνουν, χωρίς άλλες διαδικασίες, όλα τα μέλη που είναι ταμειακώς εντάξει, ήτοι: 

Οι μισθωτοί, για τους οποίους οι εργοδότες τους παρακρατούν από το μισθό τους τη μηνιαία συνδρομή τους υπέρ της ΕΣΗΕΑ. 

Οι συνταξιούχοι, για τους οποίους ο ΕΔΟΕΑΠ παρακρατεί από την επικούρησή τους τη μηνιαία συνδρομή τους υπέρ της ΕΣΗΕΑ. 

Τα μέλη που έχουν ρυθμίσει οφειλές και αποδίδουν οι ίδιοι τη μηνιαία συνδρομή τους υπέρ της ΕΣΗΕΑ. 

Όσοι είναι άνεργοι (εγγεγραμμένοι στο Μητρώο Ανέργων της ΕΣΗΕΑ) ή εν επισχέσει, χωρίς άλλη εργασία. 

Όσον αφορά τα μέλη που δεν είναι ταμειακώς εντάξει: 

Οι συνάδελφοι, που εργάζονται με ΔΠΥ ή σε εργοδότες, οι οποίοι δεν παρακρατούν τη μηνιαία συνδρομή υπέρ της ΕΣΗΕΑ, οφείλουν οι ίδιοι να τακτοποιήσουν τη συνδρομή τους. Αυτό μπορεί να γίνει κατόπιν συνεννόησης με το λογιστήριο της Ενώσεως (210367511-514) προκειμένου να ρυθμίσουν την αποπληρωμή της συνδρομής εφάπαξ ή σε μηνιαίες δόσεις και πάντοτε κατ’ αναλογία όσων ισχύουν για τους συναδέλφους, των οποίων η παρακράτηση της συνδρομής γίνεται από τον εργοδότη. 

Τα μέλη που οφείλουν συνδρομές, για να θεωρηθούν ταμειακώς εντάξει, θα πρέπει να ρυθμίσουν την οφειλή τους τουλάχιστον για το 2017 και το τρέχον έτος, εφόσον εργάζονται. 

Ειδική πρόνοια ελήφθη για τους συναδέλφους που συνεχίζουν να εργάζονται αλλά δεν πληρώνονται, ώστε να δρομολογηθεί η ρύθμιση των οφειλών τους από συνδρομές υπέρ της ΕΣΗΕΑ, σε μελλοντικό χρόνο και πάντως πριν την επόμενη ανανέωση της ταυτότητας, μετά το πέρας της διετούς ισχύος της. 

Β. ΚΟΣΤΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ 

Για την παραλαβή της νέας ταυτότητας, το μέλος θα καταβάλει το ποσό των 5 €, που αντιστοιχεί στα έξοδα έκδοσης. 

ΤΑ ΑΝΕΡΓΑ ΜΕΛΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΝ ΕΠΙΣΧΕΣΕΙ ΜΕΛΗ (ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΗ ΕΡΓΑΣΙΑ) ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ (5€) ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΝΕΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ. 

Γ. ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΗ ΙΣΧΥΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

Το Δ.Σ. θα γνωστοποιήσει, με επιστολές του, προς τις δημόσιες υπηρεσίες, τα αρμόδια υπουργεία και τις διεθνείς δημοσιογραφικές Ομοσπονδίες: α) την κατάργηση της ισχύος της παλαιού τύπου ταυτότητας β) την έναρξη ισχύος της καινούριας ταυτότητας και γ) τα δικαιώματα που απορρέουν από την κατοχή της.

Δ. ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΜΕΣΩΝ – ΝΕΑ ΜΕΣΑ 

Το Δ.Σ. αποφάσισε επίσης να απευθυνθεί με επιστολές: 

Στους ιδιοκτήτες των Μέσων Ενημέρωσης, προκειμένου να προσέλθουν και να καταθέσουν την παλιά δημοσιογραφική τους ταυτότητα, εφόσον και το Καταστατικό ορίζει ότι δεν μπορούν να είναι πλέον μέλη της ΕΣΗΕΑ. 

Στους ιδιοκτήτες των sites που απασχολούν μέλη της ΕΣΗΕΑ, ώστε να παρακρατούν τη συνδρομή από τα εργαζόμενα σε αυτούς μέλη μας και να την αποδίδουν. 

Τα μέλη της ΕΣΗΕΑ θα ειδοποιηθούν σύντομα, με νεώτερη ανακοίνωση: 

για το πότε θα ξεκινήσει η αντικατάσταση των ταυτοτήτων τους, 

με ποια διαδικασία ακριβώς αυτή θα πραγματοποιηθεί, και 

για την ακριβή ημερομηνία κατά την οποία θα τεθούν σε ισχύ οι νέες ταυτότητες. 

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Εγγραφα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ διαψεύδουν ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΕΡΤ – Μήνυση Δημάδη κατά Παππά

Του Θεοδώρου Καλμούκου

Ο κ. Θάνος Δημάδης Φωτογραφία παραχωρηθείσα από τον ίδιο στον «Ε.Κ.».

ΒΟΣΤΩΝΗ. Αποχαρακτηρισθέντα (declassified) έγγραφα της Υπηρεσίας Διπλωματικής Ασφαλείας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ των Ηνωμένων Πολιτειών, επίσημα επικυρωμένα με σφραγίδα γνωστή ως Apostille, και με αριθμό υπόθεσης F2017050 (Freedom of Information Act Case No. F2017050), διευκρινίζουν τα γεγονότα της γνωστής υπόθεσης που μεταδόθηκε από το «Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων» («ΑΠΕ-ΜΠΕ») με πρωταγωνιστές δύο Ελληνες δημοσιογράφους τον Σεπτέμβριο του 2016 στη Νέα Υόρκη. Τα αποχαρακτηρισθέντα έγγραφα βρίσκονται στη διάθεση του «Εθνικού Κήρυκα».

Υπενθυμίζεται ότι πρόκειται για το επεισόδιο ανάμεσα στην κυβερνητική αποστολή και τους κυρίους Θάνο Δημάδη και Δημήτρη Σουλτογιάννη, οι οποίοι ήταν τότε ανταποκριτές των τηλεοπτικών σταθμών των Αθηνών, «Alpha» και «Star», αντίστοιχα.

Ο κ. Δημάδης μάλιστα ανακοίνωσε ότι κατέθεσε μήνυση κατά του τότε υπουργού Επικρατείας, κ. Νίκου Παππά για την υπόθεση.

Σύμφωνα με το τηλεγράφημα του «ΑΠΕ-ΜΠΕ» στις 18 Σεπτεμβρίου 2016, το οποίο είχε συνοδευτεί από επιβεβαιωτική δήλωση «αποδοκιμασίας» του τότε υπουργού Επικρατείας κ. Νίκου Παππά, αμφότεροι οι δημοσιογράφοι συνελήφθησαν από την Αστυνομία της Νέας Υόρκης (NYPD) για πλαστογραφία και ψευδή δήλωση ταυτότητας προς τις αμερικανικές αρχές, πως αφέθηκαν προσωρινά ελεύθεροι και πως επρόκειτο να βρεθούν αντιμέτωποι με την άσκηση δίωξης από τις αμερικανικές Αρχές.

Επιπλέον η ΕΡΤ είχε μεταδώσει ότι οι δύο δημοσιογράφοι είχαν συλληφθεί από το FBI, ενώ άλλα Μέσα Ενημέρωσης της Ελλάδος μετέδωσαν ότι οι κύριοι Δημάδης και Σουλτογιάννης λόγω των ποινικών διώξεων εις βάρος τους βρίσκονταν αντιμέτωποι με φυλάκιση και απέλαση από τη χώρα.

Επίσης, το «ΑΠΕ-ΜΠΕ» λίγες ημέρες αργότερα υπερασπίστηκε το τηλεγράφημά του περί σύλληψης των δύο προαναφερθέντων δημοσιογράφων και επέμενε ακόμα στην ύπαρξη Αστυνομικής Εκθεσης -police report- για τους δύο δημοσιογράφους εμφανίζοντας το Αστυνομικό Τμήμα της Νέας Υόρκης -το NYPD- ως πηγή της πληροφόρησής του.

Ο πρόσφατος αποχαρακτηρισμός των απορρήτων εγγράφων της Υπηρεσίας Διπλωματικής Ασφάλειας (DS) του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η οποία διενήργησε τον έλεγχο των στοιχείων των δύο δημοσιογράφων έξω από το ξενοδοχείο «Westin Hotel Grand Central» κατόπιν αιτήματος της ελληνικής αποστολής, επαναφέρει την υπόθεση στην επικαιρότητα και δίνει διαφορετική εικόνα και περιγραφή των γεγονότων από εκείνη που είχαν παρουσιάσει το «ΑΠΕ-ΜΠΕ», η ΕΡΤ και άλλα Μέσα Ενημέρωσης της Ελλάδος.

Σε επικοινωνία του «Ε.Κ.» με τον κ. Θάνο Δημάδη, δήλωσε, πως «όπως αποδεικνύεται από τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το σημερινό παρακρατικό καθεστώς στην Ελλάδα ενορχήστρωσε τον Σεπτέμβριο του 2016 τον διασυρμό μου με fake news τα οποία γυρίζουν σήμερα μπούμερανγκ στους εμπνευστές και διακινητές τους.

Με τη συνδρομή των αμερικανικών αρχών, oδηγώ τους συκοφάντες μου στη Δικαιοσύνη, και συνεχίζω να πορεύομαι με τα όπλα που μου δίνουν η ηθική μου, οι σπουδές μου, και η πίστη μου στην αλήθεια. Σε ό,τι αφορά τον πρώην υπουργό Επικρατείας κ. Παππά, γνωστοποιώ ότι του έχω καταθέσει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση».

Σύμφωνα με τα σχετικά αποχαρακτηρισθέντα («declassified») έγγραφα που δημοσιεύει σήμερα κατ’ αποκλειστικότητα ο «Εθνικός Κήρυκας», αποκαλύπτεται ότι την επόμενη ημέρα, Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2016, της εξακρίβωσης των στοιχείων των δύο δημοσιογράφων που προκάλεσε η ελληνική αποστολή, η τελευταία ζητάει από τους αξιωματούχους του DS να της χορηγήσουν Αστυνομική Εκθεση -police report- για τους δύο δημοσιογράφους.

Την Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2016 και ενώ το «ΑΠΕ-ΜΠΕ» είχε ήδη μεταδώσει ανακριβώς την είδηση περί σύλληψης των δύο δημοσιογράφων, η ελληνική αποστολή έλαβε από τους αρμόδιες αμερικανικές Αρχές την απάντηση ότι δεν υπάρχει Αστυνομική Εκθεση -police report- αφού δεν υπάρχει σύλληψη των δύο δημοσιογράφων. Διευκρινίζεται πως οι αμερικανικές Αρχές προβαίνουν στην σύνταξη Εκθεσης -police report- μόνο όταν υπάρχει καταγραφή παράνομων πράξεων που διενεργούνται για άτομα (subjects) που τελούν υπό έλεγχο των αμερικανικών αστυνομικών Αρχών.

Το DS έστειλε στην ελληνική αποστολή ανεπίσημη απάντηση που περιλαμβάνει τα πραγματικά γεγονότα όπως τα κατέγραψαν οι αμερικανικές Αρχές και τα οποία όπως προκύπτει ήταν αντίθετα από τα όσα μετέδωσε το «ΑΠΕ-ΜΠΕ», η ΕΡΤ, και άλλα Μέσα Ενημέρωσης και τα οποία είχε επιβεβαιώσει εμμέσως με δήλωσή του ο τότε υπουργός Επικρατείας κ. Νίκος Παππάς.

Από τα αποχαρακτηρισθέντα έγγραφα προκύπτει ότι ο κ. Θάνος Δημάδης και ο συνάδελφός του κ. Δημήτρης Σουλτογιάννης ούτε συνελήφθησαν για πλαστογραφία, ούτε πλαστογράφησαν, ούτε δήλωσαν ψευδή ταυτότητα στις αμερικανικές Αρχές, ούτε ήταν μεταμφιεσμένοι όταν τους ζητήθηκε η εξακρίβωση των στοιχείων τους, ούτε αφέθηκαν προσωρινά ελεύθεροι, ούτε αντιμετώπισαν τον κίνδυνο διώξεων από τις αμερικανικές αστυνομικές αρχές, ούτε την απειλή φυλάκισης ή απέλασής τους όπως είχαν μεταδώσει Μέσα Ενημέρωσης της Ελλάδος.

Σύμφωνα με τους αξιωματούχους του DS που κατέγραψαν τα πραγματικά γεγονότα η ελληνική αποστολή θεώρησε τους δύο δημοσιογράφους ύποπτους επειδή περνούσαν την ώρα τους «χασομερώντας» (όπως χαρακτηριστικά καταγράφεται στα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα) στο καφέ του ξενοδοχείου.

Κατά τον έλεγχο των στοιχείων τους «και τα δύο άτομα ισχυρίστηκαν ότι είναι εργαζόμενοι σε ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια με αντικείμενο να κάνουν ρεπορτάζ για τους Ελληνες Υπουργούς στη Νέα Υόρκη. Και οι δύο ισχυρίστηκαν ότι είναι ξένοι ανταποκριτές…».

Μάλιστα στα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα καταγράφεται ότι η ίδια η ελληνική αποστολή παραδέχτηκε ότι «γνωρίζει τον κ. Δημάδη ως πολύ γνωστό δημοσιογράφο στην Ελλάδα» («…Οι Ειδικοί Εκπρόσωποι της Διπλωματικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (DS) συναντήθηκαν με τον … από την ελληνική αποστολή, ο οποίος δήλωσε ότι αναγνωρίζει τον κ. Δημάδη ως έναν πολύ γνωστό δημοσιογράφο από την Ελλάδα αλλά ότι το κανάλι στο οποίο εργάζεται είναι αντίστοιχο με το παπαράτσι στυλ του αμερικανικού δικτύου ΤΜΖ…»).

Και το πιο σημαντικό απ’ όλα, το οποίο φυσικά αποσιωπήθηκε από τον υπουργό Επικρατείας κ. Νίκο Παππά και την εν λόγω μερίδα των ΜΜΕ, είναι ότι στην κάμερα του κ. Θάνου Δημάδη πράγματι βρέθηκε φωτογραφικό υλικό με επίσημα μέλη της ελληνικής αποστολής να κάνουν ψώνια στο Μανχάταν («…Η κάμερα και οι φωτογραφίες ελέγχθηκαν, επιπλέον φωτογραφίες στυλ παπαράτσι βρέθηκαν με μέλη της ελληνικής αποστολής να κάνουν ψώνια στη Νέα Υόρκη….»).

Σε άλλο σημείο της εσωτερικής τους αλληλογραφίας επίσης, τα στελέχη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ επαναλαμβάνουν με δήλωσή τους ότι «Ειδικοί εκπρόσωποι της Διπλωματικής Υπηρεσίας Ασφαλείας του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ δεν συνέλαβαν τον κ. Θάνο Δημάδη και τον συνάδελφό του από το ‘Star Channel’ στις 17 Σεπτεμβρίου 2016, στο ξενοδοχείο Westin της Νέας Υόρκης κατά την διάρκεια της 71ης Συνόδου των Ηνωμένων Εθνών. Σας παραπέμπουμε στην Αστυνομία της Νέας Υόρκης να επιβεβαιώσετε ότι τα δύο άτομα δεν συνελήφθησαν από την Αστυνομία της Νέας Υόρκης ή οποιαδήποτε άλλη Αρχή».

Εν τω μεταξύ, η ΕΡΤ είχε προσθέσει στο τηλεγράφημα του «ΑΠΕ-ΜΠΕ» ότι οι δύο δημοσιογράφοι συνελήφθησαν από το FBI, ενώ άλλα Μέσα Ενημέρωσης ανέφεραν ότι συνελήφθησαν από τις αμερικανικές Αρχές για πλαστογραφία και ψευδή δήλωση ταυτότητας, ότι διώκονται ποινικά και βρίσκονται αντιμέτωποι με φυλάκιση ή ακόμα και απέλαση από τις ΗΠΑ.

Το γεγονός ότι αυτό το τηλεγράφημα του «ΑΠΕ-ΜΠΕ» αφορούσε δύο δημοσιογράφους ελληνικών καναλιών («Alpha» και «Star») τα οποία τότε είχαν μείνει χωρίς άδεια λόγω του αντισυνταγματικού -όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων- διαγωνισμού του τότε Υπουργού Επικρατείας κ. Νίκου Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες, κατέστησε τη συγκεκριμένη «είδηση» μείζον πολιτικό και δημοσιογραφικό γεγονός στην Ελλάδα επί σειρά ημερών.

Ο «Εθνικός Κήρυκας» από την πρώτη στιγμή που διαδόθηκε το δημοσίευμα του «ΑΠΕ-ΜΠΕ», είχε ζητήσει επιπλέον πληροφορίες από την Αστυνομία της Νέας Υόρκης (NYPD), ενώ ταυτόχρονα προσπάθησε να έλθει σε επικοινωνία με τους δυο δημοσιογράφους, κ. Θάνο Δημάδη και κ. Δημήτρη Σουλτογιάννη καθότι δεν είχε συμπεριληφθεί η δική τους τοποθέτηση για τα γεγονότα στο δημοσίευμα του «ΑΠΕ-ΜΠΕ».

Μάλιστα, ήταν η μόνη εφημερίδα που εξέφρασε αμφιβολίες για την αξιοπιστία της σχετικής είδησης που μετέδωσε το «ΑΠΕ-ΜΠΕ» και άλλα ΜΜΕ περί σύλληψης και παράνομων πράξεων εκ μέρους των δύο δημοσιογράφων, αφού η Αστυνομία της Νέας Υόρκης διέψευδε την είδηση περί σύλληψης και διάπραξης αδικημάτων εκ μέρους τους, καθώς επίσης και για την ύπαρξη Αστυνομικής Εκθεσης -policereport-.

Περίπου δέκα ημέρες αργότερα, ο «Ε.Κ.» απεκάλυψε ότι το τηλεγράφημα του «ΑMΠΕ» για τους δύο δημοσιογράφους «ήταν μία κατά "παραγγελία" δουλειά, γραμμένο από μη επαγγελματία δημοσιογράφο με προφανή στόχο να χρησιμοποιηθεί από την κυβέρνηση ως βάση για επίθεση ενάντια στους καναλάρχες (…)».  Συγκεκριμένα, ο «Ε.Κ.» αποκάλυψε ότι «το τηλεγράφημα γράφτηκε από υπάλληλο του Γραφείου Τύπου της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη.

Το περιστατικό αυτό αποκαλύπτει -για μια ακόμα φορά- πώς αντιλαμβάνεται την λειτουργία των ΜΜΕ η κυβέρνηση. Αλλά και την παντελή αδιαφορία της στις συνέπειες που η παραποίηση και μεγιστοποίηση του θέματος θα είχε στους δημοσιογράφους».

https://www.ekirikas.com/%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%AD%CE%B9%CF%84-%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CF%84-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%88%CE%B5%CF%8D/

World Press Freedom Index 2018 : Journalists are murdered in Europe as well ! (Δείκτης Παγκόσμιας Ελευθερίας του Τύπου 2018: Οι δημοσιογράφοι δολοφονήθηκαν στην Ευρώπη,

H ελευθερία του Τύπου σε 180 χώρες

Το μίσος της δημοσιογραφίας!

Αγαπητέ φίλε,

Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (RSF) κυκλοφόρησε σήμερα της Παγκόσμιας Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου το 2018 , η οποία αξιολογεί το επίπεδο της ελευθερίας του Τύπου σε 180 χώρες. Η φετινή χάρτη αντανακλά τη δραματική αυξανόμενη εχθρότητα προς τους δημοσιογράφους.

Η εχθρότητα προς τα ΜΜΕ από τους πολιτικούς ηγέτες δεν περιορίζεται πλέον σε αυταρχικές χώρες, όπως η Τουρκία (κάτω από δύο σε 157η) και την Αίγυπτο (161η). Το μίσος της δημοσιογραφίας είναι πλέον μια επικίνδυνη απειλή για τις δημοκρατίες, καθώς και.

Όλο και πιο δημοκρατικά εκλεγμένους αρχηγούς κρατών αύξηση λεκτικής και σωματικής βίας εναντίον του Τύπου. Αυτό συμβαίνει ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες (45η,-2), η Τσεχική Δημοκρατία (34η, -11), τη Σλοβακία (27, -10) ή στη Μάλτα (65η, -18) όπου η δημοσιογράφος Δάφνη Caruana Γαλικία ήταν δολοφονήθηκε κατά την έκρηξη του αυτοκινήτου της, απλά για να κάνει τη δουλειά της.

Αντιμέτωποι με τον ευτελισμό και την βιαιότητα των επιθέσεων αυτών, πρέπει επειγόντως να αναλάβει δράση για να υπερασπιστεί και να διατηρήσει την ελευθερία των πληροφοριών στον κόσμο.

Μετράμε στην υποστήριξή σας!

Με εκτιμιση,

RSF Team