~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Διαδικτυακή περιοδική έκδοση για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης * ..με ειδήσεις * άρθρα * ...υπεύθ. σύνταξης: Πάνος Σ. Αϊβαλής * ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη. Νίκος Μπελογιάννης

Περί οράματος για το κοινό μέλλον της Ευρώπης βέβαια, ας μην έχουμε μεγάλες προσδοκίες

«Πολιτεία που δεν έχει σαν βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο».

Αδαμάντιος Κοραής (1748 – 1833)

γιατρός και φιλόλογος, από τους πρωτεργάτες του νεοελληνικού διαφωτισμού.

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Για την απώλεια του Μάνου Αντώναρου

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ.....


Η είδηση της απώλειας του δημοσιογράφου Μάνου Αντώναρου, το μεσημέρι της Παρασκευής, σκόρπισε θλίψη.

Η ακέραιη και πολυετής διαδρομή του στον χώρο της δημοσιογραφίας, και η ενασχόληση με τα διαδίκτυο και τα social media, τον είχαν καταστήσει εξαιρετικά αγαπητό και συμπαθή.
Παραθέτουμε πολλά από τα συγκινητικά μηνύματα για την απώλειά του, καθώς και τις σχετικές ανακοινώσεις κομμάτων.
~~~~~~~~~

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ με βαθιά θλίψη ανακοινώνει την απώλεια του δημοσιογράφου Μάνου Αντώναρου, ο οποίος “έφυγε”
σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 62 ετών.

Ο Μάνος Αντώναρος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1956 και σπούδασε στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών. Από πολύ νωρίς ήρθε σε επαφή με τη δημοσιογραφία καθώς, ως παιδί, συνόδευε τον πατέρα του, τον κορυφαίο σκιτσογράφο Αρχέλαο Αντώναρο, στα γραφεία της «ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ» για να παραδώσει τα σκίτσα του. Εκεί, ο πιτσιρικάς Μάνος έβλεπε με ορθάνοικτα μάτια μερικά από τα ιερά τέρατα της αθλητικής δημοσιογραφίας να εργάζονται πυρετωδώς μπροστά στις λινοτυπικές μηχανές. Και το έβαλε σκοπό να γίνει ένας απ’ αυτούς.
Τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία στο ελεύθερο ρεπορτάζ ξεκίνησε το 1982 από την εφημερίδα «ΕΞΠΡΕΣ», συνέχισε στον «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ» και το 1983 μεταπήδησε στην «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ» με καθημερινό χρονογράφημά του. Για μικρό χρονικό διάστημα την επόμενη χρονιά επιμελήθηκε την αθλητική σελίδα στην εφημερίδα «ΕΙΔΗΣΕΙΣ», έως ότου, το 1985, άρχισε να ασχολείται με το εξωτερικό δελτίο και τη γελοιογραφία στην εφημερίδα «ΚΕΡΔΟΣ», ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του.
Το 1986 ξεκίνησε τη συνεργασία του με το Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ως συντάκτης στο Τμήμα Τεκμηρίωσης πολιτικοοικονομικών ειδήσεων, ενώ μακρόχρονη υπήρξε η πορεία του και στον περιοδικό Τύπο («ΠΑΝΘΕΟΝ», «ΡΟΜΑΝΤΣΟ», «AUTOEXPRESS», «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», «ΕΝΑ», «ΤΗΛΕΡΑΜΑ», «ΜΙΑ»). Υπήρξε τακτικός συνεργάτης πάμπολλων Μέσων, χρονογράφος στις εφημερίδες «24 ΩΡΕΣ» και «ΒΡΑΔΥΝΗ», τακτικός συνεργάτης των δελτίων ειδήσεων του Τ/Σ «ANTENNA TV» από το 1992, ραδιοφωνικός παραγωγός στον «ΑΘΗΝΑ 9,84», συμβάλλοντας καταλυτικά στο στήσιμο της ελεύθερης ραδιοφωνίας, παρουσιαστής εκπομπών στον Τ/Σ «SEVEN X», συντονιστής στο δορυφορικό πρόγραμμα της ERT – SAT, διευθυντής προγράμματος στον Τ/Σ «ΣΚΑΙ», σύμβουλος στον Τ/Σ «STAR», ενώ διετέλεσε επί σειρά ετών διευθυντής δημοσίων σχέσεων του Τ/Σ «MEGA».
Από το 2005 ασχολήθηκε έντονα με το διαδίκτυο και υπήρξε ένας από τους πρώτους blogger στην Ελλάδα (manosantonaros.blogspot.com). Αρθρογράφησε στις ιστοσελίδες zougla.gr και gazzetta.gr και τελευταία στο sdna.gr και στο newsit.gr, ενώ διηύθυνε, επίσης, την ιστοσελίδα ihappy.gr.
Ο Μάνος Αντώναρος υπήρξε ένας πολύπλευρος και δραστήριος δημοσιογράφος, πρωτοπόρος και διορατικός, με ανατρεπτική πέννα, ο οποίος αφήνει έντονο το στίγμα του στο λειτούργημά μας και είναι βέβαιο ότι είχε ακόμα πολλά να προσφέρει. Αντισυμβατικός και με οξύ πνεύμα, δημιούργησε δυνατές φιλίες στο χώρο και αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό σε όλους όσους τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του.
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ συλλυπείται τους οικείους του, τον αγαπημένο του αδελφό Ευάγγελο Αντώναρο και ιδιαιτέρως τα δύο ανήλικα παιδιά του, Αθηνά και Αρχέλαο και αποχαιρετά τον εξαίρετο συνάδελφο.

~~~~~~~~~

Συλλυπητήρια του Προέδρου της Βουλής για την απώλεια του δημοσιογράφου Μάνου Αντώναρου

Τα συλλυπητήριά του εξέφρασε ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Νικόλαος Βούτσης για τον αδόκητο θάνατο του δημοσιογράφου Μάνου Αντώναρου.

Ο κ. Βούτσης δήλωσε: «Με θλίψη πληροφορήθηκα την απώλεια του Μάνου Αντώναρου, ενός διακεκριμένου δημοσιογράφου, με μακρά πορεία στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Για τον αδόκητο θάνατό του εκφράζω τα βαθύτατα συλλυπητήριά μου στην οικογένεια και τους οικείους του και την ειλικρινή συμπαράστασή μου στον μονάκριβο αδελφό του Ευάγγελο Αντώναρο».
~~~~~~~~~

Συλλυπητήριο μήνυμα του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ
για τον θάνατο του Μάνου Αντώναρου
Ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους συναδέλφους του Μάνου Αντώναρου, ενός δημοσιογράφου με πολύχρονη και επιτυχημένη θητεία στα ΜΜΕ.

~~~~~~~~~~
Από το Γραφείο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, για την απώλεια του δημοσιογράφου
 Μάνου Αντώναρου, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:
«Η δημοσιογραφική οικογένεια έγινε σήμερα φτωχότερη. Έχασε ένα εργατικό και πάντα σεμνό μέλος της: Τον Μάνο Αντώναρο.
Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας είχε σημαντική παρουσία στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, ενώ ιδιαίτερη αγάπη είχε για το διαδίκτυο, αφού ήταν από τους πρώτους blogger στην Ελλάδα.
Ξεχώρισε για τον επαγγελματισμό, τη συναδελφικότητα και την διεισδυτική του ματιά στα γεγονότα.
Στην οικογένειά του εκφράζουμε τα πιο ειλικρινή μας συλλυπητήρια».

_____________

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

ΜΜΕ: Τα έδωσαν όλα για τα μνημόνια και έχασαν

Τρία χρόνια μετά την προδοσία της ελπίδας, εννέα χρόνια μετά την επικυραρχία, τα νυν μίντια ξεδοντιασμένα και ανίσχυρα, προσπαθούν να πουλήσουν εκδουλεύσεις, παρακαλώντας για λίγο ακόμη κρατική στήριξη.


Από την Ματίνα Παπαχριστούδη *

Τρία χρόνια από την προδοσία της ελπίδας του ΟΧΙ, εννέα χρόνια επικυριαρχίας μνημονίων. Οι αλλαγές στο χώρο των μίντια είναι σαρωτικές. Οι αρχικές εντολές τρόϊκας-ΔΝΤ όπως είχαν εκφραστεί στην απόρρητη έκθεση του Μπόμπ Τράα για τράπεζες-μιντια, έχουν αποδώσει τα μέγιστα. Μια γρήγορη και όχι αναλυτική καταγραφή: Έκλεισε η στρόφιγγα δανείων, έβαλε λουκέτο το τότε χλιαρά αντιπολιτευόμενο Alter, έκλεισε η πολύ αντιπολιτευόμενη Ελευθεροτυπία αν και είχε το μικρότερο δανεισμό. Έμειναν να διαπραγματεύονται, ενδυόμενοι τη φορεσιά της ερπύστριας αντιλαϊκών μέτρων οι χαραπαλεύοντες μιντιάρχες. Ψυχάρης, Μπόμπολας και σία προσδοκούσαν πως με τα παλιά τους αλλά και νέα κόλπα θα εξασφάλιζαν εκτός από την πολιτική και την οικονομική ασυλία των επικυρίαρχων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και των ευρωπαϊκών μηχανισμών στήριξης. Έχασαν.
Απόρρητες εκθέσεις, στοιχεία, λόμπινγκ σε υψηλότατο επίπεδο δεν έφεραν για αυτούς το προσδοκώμενο αποτελέσμα. Από το 2012 ως και το 2015 οι ιδιοκτησίες των ελληνικών ΜΜΕ σε συνεργασία με τα υψηλόβαθμα δημοσιογραφικά στελέχη τους, κατέστρεψαν όλη τη δυναμική τους. Αρχικά στράφηκαν εναντίον των εργαζμένων τους, ξερίζωσαν κυριολεκτικά τη δημοσιογραφία από το περιεχόμενο τους, απέλυσαν μαζικά πάνω από το 50% του προσωπικού τους. Μετέτρεψαν τα Μέσα τους σε προπαγανδιστικές μηχανές εκφοβισμού του λαού, τρομοκράτισης ολόκληρων επαγγελματικών ομάδων, συκοφάντισης κινημάτων και κινητοποιήσεων.
Έχασαν και πάλι. Η αλλαγή κυβέρνησης έφερε σε πρώτο πλάνο την πολιτική διαπραγμάτευση και οι εντολείς τους, τρόϊκα και ΔΝΤ έγιναν «θεσμοί» και «εταίροι» για το ΣΥΡΙΖΑ. Τα μίντια των πτωχευμένων μιντιαρχών άργησαν να κατανοήσουν, πολέμησαν σκληρά και εξαφανίστηκαν. Το σύμβολο της μνημονιακής προπαγάνδας, το Μegaπαραδόθηκε από τους ιδίους του μετόχους του νεκρό στην τελετή επίσημης μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ σε αστικό κόμμα εκφραστή της πολιτικής των μνημονίων. Ο ΔΟΛ πτώχευσε χωρίς κανείς να κλάψει για αυτόν, το συγκρότημα Μπόμπολα κορνιοποιήθηκε. Όλα αυτά τα χρόνια για τον χώρο των ελληνικών ΜΜΕ, για την ελληνική βιομηχανία μίντια δεν υπήρξε κανένα οικονομικό ενδιαφέρον. Πέρα από εγχώριους ή εξωχώριους κατσαπλιάδες.
Τρία χρόνια μετά την προδοσία της ελπίδας, εννέα χρόνια μετά την επικυραρχία, τα νυν μίντια ξεδοντιασμένα και ανίσχυρα, προσπαθούν να πουλήσουν εκδουλεύσεις, παρακαλώντας για λίγο ακόμη κρατική στήριξη.

Από τη στήλη “Πίσω από τις κάμερες” στο κυριακάτικο ΠΡΙΝ
* από "Ο ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΗΕΑ" σ

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

Ο Τύπος στο στάχαστρο

Μολονότι οι επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων είναι συχνές σε διεθνές επίπεδο, οι φονικές επιθέσεις εναντίον εγκαταστάσεων μέσων ενημέρωσης, όπως αυτή που διαπράχθηκε την Πέμπτη στην Αννάπολις, στην Πολιτεία Μέριλαντ, είναι μάλλον σπάνιες: μια από τις πιο πρόσφατες και πιο πολύνεκρες ήταν εκείνη στα γραφεία της γαλλικής εβδομαδιαίας σατιρικής εφημερίδας Charlie Hebdo, το 2015.

Δολοφονικές επιθέσεις σε δημοσιογράφους και ΜΜΕ


Μια δολοφονία δημοσιογράφου που συγκλόνισε την κοινή γνώμη στις ΗΠΑ ήταν εκείνη, την 26η Αυγούστου 2015, της Άλισον Πάρκερ, εργαζόμενης σε τοπικό τηλεοπτικό δίκτυο στην Πολιτεία Βιρτζίνια, στα 24 της χρόνια. Δολοφονήθηκε μαζί με τον 27χρονο εικονολήπτη Άνταμ Γουόρντ σε εξωτερικό χώρο, ενώ έπαιρνε συνέντευξη που αναμεταδιδόταν απευθείας. Δράστης ένας πρώην δημοσιογράφος, ο Βέστερ Λι Φλάναγκαν, ο οποίος κατόπιν αυτοκτόνησε.
Όμως οι φονικές επιθέσεις εναντίον εγκαταστάσεων ΜΜΕ των τελευταίων δεκαετιών έχουν διαπραχθεί εκτός των ΗΠΑ.
2015: Charlie Hebdo, Παρίσι
Την 7η Ιανουαρίου 2015, δύο αδέλφια, ο Σερίφ και ο Σαΐντ Κουασί, 32 και 34 ετών, εισβάλλουν στο κτίριο των γραφείων της εβδομαδιαίας σατιρικής εφημερίδας Σαρλί Εμπντό στο Παρίσι και ανοίγουν πυρ με Καλάσνικοφ, σκοτώνοντας 12 ανθρώπους. Ανάμεσα στα θύματα οι σκιτσογράφοι Wolinski, Cabu, Charb και Tignous, καθώς και δύο αστυνομικοί, ο ένας από τους οποίους πέφτει νεκρός κατά τη διάρκεια της απόδρασης των ενόπλων. Άλλοι 11 άνθρωποι τραυματίζονται.
Έπειτα από δύο ημέρες και ανθρωποκυνηγητό των αρχών οι δύο δράστες, που διατείνονται πως διέπραξαν την επίθεση εξ ονόματος της Αλ Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο (ΑΚΑΧ), πέφτουν νεκροί από πυρά αστυνομικών.
Τον Νοέμβριο του 2011, η έδρα της Σαρλί Εμπντό, που είχε δημοσιεύσει σκίτσα του Μωάμεθ, έγινε στόχος εμπρηστών, χωρίς να υπάρξουν θύματα.
2013: Libération, Παρίσι
Τη 18η Νοεμβρίου 2013, ένας νεαρός βοηθός φωτογράφος τραυματίζεται σοβαρά από τα πυρά ενός άνδρα οπλισμένου με τουφέκι, που ανοίγει πυρ στο χολ της εισόδου της εφημερίδας Λιμπερασιόν. Τρεις ημέρες νωρίτερα, ο δράστης εισβάλλει στο τηλεοπτικό δίκτυο BFMTV, όπου απειλεί έναν αρχισυντάκτη.
Ο δράστης, ο Αμπντελχακίμ Ντεχάρ, που ανήκε άλλοτε στον χώρο της άκρας αριστεράς, ηλικίας 48 ετών όταν εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα, καταδικάζεται το 2017 να εκτίσει 25 χρόνια κάθειρξη.
2012: Διπλή επίθεση στη Νιγηρία
Την 27η Απριλίου 2012, στη Νιγηρία, δύο βομβιστικές επιθέσεις στοιχίζουν τη ζωή οκτώ ανθρώπων, καθώς και ενός βομβιστή-καμικάζι, στην πρωτεύουσα Αμπούτζα και στην Καντούνα, μεγάλο αστικό κέντρο του βορρά, με στόχο για πρώτη φορά εφημερίδες στη χώρα αυτή της Αφρικής, που συγκλονίζεται συχνά από πολυαίμακτες ενέργειες τζιχαντιστών.
Στην Αμπούτζα, η επίθεση στοχοθετεί το κτίριο που φιλοξενεί τη σύνταξη και το τυπογραφείο της καθημερινής εφημερίδας ThisDay, που έχει ιδιαίτερα μεγάλη απήχηση, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τέσσερις άνθρωποι και ο καμικάζι.
Στην Καντούνα, τη μεγαλούπολη του βορρά, όπου η πλειονότητα των κατοίκων είναι μουσουλμάνοι, βόμβα εκρήγνυται μπροστά σε ένα κτίριο όπου στεγάζεται η σύνταξη διαφόρων εφημερίδων, συμπεριλαμβανομένης της ThisDay. Τέσσερις άνθρωποι σκοτώνονται. Ο δράστης της επίθεσης αυτής, ένας ισλαμιστής, καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη.
1996: Maison de la presse, Αλγέρι
Την 11η Φεβρουαρίου 1996, 21 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους και δεκάδες άλλοι τραυματίζονται σε βομβιστική επίθεση με αυτοκίνητο παγιδευμένο με μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών υλών. Στόχος, ένα παλιό στρατόπεδο που έχει μετατραπεί στην έδρα πολλών εφημερίδων, στο κέντρο του Αλγερίου.
Ανάμεσα στα θύματα είναι τρεις δημοσιογράφοι της εφημερίδας Soir της Αλγερίας, ο διευθυντής της Αλάουα Άιτ Μεμπάρεκ, ο Μοχάμεντ Ντόρμπαν κι ο Τζαμέλ Ντεράζα.
Οι υποψίες στρέφονται αρχικά στην Ισλαμική Ένοπλη Ομάδα (GIA), αλλά μερικούς μήνες αργότερα, οι αρχές προσάπτουν την ευθύνη στο Ισλαμικό Μέτωπο για τον Ένοπλο Τζιχάντ (FIDA), μια οργάνωση διαβόητη για δολοφονίες διανοούμενων και προσωπικοτήτων.
ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

«Απαίτησε την Ελευθερία του Τύπου»



«Απαίτησε την Ελευθερία του Τύπου»
Με ένα βίντεο λίγων δευτερολέπτων και μία καμπάνια αφύπνισης και ενημέρωσης, το Al Jazeera καλεί τους αναγνώστες και τους υπόλοιπους χρήστες των μέσων ενημέρωσης διεθνώς να απαιτήσουν την ελευθερία του Τύπου, μεταδίδοντας το μήνυμα «Demand Press Freedom» και καταγγέλλοντας τους δεκάδες νεκρούς και φυλακισμένους δημοσιογράφους κατά το 2018.
Στο βίντεο του αραβικού τηλεοπτικού δικτύου, εμφανίζονται άνθρωποι από διάφορα μέρη του κόσμου, να καλούν στην προστασία της ελευθερίας του Τύπου, έναν χρόνο μετά από την προσπάθεια τριών χωρών του Κόλπου και της Αιγύπτου να παύσουν τη μετάδοση του καναλιού στην επικράτειά τους.
«Όταν οι φωνές φιμώνονται, η αλήθεια αρνείται και οι ιστορίες που έχουν σημασία δεν λέγονται και δεν ακούγονται, ο Τύπος δεν είναι ελεύθερος» αναφέρουν στο βίντεο οι εμφανιζόμενοι.
«Το Al Jazeera μπορεί να είναι ο μόνος μιντιακός οργανισμός που έχει υποφέρει περισσότερο και έχει στοχοποιηθεί τόσο για την επαγγελματική του καταγραφή» αναφέρει ο Μοστέφα Σουάγκ από το Al Jazeera.
«Οι δημοσιογράφοι μας έχουν απειληθεί, φυλακιστεί, βασανιστεί και σκοτωθεί, τα γραφεία μας έχουν βομβαρδιστεί, το σήμα μας έχει μπλοκαριστεί, οι ιστότοποί μας έχουν χακαριστεί και οι λογαριασμοί μας στα social media έχουν κατέβει. Εμείς συνεχίζουμε να στηρίζουμε την ελευθερία του Τύπου και να καταγράφουμε τους κόπους των δημοσιογράφων και των επαγγελματιών του Τύπου ανά τον κόσμο» αναφέρεται στην καμπάνια του Al Jazeera.
Όπως αναφέρει το αραβικό δίκτυο, προχωράει στην εν λόγω καμπάνια απαντώντας στις πιέσεις κατά του Τύπου που αυξάνουν διεθνώς, ενώ τονίζεται πως κατά τους Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα, μόνο μέσα στο 2018, έχουν σκοτωθεί 35 δημοσιογράφοι, οι 11 εξ αυτών στο Αφγανιστάν. Επίσης, κρατούμενοι σε φυλακές βρίσκονται τουλάχιστον 168 δημοσιογράφοι.

Βίντεο:
https://www.youtube.com/watch?time_continue=13&v=ddLe8Dh40WY
https://www.thepressproject.gr/…/Apaitise-tin-Eleutheria-to…

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

Συμμετοχή στην 24ωρη απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ - Οι Ενώσεις Τύπου καλούν τους εργαζόμενους να περιφρουρήσουν την απεργία της Τετάρτης και να συμμετάσχουν δυναμικά στις απεργιακές συγκεντρώσεις.

Χωρίς δημοσιογράφους και ενημέρωση την Τετάρτη 30 Μαΐου
    Συμμετοχή στην 24ωρη απεργία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ    

Τη συμμετοχή τους στην 24ωρη απεργία των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ την Τετάρτη 30 Μαΐου, με την κήρυξη 24ωρης απεργίας από τις 06.00 π.μ. της Τετάρτης 30 Μαΐου 2018 έως τις 06.00 π.μ. της Πέμπτης 31 Μαΐου 2018 σε όλα τα δημόσια και ιδιωτικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αποφάσισαν τα Διοικητικά Συμβούλια των συνεργαζόμενων ενώσεων στον χώρο του Τύπου και των ΜΜΕ.
Οι Ενώσεις Τύπου καλούν τους εργαζόμενους να περιφρουρήσουν την απεργία της Τετάρτης και να συμμετάσχουν δυναμικά στις απεργιακές συγκεντρώσεις.
Σε κοινή ανακοίνωση στον Τύπο επισημαίνεται:
«Οι εργαζόμενοι στον χώρο της ενημέρωσης, ως ενεργό κομμάτι του σκληρά δοκιμαζόμενου εργατικού κινήματος και της ελληνικής κοινωνίας:
Αντιδρούμε - εναντιωνόμαστε στα αντιλαϊκά μέτρα και στις μνημονιακές δεσμεύσεις που συνεχίζονται με αμείωτη ένταση θέτοντας στην ατζέντα διαρκώς και νέα ληστρικά μέτρα, αδιαφορώντας προκλητικά για τις οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις, που πλήττουν κατάφωρα το σύνολο του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα τους εργαζομένους στο χώρο του Τύπου» και
~~~~~~~~~~~~~~~
«Διεκδικούμε, αγωνιζόμαστε, απεργούμε για:
Σταθερή και πλήρη εργασία για όλους, με ίσα δικαιώματα
Αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις
~~~~~~~~~~~~~~~
Στήριξη του ΕΔΟΕΑΠ, ως αυτόνομου και αυτοδιοίκητου Ταμείου που καλύπτει το σύνολο των εργαζομένων στο χώρο του Τύπου σε όλη τη χώρα. Να σταματήσουν οι εμφανείς και αφανείς προσπάθειες των θεσμών, της Eurostat και των εργοδοτών για την υπονόμευση της αυτοτέλειας του ΕΔΟΕΑΠ. Η Κυβέρνηση να πάψει να παριστάνει τον Πόντιο Πιλάτο στο θέμα του ΕΔΟΕΑΠ.
Δωρεάν δημόσια υγεία και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους τους ασφαλισμένους
Κατάργηση του νόμου - λαιμητόμου Κατρούγκαλου για το συνταξιοδοτικό (ν. 4387/2016).
Στήριξη της απόφασης για αποχή από την αξιολόγηση
'Αμεση εξόφληση δεδουλευμένων, όπου οφείλονται
Ουσιαστικά και αποτελεσματικά μέτρα αντιμετώπισης της ανεργίας
Αποκατάσταση του συστήματος συλλογικών διαπραγματεύσεων και τήρηση της υποχρέωσης των εργοδοτών για κατάρτιση και υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, χωρίς παρελκυστικές τακτικές με στόχο την αποτροπή των ΣΣΕ που τους δεσμεύουν και την υπογραφή ατομικών συμβάσεων εργασίας με πρόσχημα τη κρίση.
Κανένας πλειστηριασμός, για την πρώτη κατοικία, για τους εργαζόμενους που αδυνατούν να πληρώσουν.
Να σταματήσει η φορολογική επιδρομή και η καταλήστευση του εισοδήματος, με αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ
Ελεύθερη συνδικαλιστική δράση, χωρίς κρατικό και εργοδοτικό παρεμβατισμό στην άσκηση των συλλογικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, με κυρίαρχο το δικαίωμα της αυτοτελούς διεκδίκησης συλλογικών διαπραγματεύσεων και το δικαίωμα της απεργίας».

___________

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Τι εφημερίδες λοιπόν χρειαζόμαστε σήμερα;

   ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ..... 
Ο κ. Κόινερ και οι αναξιόπιστες εφημερίδες

efimerides.jpg


EUROKINISSI/ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΛΙΑΡΑΣ

γράφει ο Τάσος Τσακίρογλου*

«Είμαι ένας μεγάλος εχθρός των εφημερίδων» είπε ο κ. Βιρ, «δεν θέλω εφημερίδες». Ο κ. Κ. αποκρίθηκε: «Εγώ είμαι ακόμα μεγαλύτερος εχθρός των εφημερίδων. Θέλω άλλες εφημερίδες». Αυτός ο διάλογος γίνεται σε μια από τις «Ιστορίες του κ. Κόινερ» του Μπέρτολτ Μπρεχτ, τίτλος του ομώνυμου βιβλίου, με υπότιτλο «Η διαλεκτική σαν τρόπος ζωής».
Η δύναμη αυτού του αποσπάσματος αφορά φυσικά και το σήμερα, εποχή που όλο και λιγότεροι επιλέγουν τις εφημερίδες για να ενημερωθούν. Είτε γιατί η κουλτούρα της ανάγνωσης του έντυπου λόγου φθίνει όλο και περισσότερο είτε γιατί η ίδια η έννοια της εφημερίδας έχει βουλιάξει στην αναξιοπιστία, στον κιτρινισμό και στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας.
Εχει σημασία όμως η διαφορετική προσέγγιση των κυρίων Βιρ και Κόινερ, αφού ο πρώτος απορρίπτει συλλήβδην την έννοια της εφημερίδας, ενώ ο δεύτερος αναζητά και απαιτεί «άλλες (καλύτερες) εφημερίδες». Ο ένας τις θεωρεί περιττές, ο άλλος αναγκαίες – έστω και υπό τελείως διαφορετικές προϋποθέσεις.
Ο κορεσμός, η κόπωση και η οργή που μας έχει προξενήσει η ενημέρωση εν γένει γίνονται αιτία καθολικής απόρριψής της. Φυσικά την ίδια ώρα αυτή η απόρριψη αποτελεί και το τέλειο άλλοθι για τη δική μας παθητική στάση, για τη δική μας βιασύνη να ξεμπερδέψουμε με κάτι τόσο θολό, τόσο αμφισβητούμενο, τόσο ύποπτο και επικίνδυνο. Επιλέγουμε πολλές φορές τη νιρβάνα της άγνοιας ή την ικανοποίηση της ημιμάθειας.
Η μία πλευρά της κρίσης του Τύπου είναι η γνωστή διαπλοκή οικονομικών, πολιτικών και δημοσιογραφικών συμφερόντων που γνωρίσαμε τα προηγούμενα χρόνια. Η άλλη είναι η αδιαφορία του κοινού και η αποχή του από τη διεκδίκηση μιας ενημέρωσης πλουραλιστικής, έντιμης και διαφανούς. Αυτή η δεύτερη πλευρά αποτελεί μια από τις συνιστώσες της κρίσης πολιτικής συμμετοχής, αφού αυτή η τελευταία προϋποθέτει πολίτες ενημερωμένους και δραστήριους.
Τι εφημερίδες λοιπόν χρειαζόμαστε σήμερα; Αυτή είναι μια συζήτηση που πρέπει να κάνουμε μεταξύ μας οι δημοσιογράφοι, αλλά και με το κοινό, μέσω ενός ανοιχτού, δημόσιου διαλόγου. Σήμερα είναι ίσως πια ξεπερασμένος ο διαχωρισμός μεταξύ εφημερίδων που παρέχουν news (ειδήσεις και ποικίλη ύλη) και των εφημερίδων που παρέχουν views (απόψεις, αναλύσεις κλπ).
Τα γεγονότα, οι αποκαλύψεις και άρα το ρεπορτάζ είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Το ίδιο αναγκαία βέβαια είναι και η εμβάθυνση, η κατανόηση και η ένταξη των γεγονότων σ’ ένα πλαίσιο. Τα δύο αυτά συστατικά, συνοδευόμενα από την απαραίτητη εντιμότητα και την ισχυρή πρόσδεση στα συμφέροντα των πολλών, μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για τις «άλλες εφημερίδες» που απαιτεί ο κ. Κόινερ.
Αυτές οι προϋποθέσεις είναι το κριτήριο για μια εφημερίδα και ταυτόχρονα το μέτρο με το οποίο πρέπει να μετρήσουν τους εαυτούς τους οι δημοσιογράφοι για να είναι ειλικρινείς με τους αναγνώστες τους. Και, φυσικά, η κάθε εφημερίδα πρέπει να διασφαλίζει την οικονομική της βιωσιμότητα, δηλαδή την ανεξαρτησία της από επιχειρηματικά, κομματικά ή άλλα συμφέροντα. Αυτό σήμερα μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη συνδρομή των αναγνωστών και με κανέναν άλλο τρόπο.
Οπως λέει ο Μπρεχτ, οι αναγνώστες με τη δυσαρέσκειά τους αναδεικνύουν την αξία των εφημερίδων και όταν ο κ. Βιρ λέει ότι τον απασχολεί η σημερινή ανάξια λόγου ποιότητα των εφημερίδων, στην πραγματικότητα τον απασχολεί η αυριανή άξια λόγου ποιότητά τους.

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Πώς ξεκίνησε ο Κίτρινος Τύπος;

  Joseph Pulitzer και ο κίτρινος Τύπος   


Κατά το λεξικό American Heritage, ο Κίτρινος Τύπος αναφέρεται στη μορφή δημοσιογραφίας που εκμεταλλεύεται, διαστρεβλώνει ή υπερβάλλει κάποια είδηση προκειμένου να προσελκύσει αναγνώστες δημιουργώντας εντυπώσεις. Απευθύνεται συχνά με φτηνούς συναισθηματισμούς αποφεύγοντας την αναφορά σε λογικά/ορθολογικά επιχειρήματα και γενικώς στηλογική των αναγνωστώνΠαρουσιάζει ειδήσεις, με ελάχιστη ή μηδενική έρευνα, σε εντυπωσιακά πρωτοσέλιδα και εξώφυλλα (μιλώντας για εφημερίδες και περιοδικά). Τηρουμένων των αναλογιών του είδους, το ίδιο συμβαίνει και στο διαδίκτυο. Οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται περιλαμβάνουν υπερβολές των γεγονότων, σκανδαλολογία, εντυπωσιασμό. Κατεπέκταση ο όρος χρησιμοποιείται σήμερα μειωτικά απέναντι σε κάθε μορφή δημοσιογραφίας που αντιμετωπίζει τα γεγονότα με αντιεπαγγελματικό ή ανήθικο τρόπο.


Κατά τον Frank Luther Mott, δημοσιογράφο και βραβευμένο με Pulitzer ιστορικό που διέπρεψε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60, η κίτρινη δημοσιογραφία χαρακτηρίζεται από πέντε στοιχεία:
1. τρομακτικά πρωτοσέλιδα, συχνά ειδήσεων ήσσονος σημασίας, με χρήση γραμματοσειράς μεγάλου μεγέθους .
2. υπερβολική χρήση εικόνων ή φανταστικών, “δημιουργικώνεικονογραφήσεων.
3. χρήση πλαστών συνεντεύξεων, παραπλανητικών πρωτοσέλιδων, ψευδοεπιστημονικά στοιχεία και μία σειρά από ψευδή στοιχεία τα οποίαεπιβεβαιώνονται απόειδικούςαμφιβόλου αξίας και επαγγελματικής πιστοποίησης.
4. έμφαση στα Κυριακάτικα συμπληρώματα, συνήθως με κόμιξ (μιλάμε για πολλά χρόνια πριν!)
5. δραματική συμπάθεια για τοαουτσάιντερ”, για οτιδήποτε φέρεται να δρα ενάντια στο σύστημαΟ ορισμός αλλά και τα παραπάνω χαρακτηριστικά προέκυψαν από τις εφημερίδες στη Νέα Υόρκη στις αρχές του 20ου αιώνα στη διάρκεια της μάχης για- τί άλλο;- την αύξηση κυκλοφορίας.


Ο όρος εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1890 για να χαρακτηρίσει τη δημοσιογραφία που στόχευε στον εντυπωσιασμό και πιο συγκεκριμένα στον πόλεμο κυκλοφορίας μεταξύ του εντύπου του J. Pulitzer “New York World” και του εντύπου του W.R. Hearst “New York Journal”. Η μάχη των δύο εντύπων κορυφώθηκε από το 1895 μέχρι περίπου το 1898, και η ιστορική χρήση του όρου αναφέρεται -συχνά- ειδικά σε αυτή την περίοδο. Και τα δύο έντυπα είχαν κατηγορηθεί από τους επικριτές τους για εντυπωσιασμό προκειμένου να αυξήσουν την κυκλοφορία τους, παρόλο που και οι δύο εφημερίδες έκαναν αναφορές σε σοβαρά θέματα και ειδήσεις. Ενδεικτικά, ένα αγγλικό περιοδικό το 1898 σημείωνε, “Δεν είναι όλη η δημοσιογραφία στην Αμερική κίτρινη αν και η αυστηρά σύγχρονη κίτρινη δημοσιογραφία είναι Αμερικάνικη”.

Στο εξώφυλλο του δημοφιλούς, τότε, περιοδικού Puck, φιγουράρει ο Joseph Pulitzer και μια μαϊμού η εικόνα της οποίας επιστρατεύεται από τον καρτουνίστα για να “δείξει” τον William R. Hearst. Και οι δύο ως οι εκδότες-εκπρόσωποι της κίτρινης δημοσιογραφίας, τυλιγμένοι με τις εφημερίδες τους που με εξωφρενικούς τίτλους καλούν στην κήρυξη του πολέμου

Χρησιμοποιήθηκε, μάλλον πρώτη φορά, από τον Erwin Wardman, συντάκτη του “New York Press”. O Wardman θεωρείται ο πρώτος που δημοσίευσε τον όρο, αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι εκφράσεις όπως «κίτρινη δημοσιογραφία» και «σχολείο του κίτρινου παιδιού της δημοσιογραφίας» είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί και από άλλους δημοσιογράφους της εποχής. Ο Wardman ποτέ δεν προσδιόρισε το περιεχόμενο του όρου με ακρίβεια, ήταν, όμως, αυτός που είχε πρώτος χρησιμοποιήσει και την έκφρασηδημοσιογραφία κίτρινου παιδιού”, αναφερόμενος και παραπέμποντας στο τότε δημοφιλές κόμικΚίτρινο Παιδί” (Yellow Kid) που δημοσιευόταν τόσο από τον Pulitzer όσο και από τον Hearst στη διάρκεια τηςμάχηςγια την κυκλοφορία των εφημερίδων τους.
To 1883 o J. Pulitzer αγοράζει την εφημερίδα New York World μετά την επιτυχημένη του πορεία στην εφημερίδα St. Louis Post-Dispatch, η οποία, υπό την ηγεσία του, είχε εξελιχθεί στο κυρίαρχο έντυπο της πόλης. Με την απόκτηση της New York World, ο Pulitzer προσπαθεί να αυξήσει την κυκλοφορία του εντύπου, εμπλουτίζοντας την ύλη μεευχάριστααναγνώσματα. Έτσι, γεμίζει την εφημερίδα με φωτογραφίες, παιχνίδια και διαγωνισμούς που προσελκύουν νέους αναγνώστες ενώ, ταυτόχρονα, ρίχνει την τιμή της εφημερίδας στα 2 σεντς. Πολλές από τις σελίδες της εφημερίδας ήταν γεμάτες με περιγραφές εγκλημάτων, με τίτλους όπωςΟυρλιάζοντας για έλεος”. Ωστόσο δεν ήταν τα μοναδικά θέματα που παρουσιάζονταν, ούτε καν τα κυρίαρχα.
Ο Pulitzer, ωστόσο, πίστευε ότι οι εφημερίδες είχαν καθήκον να βελτιώσουν την κοινωνία υπηρετώντας δίκαιες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Μόλις δύο χρόνια αφότου ανέλαβε, η New York World  έγινε η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα στη Νέα Υόρκη.  Βοήθησαν και οι ισχυροί δεσμοί του εκδότη με το Δημοκρατικό ΚόμμαΆλλοι εκδότες, ανταγωνιστές του Pulitzer, άρχισαν να κατηγορούν τη New York World αναφερόμενοι στις ιστορίες εγκλημάτων και τους εντυπωσιασμούς, αγνοώντας τα πιο σοβαρά θέματα της εφημερίδας, κάτι που επηρέασε τη γενική αντίληψη για την κίτρινη δημοσιογραφίαΗ εκδοτική προσέγγιση του Pulitzer εντυπωσίασε τον W.R.Hearst, ο οποίος είχε κληρονομήσει την εφημερίδα San Francisco Examiner από τον πατέρα του το 1887.
Ο Hearst, αναγνώστης κι αυτός της New York World, αποφάσισε να κάνει και τη δική του εφημερίδα τόσο ενδιαφέρουσα όσο ήταν η εφημερίδα του Pulitzer. Έτσι, κάτω από την καθοδήγησή του, η εφημερίδα Examiner, αφιέρωσε το 24% του χώρου της σε εγκλήματα, παρουσιάζοντας τις ιστορίες σαν ηθικά έργα πασπαλισμένα με μοιχεία και γυμνό (για τα πρότυπα του 19ου αιώνα) στην πρώτη σελίδα. Ένα παράδειγμα είναι ο τίτλος που αναφέρεται σε φωτιά σε ένα ξενοδοχείο, ένα μόλις μήνα αφού είχε αναλάβει ο Hearst: “ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΕΣ, ΞΕΦΡΕΝΕΣ ΦΛΟΓΕΣ. Ξεχύνονται μανιασμένες στο Splendid Pleasure Palace στην ακτή του Monterey [ ….] Κυνηγάνε τους έντρομους επισκέπτες με πρωτόγονη οργή. Πανικόβλητοι και ξέπνοοι οι φυγάδες κοιτάν τη σκηνή του τρόμου […]”.
Ο Hearst ήταν υπερβολικός στην κάλυψη εγκλημάτων σε πολλά επίπεδα, όπως φαίνεται και   σε ένα από τα πρώτα του κομμάτια όπου αναφέρεται στησυμμορία δολοφόνων που επιτέθηκε στην αστυνομία σπρώχνοντας τους δημοσιογράφους του Examiner να κάνουν τη δουλειά τους για εκείνους”. Όμως, παρά τη ροπή προς τονκιτρινισμό”, η εφημερίδα ταυτόχρονα αύξησε το χώρο που παρείχε στις διεθνείς ειδήσεις ενώ είχε μεγάλο αριθμό δημοσιογράφων ερευνητών αφιερωμένων στη δημοτική διαφθορά και αναποτελεσματικότητα
Μια από τις πιο σημαντικές αποκαλύψεις της εφημερίδας είδε το φως της δημοσιότητας όταν η δημοσιογράφος Winifred Black εισήχθη στο νοσοκομείο του San Francisco και ανακάλυψε ότι οι άπορες γυναίκες ήταν θύματα βαρβαρότητας. Την ίδια μέρα που κυκλοφόρησε το άρθρο, ολόκληρο το προσωπικό του νοσοκομείου απολύθηκε.
Η ιστορία των fake news είναι, βέβαια, ακόμα πιο παλιά κι από τοΚίτρινο Παιδί”. Αριστερά μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα ενδιαφέρον βίντεο.
Στις επόμενες σελίδες ακολουθεί ένα μικρό χρονικό των αρχών τουκίτρινου τύπου”.

1895
7 Νοεμβρίου — Ανακοινώνεται η απόκτηση τηςετοιμοθάνατηςεφημερίδας New York Morning Journal από τον William Randolph Hearst. Ο Hearst βγάζει από τον τίτλο της εφημερίδας τη λέξη ‘Morning’. Η άφιξή του στη Νέα Υόρκη προκαλεί τεράστιο ενδιαφέρον και ξεκινά ένας πόλεμος κυκλοφορίας μεταξύ του ίδιου και του Joseph Pulitzer που ήταν ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας New York World, ξεκινώντας την περίοδο του Κίτρινου Τύπου. Ο Hearst πολύ σύντομα προσελκύει ταλαντούχους υπαλλήλους της New York World.

1896
25 Οκτωβρίου — Το δημοφιλές καρτούντο κίτρινο παιδίτου καλλιτέχνη Richard F. Outcault, μετακινείται μαζί του από την εφημερίδα New York Journal στην εφημερίδα New York World.
8 Νοεμβρίου — Στην πρώτη επέτειο της απόκτησης της Journal από τον Hearst, η εφημερίδα υπερηφανεύεται ότι: “Κανένα άλλο έντυπο στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχει προσωπικό με το ένα δέκατο του ταλέντου και της φήμης του δικού μας. Είναι η πολιτική της εφημερίδας να έχει τα καλύτερα μυαλά και τα νέα, γιατί το κοινό έχει βασιστεί περισσότερο στην ψυχαγωγία παρά στην ενημέρωση”.
1897
9 ΙανουαρίουΟ Richard Harding Davis και ο Frederic Remington φτάνουν στην Κούβα σε αποστολή της New York Journal, που θα γίνει αφορμή για μία από της πιο γνωστές ιστορίες της Αμερικανικής δημοσιογραφίας. Ο Hearst θα παροτρύνει τον καλιτέχνη Remington “Τράβα εσύ τις φωτογραφίες κι εγώ θα σου δώσω τον πόλεμο”. Αν και έχει ακουστεί πολύ, αυτή η φράση και η ιστορία είναι σχεδόν σίγουρα αναληθής.
31 ΙανουαρίουΗ φράσηκίτρινη δημοσιογραφίαπρωτοεμφανίζεται τυπωμένη σε μία μικρή επικεφαλίδα δίπλα στο τέλος της έκτης σελίδας στην εφημερίδα New York Press του Ervin Wardman.

2 ΦεβρουαρίουΗ εφημερίδα New York Journal δημοσιεύει το υποβλητικό, γεμάτο λεπτομέρειες άρθρο του Richard Harding Davis για την εκτέλεση ενός 20χρονου Κουβανού, που είχε συμμετάσχει στην επανάσταση του νησιού κατά της Ισπανικής κυριαρχίας, από το εκτελεστικό απόσπασμα των Ισπανών. Το άρθρο του Davis είναι ένα εξαίρετο παράδειγμα δημοσιογραφικής ανταπόκρισης εκτός συνόρων για την Αμερικάνικη δημοσιογραφία του 1897.
4 ΦεβρουαρίουΟι διαχειριστές της Δημόσιας Βιβλιοθήκης του Newark (Newark Free Public Library) στο New Jersey ψηφίζουν υπέρ της απομάκρυνσης των εφημερίδων New York Journal και New York World από το αναγνωστήριό της. Ηταν η πρώτη κίνηση σε μία πικρή καμπάνια απαγόρευσης των πιο τρανταχτών παραδειγμάτων της κίτρινης δημοσιογραφίας από βιβλιοθήκες, λέσχες και αναγνωστήρια στη μητροπολιτική Νέα Υόρκη.

2 ΦεβρουαρίουΗ εφημερίδα New York Journal δημοσιεύει το υποβλητικό, γεμάτο λεπτομέρειες άρθρο του Richard Harding Davis για την εκτέλεση ενός 20χρονου Κουβανού, που είχε συμμετάσχει στην επανάσταση του νησιού κατά της Ισπανικής κυριαρχίας, από το εκτελεστικό απόσπασμα των Ισπανών. Το άρθρο του Davis είναι ένα εξαίρετο παράδειγμα δημοσιογραφικής ανταπόκρισης εκτός συνόρων για την Αμερικάνικη δημοσιογραφία του 1897.
4 ΦεβρουαρίουΟι διαχειριστές της Δημόσιας Βιβλιοθήκης του Newark (Newark Free Public Library) στο New Jersey ψηφίζουν υπέρ της απομάκρυνσης των εφημερίδων New York Journal και New York World από το αναγνωστήριό της. Ηταν η πρώτη κίνηση σε μία πικρή καμπάνια απαγόρευσης των πιο τρανταχτών παραδειγμάτων της κίτρινης δημοσιογραφίας από βιβλιοθήκες, λέσχες και αναγνωστήρια στη μητροπολιτική Νέα Υόρκη.
27 Ιουνίου — Το αποκεφαλισμένο σώμα ενός άντρα ξεβράζεται στις ακτές του East River στη Νέα Υόρκη. ‘Αλλα μέρη του σώματος βρίσκονται τις επόμενες ημέρες στο ποτάμι, δημιουργώντας ένα μακάβριο κι εντυπωσιακό μυστήριο δολοφονίας που συναρπάζει τη Νέα Υόρκη.
3 Ιουλίου — Η εφημερίδα New York Journal λύνει το μυστήριο του East River, κατονομάζοντας το θύμα ως τον William Guldensuppe και καθοδηγώντας τις αρχές στους κύριους υπόπτους του εγκλήματος. Αργότερα η εφημερίδα θα δηλώσει ότι: “Αν δεν ήταν η εφημερίδα, το χέρι του νόμου θα είχε μείνει παράλυτο”.
17 ΑυγούστουΗ New York Journal αποκαλύπτει ότι μία νέα Κουβανή, η Evangelina Cosío y Cisneros, είχε φυλακιστεί για παραπάνω από ένα χρόνο στην φρικτή Casa de Recogidas στην Αβάνα. Η εφημερίδα την αποκαλείτο Κουβανό κορίτσι μάρτυραςκαι ξεκινά μία φασαριόζικη αλλά τελικά αποτελεσματική καμπάνια για να πιέσει την Ισπανία να την ελευθερώσει.
28 ΑυγούστουΟ Karl Decker, ένας δημοσιογράφος της Journal με βάση την Washington φτάνει στην Αβάνα σε μυστική αποστολή απελευθέρωσης της Cisneros με σκοπό να τη στείλει στην Αμερική.
7 ΟκτωβρίουΜε τη βοήθεια του Karl Decker και των συνεργατών του, η Evangelina Cisneros αποδρά από την Casa de Recogidas. Κρύβεται στο σπίτι ενός Κουβανό-Αμερικανού τραπεζίτη, μόλις μερικά τετράγωνα μακριά από τη φυλακή της, πριν να φυγαδευτεί σε ένα ατμόπλοιο για την Αμερική.
10 ΟκτωβρίουΣε τίτλους μεγέθους τεσσάρων γραμμών η εφημερίδα New York Journal παίρνει τα εύσημα για την οργάνωση της απόδρασης και φυγάδευσης της Evangelina Cisneros. Αποκαλεί την απόδραση τημεγαλύτερη δημοσιογραφική επανάσταση της εποχής”. Η Cisneros φτάνει στη Νέα Υόρκη στις 13 Οκτωβρίου.
16 ΟκτωβρίουΗ εφημερίδα Journal οργανώνει μία ενθουσιώδη υποδοχή σε εξωτερικό χώρο για την Cisneros, και αποκαλεί το γεγονός, τη μεγαλύτερη εκδήλωση υποδοχής της πόλης από το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου.
23 Δεκεμβρίου — Joseph Pulitzer, ιδιοκτήτης της εφημερίδας New York World, αναγνωρίζει ιδιωτικά ότι ο μεγαλύτερός του ανταγωνιστής, η εφημερίδα New York Journal , έχει γίνει έναεξαιρετικά ικανό, ελκυστικό και δημοφιλές έντυπο”. Επιστέγασμα ενός εντυπωσιακά γεμάτου και ενεργητικού έτος ανταποκρίσεων, η συνέντευξη του αρχηγού των Κουβανών ανταρτών, General Máximo Gómez, ο οποίος επιβεβαιώνει την αντίθεση του στην προσφορά μερικής ανεξαρτησίας εκ μέρουςτης Ισπανίας στην Κούβα.
31 Δεκεμβρίου — Η New York Journal οργανωνει μία πολυτελή δεξίωξη για την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς για να τιμήσει την ενοποίηση των πέντε δήμων της Πόλης της Νέας Υόρκης, η οποία επίσημα λαμβάνει χώρα την 1η Ιανουαρίου του 1898. Περίπου 100,000 εύθυμοι συμμετέχοντες αψηφούν τη βροχή και το χιόνι και φτάνουν μέχρι το Manhattan και γιορτάζουν αυτό που η Journal αποκαλείφωτεινό ξεκίνημα της εποχής κατά την οποία εμπλουτίζεται η ιστορία της Νέας Υόρκης”.
1898
2 Ιανουαρίου —Η New York Journal επικροτεί τα κατορθώματά της για το 1897 ανακοινώνοντας: “Ποτέ πριν στην ιστορία της δημοσιογραφίας μία εφημερίδα δεν πέτυχε τέτοια ρεκόρ μέσα σε ένα χρόνο, όσα πέτυχε η New York Journal μέσα στο χρόνο που πέρασε… Η χρονιά είναι ένα κανονικό ημερολόγιο επιτυχιών για την Journal.”
25 Ιανουαρίου — Το Αμερικάνικο πολεμικό πλοίο Maine φτάνει στην Αβάνα για μια φιλική επίσκεψη.
9 Φεβρουαρίου — Η εφημερίδα New York Journal δημοσιεύει τα περιεχόμενα ενός αδιάκριτου προσωπικού γράμματος, του οποίου ο αποστολέας του είναι ο βασικός διπλωμάτης της Ισπανίας στην Αμερική, Enrique Dupuy de Lôme. Το γράμμα αναφέρεται υποτιμητικά προς τον Πρόεδρο McKinley ως ένανχαμηλού επιπέδου πολιτικόκαι αναδεικνύει την ανειλικρίνεια της Ισπανίας στην διαπραγμάτευση για μια επερχόμενη εμπορική συμφωνία με την Αμερική. Ο Dupuy de Lôme άμεσα παραιτείται από τη θέση του και γυρνάει στην Ισπανία μέσω του Καναδά.
15 ΦεβρουαρίουΤο πολεμικό πλοίο Maine καταστρέφεται στο Λιμάνι της Αβάνα, οδηγώντας στο θάνατο 266 ναύτες από το πλήρωμα των 358. Το σοκ είναι πρωτοφανές για την Αμερικανική κοινή γνώμη. Η Journal του Hearst, σύντομα προσφέρει ανταμοιβή $50,000 για τονεντοπισμό του δράστη του εξοργιστικού γεγονότος στο Maine.”
16 Φεβρουαρίου — Ο Sylvester Scovel της World ξεχωρίζει για την ακούραστη κάλυψη της καταστροφής του Maine και τα επακόλουθά της.
17 ΦεβρουαρίουΗ εφημερίδα New York Evening Journal δημοσιεύει, ανακριβώς, ότι τρύπα από τορπίλη βρέθηκε στη μία μεριά του πλοίου.
1 ΜαρτίουΗ New York Times επιτίθεται κατά της κάλυψης των γεγονότων στο Maine από τον κίτρινο τύπο, ανακοινώνοντας στο κύριο άρθρο ότιΥπάρχουν υστερικές γυναίκες και των δύο φύλων που συνεχίζουν να καταβροχθίζουν τις πιο απίθανες ανακρίβειες με τη μεγαλύτερη απληστία αρκετό καιρό αφού οι λογικοί γείτονές τους έχουν σταματήσει να τις διαβάζουν. Κατά τις πρώτες μέρες της επιδημίας, η πλημμύρα της ψευδολογίας είχε μεγάλη επίδραση στην αύξηση των πωλήσεων των πρόσθετων εντύπων. Αλλά αυτή είναι μόνο μια πρόσκαιρη επιτυχία. Όσο περισσότερα είναι τα ψεύδη τους, τόσο λιγότερο γίνονται πιστευτά, και αντίθετα με το σκοπό τους, τόσο περιορίζονται οι πωλήσεις τους”.
21 ΜαρτίουΑμερικανικό Ναυτικό Εξεταστικό Δικαστικό Απόσπασμα βρίσκει ότι το Maine καταστράφηκε από υποβρύχια νάρκη. Η έρευνα όμως δεν μπόρεσε να αποδώσει ευθύνες.
20 ΑπριλίουΗ κυβέρνηση του McKinley εκδίδει τελεσίγραφο στην Ισπανία να εγκαταλείψει την Κούβα.
21 ΑπριλίουΗ Ισπανία διακόπτει τις διπλωματικές σχέσεις με την Αμερική.
25 ΑπριλίουΤο Κονγκρέσο ανακοινώνει πόλεμο με την Ισπανία με αναδρομική ισχύ από την 21η Απριλίου.
30 Απριλίου — Η αντιπολεμική εφημερίδα New York Evening Post κατηγορεί τον Κίτρινο Τύπο για υπόθαλψη της σύρραξης με την Ισπανία. “Η υπόθαλψη πολέμου και η δημοσίευση αναληθών γεγονότων του πολέμου, έχουν, στην πραγματικότητα, γίνει σχεδόν μία ειδική λειτουργία της μερίδας του Τύπου που είναι γνωστή σανΚίτρινα Περιοδικά”, δηλώνει η εφημερίδα Evening Post, προσθέτωντας ότι ο κίτρινος τύποςΜιλά ακατάπαυστα για τον πόλεμο, απλώς για να ενθουσιάσει μέ πλαστά νέα και να διεγείρει τα πιο άγρια πάθη με φρικτές προτάσεις”.
1 Μαίου — Μια Αμερικανική ναυτική μοίρα, υπό τις διαταγές του Commodore George Dewey, εξοντώνει έναν εξουθενωμένο Ισπανικό στόλο στον κόλπο Manila, στην πρώτη σοβαρή πολεμική εμπλοκή . Σε μια σκωπτική απάντηση στηνυπόθαλψη του πολέμουαπό την Evening Post, το editorial της Journal του Hearst, τοποθετεί αυτή τη φράση στο πρωτοσέλιδο και στο οπισθόφυλλο: “Πώς σας φαίνεται ο πόλεμος της Journal;”
24 ΙουνίουΟι Αμερικανικές δυνάμεις οδηγούν τα Ισπανικά στρατεύματα σε μια βιαστική αψιμαχία στην τοποθεσία Las Guásimas, ένα χωριουδάκι στο δρόμο προς το Santiago-de-Cuba. ‘Ενας ανταποκριτής της New York Journal, ο Edward Marshall, θα πυροβοληθεί και θα τραυματιστεί σοβαρά στη μάχη.

1-2 ΙουλίουΟι Αμερικανικές δυνάμεις επιτίθενται στα Ισπανικά στρατεύματα που βρίσκονται οχυρωμένα στο El Caney και στα υψώματα του San Juan, ανατολικά του Santiago-de-Cuba. Οι Αμερικανοί κερδίζουν τακτικές νίκες, οδηγώντας τους ολιγάριθμους Ισπανούς στα περίχωρα του Santiago. Ο Hearst, που έχει ταξιδέψει στο θέατρο του πολέμου σε ένα πολυτελές ατμόπλοιο, καλύπτει τη μάχη για την εφημερίδα του, Journal.
3 ΙουλίουΜία Ισπανική μοίρα με έξι σκάφη εμποδίζεται στην προσπάθειά της να ξεφύγει από το Santiago-de-Cuba και καταστρέφεται από Αμερικανικά πολεμικά πλοία. Ένας Αμερικανός ναύτης και παραπάνω από 350 Ισπανοί ναύτες σκοτώνονται στην μάχη. Ο Hearst μετακινεί το ατμόπολοιό του κοντά στη δράση και συλλαμβάνει 17 Ισπανούς στρατιώτες.

17 ΙουλίουΜετά από πολυήμερες διαπραγματεύσεις, η Ισπανική φρουρά που βρίσκεται στο Santiago de Cuba παραδίδεται στις Αμερικανικές δυνάμεις. Στους όρους της συνθηκολόγησης, η Αμερική συμφωνεί να μεταφέρει τις Ισπανικές δυνάμεις πίσω στη χώρα τους. Η τελετή παράδοσης αμαυρώνεται από τον Sylvester Scovel της World ο οποίος δίνει μία μπουνιά στον διοικητή του Αμερικάνικου στρατού, στρατηγό Rufus Shafter.
18 ΟκτωβρίουΗ New York Times μειώνει την ημερήσια της τιμή σε ένα από τρία σεντς, επιμένοντας ότι: “Είναι η τιμή της εφημερίδας κι όχι ο χαρακτήρας της που άλλαξε”.  Με αυτήν την κίνηση αρχίζει η ανάδειξη των Times σε κορυφαία Αμερικανική εφημερίδα.

1899

1 ΙανουαρίουΗ New York Journal ανακοινώνει στο κύριο άρθρο της ότι: “Μία υπέροχη χρονιά μόλις τελείωσε- υπέροχη για την Αμερική, υπέροχη για τον κόσμο, υπέροχη για την ανθρωπότητα. Το κύριο γεγονός του 1898 ήταν ο Ισπανικός πόλεμοςΗ ανθρωπότητα έγινε μάρτυρας ενός γεγονότος που εμπνέει, ενός έθνους που παραμέρισε κάθε σκέψη προσωπικού συμφέροντος και υλικών συνεπειών και τράβηξε το σπαθί του για να υπερασπιστεί τους γείτονές του κατά του ξένου κατακτητή, για το δικαίωμα στην ελευθερία”.

_______________