~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
...................... Διαδικτυακή περιοδική έκδοση για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης * ..με ειδήσεις * άρθρα * ...υπεύθ. σύνταξης: Πάνος Σ. Αϊβαλής * ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη. Νίκος Μπελογιάννης

Περί οράματος για το κοινό μέλλον της Ευρώπης βέβαια, ας μην έχουμε μεγάλες προσδοκίες

«Πολιτεία που δεν έχει σαν βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο».

Αδαμάντιος Κοραής (1748 – 1833)

γιατρός και φιλόλογος, από τους πρωτεργάτες του νεοελληνικού διαφωτισμού.

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Στον Κ. Παπούλια για τους πλειστηριασμούς η ΕΚΠΟΙΖΩ

Την παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας για το ζήτημα των πλειστηριασμών ζητεί η ΕΚΠΟΙΖΩ. Παράλληλα, τον καλεί σε συνάντηση, προκειμένου να τον ενημερώσει για τις σοβαρές επιπτώσεις από ενδεχόμενη απελευθέρωσή τους


Αναλυτικά, η ανακοίνωση της ΕΚΠΟΙΖΩ:

Η κυβέρνηση δεν έχει ακόμα δημοσιοποιήσει επίσημα την πρότασή της για νέα παράταση της αναστολής ή μη των πλειστηριασμών, ενώ το 2013 εκπνέει εντός ολίγου και η Βουλή κλείνει την Παρασκευή 20/12/13.
Λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης και του κατεπείγοντος χαρακτήρα του θέματος, η ΕΚΠΟΙΖΩ ζητεί τη συνδρομή του Προέδρου της Δημοκρατίας και αιτείται συνάντηση μαζί του, προκειμένου να τον ενημερώσει για τις αρνητικές, κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις που θα έχει η ενδεχόμενη απελευθέρωσή των πλειστηριασμών, έστω και με προστασία της κύριας κατοικίας με κριτήρια, όπως φαίνεται να προσανατολίζεται η κυβέρνηση, βάσει των πληροφοριών από τα ΜΜΕ.
Αν τεθούν κριτήρια (εισόδημα, αντικειμενική αξία της κατοικίας κτλ) για την προστασία της κύριας κατοικίας, αυτό σημαίνει ότι:
Με δικαστική απόφαση θα πρέπει να αποτρέπεται ο πλειστηριασμός για την κύρια κατοικία διότι το δικαστήριο θα εξετάζει την ύπαρξη των κριτηρίων. Ο οφειλέτης για να αποτρέψει το πρόγραμμα πλειστηριασμού θα πρέπει να καταβάλει σημαντικά ποσά (δικαστικά έξοδα, αμοιβή δικηγόρου κτλ).
Θα υπάρξει υπερφόρτωση των Δικαστηρίων από την προσφυγή δεκάδων χιλιάδων απελπισμένων οφειλετών σε αυτά, προκείμενου να αποφύγουν, να καθυστερήσουν τους πλειστηριασμούς με τους τρόπους που ήδη ο νόμος προβλέπει.
Θα αποκλειστούν πολλοί οφειλέτες ελεύθεροι επαγγελματίες, μικρομεσαίες επιχειρήσεις για τους οποίους δεν υπάρχει κανένα προστατευτικό πλαίσιο.
Στην ουσία, η θέσπιση κριτηρίων θα αφήσει εκτός προστασίας τη συντριπτική πλειοψηφία των υπερχρεωμένων και θα ισούται στην πραγματικότητα με απελευθέρωση των πλειστηριασμών.
Εύλογα λοιπόν προκύπτει το ερώτημα αν η κυβέρνηση επεξεργάζεται μια λύση, η οποία θα υποχρεώσει τους ήδη εξαντλημένους δανειολήπτες σε νέα έξοδα αφ’ ενός, αφ’ ετέρου δε, θα δώσει το τελειωτικό χτύπημα σε μια δικαιοσύνη ήδη λυγισμένη από το βάρος των υποθέσεων που αδυνατεί να διεκπεραιώσει.
Επίσης εύλογα διερωτάται κάποιος γιατί δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη:
η μεγάλη πτώση της αξίας όλων των ακινήτων όλων των Ελλήνων και όχι μόνο των υπερχρεωμένων που θα επιφέρει ενδεχόμενη, έστω και εν μέρει, απελευθέρωση των πλειστηριασμών;
η αντίδραση σύσσωμης της κοινωνίας, των επιστημονικών, επαγγελματικών, κοινωνικών φορέων που υποστηρίζουν την παράταση των πλειστηριασμών;
οι 138.000 υπογραφές που μέχρι στιγμής έχει συγκεντρώσει η ΕΚΠΟΙΖΩ με το σύνθημα ‘Λέμε ΟΧΙ’ στους πλειστηριασμούς είναι αμελητέος παράγων στις αποφάσεις των εκπροσώπων που εμείς στείλαμε στην Βουλή;
Είναι ανεπίτρεπτο να μην έχει τεθεί σε διαβούλευση η πρόταση της Κυβέρνησης, έστω και την ύστατη στιγμή, σε ένα θέμα μείζονος κοινωνικής σημασίας, ώστε να δοθεί η δυνατότητα για εποικοδομητικό διάλογο με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.
Η ΕΚΠΟΙΖΩ για μια ακόμα φορά, καλεί, όσους λαμβάνουν τις αποφάσεις, να σκεφθούν προσεκτικά αν θα αποφασίσουν για την ευημερία του κοινωνικού συνόλου ή για την ευημερία κάποιων σε βάρος των πολλών.


_____________________________

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

«Εφημερίδα των Συντακτών» αισίως έκλεισε ένα χρόνο μαχητικής δημοσιογραφίας



Συνέντευξη Τύπου για την «Εφημερίδα των Συντακτών». Ομιλία του Διευθυντή Νικόλα Βουλέλη 
Πέμπτη 1η Νοεμβρίου 2012


«Η ζύμωση μπορεί να κράτησε αρκετό καιρό. Η ουσιαστική προετοιμασία πολύ λιγότερο, αλλά μια νέα, τελείως διαφορετική εφημερίδα δεν είναι πια στα σκαριά, είναι έτοιμη να κυκλοφορήσει τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου.

Πρόκειται για την «Εφημερίδα των Συντακτών», την οποία εκδίδει ο «Συνεταιρισμός των εργαζομένων σε εφημερίδες και περιοδικά», που συγκρότησαν πρώην εργαζόμενοι της «Ελευθεροτυπίας» και της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» - δημοσιογράφοι, τεχνικοί και διοικητικοί - μετά την κρίση και την αναστολή έκδοσης της εφημερίδας, αλλά και εργαζόμενοι από άλλες επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης.
Είναι ένα ξεχωριστό, ένα ιδιαίτερο εγχείρημα, με κύρια χαρακτηριστικά του τη συλλογικότητα και την ανάληψη της ευθύνης - δημοσιογραφικής και διαχειριστικής - από τους ίδιους τους εργαζόμενους.
Το εγχείρημα αυτό εκδηλώνεται σε μια στιγμή που διαμορφώνονται πρωτοφανείς συνθήκες για τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, συνθήκες που αποτελούν και πρόκληση για μας.
Η εφημερίδα αυτή καλείται να καλύψει ένα ευρύτατο φάσμα της κοινωνίας, που ζητά ανεξάρτητη, πολυφωνική και σε βάθος ενημέρωση, ουσιαστική έρευνα και ανάλυση κάθε πτυχής της πραγματικότητας, και κυρίως αυστηρή, σκληρή, αλλά έντιμη κριτική προς κάθε κατεύθυνση, και προς την εκάστοτε εξουσία και προς τους εκάστοτε διεκδικητές της.
Ένα τρίτο ουσιαστικό στοιχείο είναι ότι η έκδοση της «Εφημερίδας των Συντακτών» συμπίπτει με μια φάση βαθύτατων ανακατατάξεων, που σημειώνεται τόσο στο πολιτικό σκηνικό, όσο και στην ίδια την κοινωνία, εκεί όπου εκκολάπτονται νέες ιδέες, απόψεις και ρεύματα.
Η εφημερίδα θα έχει ανοιχτές τις κεραίες της για να συλλάβει τα νέα μηνύματα και να συμβάλει στη διαμόρφωση του νέου τοπίου.
Η «Εφημερίδα των Συντακτών» γεννιέται λοιπόν μέσα στο πλαίσιο της γενικευμένης κρίσης που πλήττει τη χώρα, το πολιτικό σύστημα, αλλά και τα μέσα ενημέρωσης. 
Έμμεσα λοιπόν η προσπάθειά μας είναι προϊόν της κρίσης, αλλά και εγχείρημα υπέρβασής της. 
Πρόκειται για ένα πείραμα της πρώτης και μόνης πραγματικά ανεξάρτητης, καθημερινής εφημερίδας, που απαντά στην πολύπλευρη κρίση των μέσων ενημέρωσης και δείχνει το δρόμο για την απελευθέρωση των εργαζομένων του κλάδου από τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που τον οδήγησαν στην κρίση και την ανυποληψία.
Ακριβώς λόγω της κρίσης, η λειτουργία της ενημέρωσης και της κριτικής παίρνει νέες διαστάσεις. Σε μια περίοδο που αμφισβητούνται σχεδόν τα πάντα, μετατοπίζονται αναγκαστικά και οι κατεστημένες σχέσεις και η διαπλοκή ανάμεσα στις εξουσίες. 
Η κρίση, πέρα από όλα τα άλλα, ενεργοποιεί συνεχείς και υπόγειες αναδιατάξεις συμμαχιών και συμφερόντων. 
Αποτελεί λοιπόν η κρίση και ευκαιρία, με τα κενά που δημιουργούνται, για νέες προοπτικές σε κάθε είδους εστίες εξουσίας, που προετοιμάζονται να διεκδικήσουν τη δική τους προνομιακή θέση στη νέα πραγματικότητα που δημιουργείται.
Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο η πολύπλευρη κριτική του δημόσιου βίου έχει καίρια σημασία. 
Σε φάσεις ριζικών ανακατατάξεων, η συνεχής αναζήτηση των υπόγειων και αφανών διασυνδέσεων - πολλές από τις οποίες βρίσκονται ακόμη σε δοκιμαστική φάση - ανάμεσα σε κέντρα λήψης αποφάσεων, που δεν έχουν πάρει ακόμη την οριστική μορφή τους, έχει εξίσου μεγάλη σημασία με τον έλεγχο των κατεστημένων μορφών εξουσίας.
Είναι ξεκάθαρο λοιπόν γιατί, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, η κριτική του δημόσιου βίου προϋποθέτει, σήμερα, την ανεξαρτησία από πολιτικά, οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα. 
Ένα μέσο ενημέρωσης δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητο αν μετέχει στα παλιά ή σε αυτά τα νέα πλέγματα εξουσίας που δημιουργούνται, δηλαδή στη νέα διαπλοκή. 
Εμείς δεν θέλουμε να μετάσχουμε σε αυτό το παιχνίδι των νέων ισορροπιών εξουσίας που διαμορφώνονται. Και προϋπόθεση γι αυτό είναι καμιά εξάρτηση από τις κατεστημένες πολιτικές, οικονομικές ή κομματικές εξουσίες.
Η στάση αυτή δεν σημαίνει, βέβαια, αποξένωση από την κοινωνία. Κάθε άλλο. Η εφημερίδα μας ενδιαφέρεται για όλους τους πολιτικούς χώρους. 
Απευθύνεται σε όλους τους πολίτες , θέλει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες ενός ευρύτατου φάσματος της κοινωνίας, που εκτείνεται από τις παρυφές της συντηρητικής παράταξης μέχρι την άκρα αριστερά. 
Η εφημερίδα μας απευθύνεται σε όλους τους πολίτες των μεγάλων πόλεων, αλλά και της περιφέρειας, τους εργαζόμενους, αλλά και τους άνεργους, που θέλουν μια εφημερίδα, η οποία δεν θα τους κοροϊδεύει, δεν θα τους παραπλανά και δεν θα τους αποκοιμίζει. 
Αντίθετα, θα τους ενημερώνει για όσα γίνονται γύρω τους, θα τους βοηθά να προσεγγίσουν την περίπλοκη πραγματικότητα, θα τους φέρνει κοντά στα σύγχρονα ρεύματα των ιδεών, της τέχνης και του πολιτισμού και θα συμβάλει στο να αντιμετωπίζουν την κρίση εξοπλισμένοι με γνώση και κριτική στάση. 
Ως ενεργοί πολίτες και μάχιμοι επαγγελματίες διεκδικούμε το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα όχι μόνο στην κριτική, αλλά και στις επιλογές μας. Γι αυτό η πολυφωνία της εφημερίδας μας αποτελεί αναγκαίο όρο της αυτονομίας της. 
Αυτή η πολυφωνία κατοχυρώνεται και εξασφαλίζεται μέσα από τη συνεργατική, συνεταιριστική μορφή οργάνωσης της εφημερίδας, που ανήκει και ελέγχεται από το σώμα των εργαζομένων σε αυτήν.
Άλλωστε, αυτοί, δηλαδή τα μέλη του συνεταιρισμού, συνεισέφεραν το κεφάλαιο, στο οποίο στηρίζεται στο εγχείρημά μας και η γενική συνέλευση των μελών του συνεταιρισμού είναι εκείνη που εκλέγει τα μέλη της διευθυντικής ομάδας της εφημερίδας.
Την προσπάθειά μας στηρίζουν με την αρθρογραφία τους πολλοί γνωστοί δημοσιογράφοι που μετείχαν στο ξεκίνημα της «Ελευθεροτυπίας» και της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας», αλλά και εξίσου πολλοί άνθρωποι από τον ακαδημαϊκό χώρο, τον χώρο της τέχνης και του πολιτισμού.
Σε μια φάση, λοιπόν, όπου ανατρέπονται βεβαιότητες και αμφισβητούνται πρόσωπα και κατεστημένα, σε μια φάση που ολοένα και περισσότερο αναρωτιέται ο πολίτης ποιος κρύβεται πίσω από ποιον, και ποια σκοπιμότητα κρύβεται πίσω από ποια ιδέα ή άποψη, η «Εφημερίδα των Συντακτών» θα προασπίσει με κάθε τρόπο την ανεξαρτησία της, διαφυλάσσοντας ταυτόχρονα την εσωτερική πολυφωνία της. 
Η «Εφημερίδα των Συντακτών» θέλει να συμβάλει στην αντιμετώπιση της κρίσης και στην αντιπαράθεση των ιδεών, χωρίς εμμονές και δογματισμούς. Δεν θα αρκείται, όμως, μόνο στα μεγάλα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα που απασχολούν τους πολίτες. 
Θέλει επίσης να αναδείξει την κρυμμένη ανθρωπιά που μας περιβάλει και πολλοί την συγκαλύπτουν και την ολοένα αυξανόμενη αλληλεγγύη που εκδηλώνεται γύρω μας και μας εξανθρωπίζει όλους.
Σας καλούμε να καλωσορίσετε την «Εφημερίδα των Συντακτών» ως και δική σας εφημερίδα!»


 · 1 Νοεμβρίου 2012 

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

«Η δημοσιογραφία είναι έρωτας και εδώ θα πεθάνουμε για τον έρωτα αυτό»



Ο Γ. Σαββίδης, πρόεδρος της ΠΟΕΣΥ, τα είπε όλα. Μιλώντας στο δελτίο της ΝΕΤ πριν από λίγο έστειλε  μήνυμα προς τους βουλευτές που είναι δημοσιογράφοι,  να μην ξεχνούν ότι «η δημοσιογραφία είναι έρωτας και ο έρωτας είναι η δημοσιογραφία. Εδώ θα πεθάνουμε για  τον έρωτα αυτό». 
Περιγράφοντας το σκηνικό έξω από το Ραδιομέγαρο, τόνισε ότι στην πίσω γραμμή, είναι μία γραμμή αστυνομικών, με κράνη και ασπίδες. Αυτή, είπε, είναι η εικόνα της κυβέρνησης, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Μπροστά είναι πλήθος κόσμου. Αυτή είναι η εικόνα της Δημοκρατίας. Εμείς είμαστε εδώ, είμαστε αποφασισμένοι και να το πάρουν χαμπάρι.






Ελεύθερη Ενημέρωση

____________
http://www.ertopen.com/eidiseis/item/8856-%C2%AB-h-dhmosiografia-einai-erwtas-kai-edw-tha-pethanoyme-gia-ayton-ton-erwta%C2%BB#.Un6slHC-2So

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013

Όχι στους πλειστηριασμούς ακινήτων των υπερχρεωμένων Ελλήνων!

Όχι στους πλειστηριασμούς ακινήτων των υπερχρεωμένων Ελλήνων!
      [Ψηφίστε εδώ] - πατήστε πάνω στην εικόνα      


Ενώνουμε την φωνή μας με αυτή της ΕΚΠΟΙΖΩ, ενάντια στην απελευθέρωση των πλειστηριασμών! Δεν θα επιτρέψουμε να βρεθούν χιλιάδες οικογένειες στον δρόμο… 
Δεν θα επιτρέψουμε να κινδυνεύσουν χιλιάδες μικροεπιχειρηματίες να χάσουν την κατοικία τους και την επαγγελματική τους στέγη… Όλοι μαζί μπορούμε να το πετύχουμε, υπογράφοντας την διαμαρτυρία που θα παραλάβει ο Πρωθυπουργός και οι Βουλευτές της χώρας…


διαβάστε περισσότερα στις σελίδες της ΕΚΠΟΙΖΩ

Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

SOS ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ




Στηρίζουμε το δίκαιο Αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής κατά της εξόρυξης χρυσού που αυτό απλά σημαίνει ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ της πανέμορφης Χαλκιδικής.
Δηλώστε ενδιαφέρον να πάμε ένα, δυο, πέντε δέκα ή και εκατό λεωφορεία με μαύρες σημαίες να διαδηλώσουμε και να συμπαρασταθούμε στο σταμάτημα της επερχόμενης περιβαλλοντικής καταστροφής.... που σειρά έχουν και άλλες περιοχές της Ελλάδας...
Σκουριές σημείο καμπής για το μέλλον....
Λέμε ΝΑΙ στην αεροφόρα ανάπτυξη της περιοχής - ΟΧΙ στην λεηλασία από τα ντόπια και ξένα μεγαλοσυμφέροντα....

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

05/10: Συναυλία για μια εξόρυξη που δε θα γίνει ποτέ





Τραγουδάμε
ενάντια στη λεηλασία της φύσης
ενάντια στην ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων
ενάντια στις "επενδύσεις" με κάθε κόστος


Τραγουδάμε

για την απελευθέρωση των άδικα προφυλακισμένων συναγωνιστών μας
για το δικαίωμα στη ζωή και για ένα καλύτερο μέλλον

Τραγουδάμε για μια εξόρυξη που δε θα γίνει ποτέ
Σάββατο 5 Οκτωβρίου, 19:00
πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά


Συμμετέχουν:
Αλκίνοος Ιωαννίδης, Μελίνα Κανά, Σωκράτης Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Χαϊνηδες, Παύλος Παυλίδης και B-Movies

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΙΚΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Επιτροπές Αγώνα Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

Χωρίς φάρμακα η Λέρος - τραγική κατάσταση και τα τρία φαρμακεία του νησιού μας αδυνατούν να μας καλύψουν με φάρμακα.

Λάβαμε μια οργισμένη επιστολή που υπογράφεται από περισσότερους από 330 κατοίκους της Λέρου, οι οποίοι με τον πλέον δραματικό τρόπο περιγράφουν την τραγική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει από την έλλειψη ακόμη και στοιχειωδών φαρμάκων.


* Οι πιο κάτω υπογεγραμμένοι κάτοικοι του νησιού της Λέρου των 8.500 κατοίκων στερούμεθα την στοιχειώδη φαρμακευτική αγωγή.

Και τα τρία φαρμακεία του νησιού μας αδυνατούν να μας καλύψουν με φάρμακα.

Λείπει το 90% των φαρμάκων, με αποτέλεσμα πολλοί να έχουν σταματήσει τη φαρμακευτική τους αγωγή (διαβητικοί, καρδιοπαθείς, χρονίως πάσχοντες, ηλικιωμένοι, ασθενείς με αναπνευστικά νοσήματα, υπερτασικοί), με αποτέλεσμα να κινδυνεύει άμεσα η ζωή τους.
Αλλοι λαμβάνουν τα φάρμακά τους ταχυδρομικώς με επιπλέον χρηματικά έξοδα από Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ρόδο, Κω, με επακόλουθο την πιθανή αλλοίωση των ευπαθών σκευασμάτων (ινσουλίνες, κολλύρια), με όποιες επιπτώσεις συνεπάγεται αυτό για την υγεία μας.


Μένουμε σε ακριτική περιοχή, δεν θέλουμε επιβράβευση γι' αυτό, όμως κάντε κάτι γιατί πεθαίνουμε».


Έντυπη Έκδοση 

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013

Με το ζόρι στον ψυχίατρο οδήγησε η αστυνομία την Χρυσούλα από την Πάτρα!


ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ

Καταστάσεις που θύμισαν σταλινική περίοδο, όπου οι διαμαρτυρόμενοι και οι διαφωνούντες οδηγούνταν με συνοπτικές διαδικασίες στους ψυχιάτρους, βίωσε πριν λίγο η Χρυσούλα Μέρμελα, από την Πάτρα.
Σήμερα περίπου 12.30 το μεσημερι η Χρυσούλα δούλευε για να βγάλει τα προς το ζην στην καντίνα της, στα διόδια της Πάτρας.
Ένα περιπολικό σταμάτησε με 2 αστυνομικούς και της ζήτησαν να τους ακολουθήσει στο τμήμα.
Η Χρυσούλα τους ρώτησε τον λόγο και αυτοί , ψευδόμενοι της είπαν ότι χρειάζεται να δώσει μια συμπληρωματική κατάθεση.
Η Χρυσούλα, καλόπιστα, μπήκε στο περιπολικό όπου διαπίστωσε ότι οι πίσω πόρτες ήταν κλειδωμένες και δεν άνοιγαν από μέσα.
Όταν έφθασε στο Α΄ΑΤ Πάτρας το σκηνικό άλλαξε.
Την ενημέρωσαν ότι είχαν εισαγγελική παραγγελία για την μεταφορά της στην Ψυχιατρική κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου.
Αμέσως η Χρυσούλα ενημέρωσε το Κίνημα Δεν Πληρώνω, μέσω του δικηγόρου μας Χρήστου Λιαρομμάτη καθώς φυσικά και τους οικείους της .
Ειδοποιήθηκαν επίσης οι τοπικοί συναγωνιστές του Κινήματος Δεν Πληρώνω Πάτρας καθώς και μέλη της Λαϊκής συνέλευσης της Άνω Πόλης της Πάτρας.
Όλοι σε ετοιμότητα για να σταθούμε για μια ακόμη φορά στο πλευρό της Χρυσούλας και της οικογένειας της.
Η Χρυσούλα εξετάστηκε από τον διευθυντή της Ψυχιατρικής κλινικής του Νοσοκομείου του Ρίου, ο οποίος διαπίστωσε ότι η Χρυσούλα "έχει σώας τας φρένας" και είναι απλά αγανακτισμένη με την κρατική αναλγησία που της έχει κάνει τον βίο αβίωτο.
Μετά από την ιατρική εξέταση η Χρυσούλα επέστρεψε στο σπίτι της.
Παραμένουμε σε αγωνιστική ετοιμότητα για να αντιμετωπίσουμε οποιαδήποτε απόπειρα του κράτους και των υπηρεσιών του απέναντι στην Χρυσούλα και σε κάθε μιά από τις δεκάδες χιλιάδες χρυσούλες που υπάρχουν στην χώρα μας.
Να σημειωθεί ότι το θέμα της Χρυσούλας έχει πάρει διεθνείς διαστάσεις (δείτε ΕΔΩ)

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ- Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

ΚΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ

Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

50η ΗΜΕΡΑ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΜΕΓΑΡΟ ΤΗΣ ΕΡΤ!

50η ΗΜΕΡΑ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΜΕΓΑΡΟ ΤΗΣ ΕΡΤ!

Για 50η ημέρα συνεχίζεται ο αγώνας εργαζομένων της ΕΡΤ και χιλιάδων αλληλέγγυων στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ,  μετά την επίθεση των ΜΑΤ και τις αναίτιες προσαγωγές με τις οποίες αντιμετώπισε η κυβέρνηση την ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας για το μαύρο στην ΕΡΤ στον Υμηττό.
Ως γνωστόν εννέα άτομα προσήχθησαν στη ΓΑΔΑ. Έξω απο τη ΓΑΔΑ συγκεντρώθηκαν εργαζόμενοι της ΕΡΤ και κόσμος που απαιτούσε την άμεση απελευθέρωση των 9 προσαχθέντων.
Με κατασκευασμένο και εκδικητικό κατηγορητήριο (που περιελέμβανε μέχρι και κακούργημα!) οι 9συνελλήφθησαν τελικά. Εκατοντάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν στα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων ,χθες Τρίτη (30/7), για να συμπαρασταθούν στους 9 συλληφθέντες στον πομπό της ΕΡΤ στον Υμηττό, οι οποίοι οδηγήθηκαν με χειροπέδες ενώπιον του εισαγγελέα.

Ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για «απόπειρα υποκλοπής συνομιλιών»(!) ασκήθηκε εις βάρος ενός εκ των εννέα πολιτών που συνελήφθησαν το βράδυ της Δευτέρας 29/7, στους πομπούς της ΕΡΤ στον Υμηττό.
Οι υπόλοιποι συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι και ορίστηκε δικάσιμος για τις 10 Ιανουαρίου 2014.
Η ειρηνική συγκέντρωση εργαζόμνων της ΕΡΤ και εκατοντάδων αλληλέγγυων απέδειξε περίτρανα ότι το κίνημα του ραδιομεγάρου της Αγίας Παρασκευής είναι ζωντανό και διατηρεί αμείωτο τον αγωνιστικό του παλμό και τη μαχητικότητά του.
Π. ΚΑΨΗΣ: ΟΙ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΦΟΣΟΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΜΕΓΑΡΟ
Εν τω μεταξύ, σε νέες απαράδεκτες και προκλητικές δηλώσεις προέβη ο υφυπουργός δημόσιας ραδιοτηλεόρασης Π. Καψής, με στόχο να κάμψει το αγωνιστικό φρόνημα των αγωνιστών του Ραδιομεγάρου της Αγ. Παρασκευής.
Σε συνέντευξη, που παραχώρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, τόνισε ότι το ζητούμενο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης δεν είναι απαραιτήτως τα υψηλά ποσοστά τηλεθέασης, αλλά η προσβασιμότητα του προγράμματός της σε ευρείες ομάδες πληθυσμού, προαναγγέλοντας ότι έως το τέλος του Αυγούστου ο λεγόμενος μεταβατικός φορέας θα εκπέμψει «ένα αρκετά ικανοποιητικό πρόγραμμα, που σίγουρα θα ικανοποιεί τις προδιαγραφές που έθεσε το ΣτΕ», γνωστοποίησε ότι έως την Δευτέρα το βράδυ οι αιτήσεις υποψηφίων εργαζομένων είχαν φτάσει τις 2.800, επαναλαμβάνοντας πως δεν υπάρχει σχεδιασμός για αστυνομική επέμβαση στο μέγαρο της Αγίας Παρασκευής, αλλά κάνοντας παράλληλα σαφές πως οι προσλήψεις εκείνων, που θα επιλεγούν για τον μεταβατικό φορέα, θα γίνουν εφόσον υπάρξει πρόσβαση στις εγκαταστάσεις του ραδιομεγάρου.
EΚΤΑΚΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΠΟΣΠΕΡΤ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ(1/8)
Το 29ο Έκτακτο Συνέδριο θα πραγματοποιήσει η ΠΟΣΠΕΡΤ την Πέμπτη, 1η Αυγούστου, στo Στούντιο Ε' του Ραδιομεγάρου. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, στο Συνέδριο θα ξεκαθαρίσει «η δράση του συνδικαλιστικού κινήματος, οι ρόλοι και οι κινήσεις μας που αφορούν το μέλλον της δημόσιας τηλεόρασης και το δικό μας».
Η σχετική ανακοίνωση
"Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Η ΠΟΣΠΕΡΤ θα πραγματοποιήσει την Πέμπτη 01 Αυγούστου 2013, το 29ο Έκτακτο Συνέδριο στo Στούντιο Ε' του Ραδιομεγάρου.
Το 29ο Έκτακτο Συνέδριο πραγματοποιείται υπό καθεστώς πρωτοφανούς διωγμού των εργαζομένων και των οικογενειών τους και της αναστολής λειτουργίας της ΕΡΤ.
Καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε επιθέσεις που παρόμοιές τους δεν έχουμε ξαναζήσει. Δεν αφορούν μόνο τις παράνομες απολύσεις μας αλλά και τη λυσσαλέα επίθεση σε ότι δικαιούμαστε, μέχρι και που οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ αποκλείονται από το δικαίωμα οποιασδήποτε εργασίας έστω και μιας ημέρας για μια τριετία από το δημόσιο, τις ΔΕΚΟ, τους ΟΤΑ κλπ.
Έχουμε βρεθεί στο στόχαστρο ώστε να εξυπηρετηθούν αμφίδρομα πολιτικά παιχνίδια για εξυπηρέτηση ιδιοτελών σκοπών και ιδιωτικών συμφερόντων.
Η δημόσια ΕΡΤ και η περιουσία της έχουν γίνει στόχος που αντί να παίζει τον συνταγματικά κατοχυρωμένο ρόλο της για ανάπτυξη, για πολιτισμό, για ενημέρωση έγινε το μέσον για την εξυπηρέτηση του χρέους και των άνομων συμφερόντων. Και όλα στις πλάτες των εργαζομένων, που είναι και παραμένουν η μεγαλύτερη παρουσία της ΕΡΤ.
Η ενότητα και ο αγώνας ν' αντιπαλέψουμε αυτές τις αποφάσεις και τις πολιτικές της κυβέρνησης είναι μονόδρομος.
Στο Συνέδριο θα ξεκαθαρίσει η δράση του συνδικαλιστικού κινήματος, οι ρόλοι και οι κινήσεις μας που αφορούν το μέλλον της δημόσιας τηλεόρασης και το δικό μας.
Μέσα από ένα γόνιμο διάλογο, την αγωνιστικότητά μας και τη θέλησή μας θα καθορίσουμε τις δράσεις μας, νέες δράσεις, δράσεις πολυεπίπεδες, δράσεις αποτελεσματικές, δράσεις που θα μπορούν να πραγματοποιήσουν όνειρα κι ελπίδες που κάποιοι θέλουν να τα ποδοπατήσουν.
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ. ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΧΩΡΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ.»
ΡΑΔΙΟΜΕΓΑΡΟ ΕΡΤ: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 31/7
Τετάρτη 31/7 στο προαύλιο της ΕΡΤ στην Αγ. Παρασκευή
ΗΜΕΡΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
19:30 ανοιχτή συζήτηση : ΜΑΥΡΟ ΣΤΗΝ ΕΡΤ – ΜΑΥΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Η Εκπαίδευση στο ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ! Το δημόσιο σχολείο, καθηγητές και μαθητές αντιμέτωποι με την πολιτική των μνημονίων, των περικοπών, των ιδιωτικοποιήσεων, της επιστράτευσης, ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ. Οι προοπτικές και το εκπαιδευτικό σύστημα που οφείλουμε να διεκδικήσουμε. ΟΙ ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
ΚΟΤΣΙΦΑΚΗΣ ΘΕΜΗΣ - Πρόεδρος ΔΣ ΟΛΜΕ
ΦΑΤΟΥΡΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ - Εκπαιδευτικός στο 1ο Εσπ. ΕΠΑΛ Περιστερίου
ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ΓΙΩΤΑ - Αντιπρόεδρος ΕΛΜΕ Ελευσίνας
ΝΙΚΟΛΑΡΑ ΜΑΧΗ - Δημοσιογράφος ΕΡΤ
ΣΜΥΡΝΑΙΟΣ ΚΛΕΑΡΧΟΣ - ΔΣ ΣΕΦΚ

21.30 Προβολή Ντοκιμαντέρ: «ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ» της Ν.Γεωργιάδου: Η ταινία - ντοκουμέντο της καθηγήτριας Νίνας Γεωργιάδου ξετυλίγει το κουβάρι των αγώνων της ζωντανής εκπαίδευσης για ένα σχολείο των όλων, των ίσων και των διαφορετικών, από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι τις μεγάλες φοιτητικές κινητοποιήσεις και το απεργιακό φθινόπωρο του 2006. Πρόκειται για 5 εξαιρετικά ντοκυμαντέρ για την ιστορία της εκπαίδευσης στη χώρα μας συνολικής διάρκειας 50΄.
Ακολουθεί Συναυλία με συγκροτήματα από το Schoolwave ένα από τα μεγαλύτερα μαθητικά-φοιτητικά φεστιβάλ της Ευρώπης:
- «Indieatoms»
- «Eye Level»
- «Rackaments»
Τετάρτη 31 Ιουλίου 2013

Ανά-Γνωση : Χάμπερμας και Εκο στην Αθήνα για το Παγκόσμιο Συνέ...

Ανά-Γνωση : Χάμπερμας και Εκο στην Αθήνα για το Παγκόσμιο Συνέ...: Σ την ιδιαίτερη σημασία που έχει η διοργάνωση του Παγκόσμιου Συνεδρίου Φιλοσοφίας για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αναφέρθηκε ο πρόεδρος της Οργ...

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Απαγχονίστηκε 42χρονος επιχειρηματίας λόγω χρεών




Ήταν γνωστός στη Θεσσαλονίκη καθώς διατηρούσε κατάστημα στην οδό Δημητρίου Γούναρη, κοντά στην πλατεία Ναυαρίνου, όπου συχνάζουν φοιτητές και νεαρόκοσμος.
Θηλιά στον λαιμό έγιναν τα χρέη για άλλον έναν επιχειρηματία που αυτοκτόνησε, στη Θεσσαλονίκη αυτή τη φορά. Στα 42 του, βρέθηκε απαγχονισμένος στο μπαλκόνι του σπιτιού του στην οδό Εγνατία.
Ο επιχειρηματίας ήταν γνωστός στη Θεσσαλονίκη καθώς διατηρούσε κατάστημα στην οδό Δημητρίου Γούναρη, κοντά στην πλατεία Ναυαρίνου, όπου συχνάζουν φοιτητές και νεαρόκοσμος. Αυτοί κυρίως αποτελούσαν και την πελατεία του, καθώς το μαγαζί που διατηρούσε έφτιαχνε στάμπες για ρούχα.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ούτε στα ρούχα του ούτε σε κάποιο σημείο του σπιτιού του βρέθηκε σημείωμα που να εξηγεί τους λόγους της αυτοκτονίας, όμως άνθρωποι του στενού του περιβάλλοντος ανέφεραν ότι εδώ και καιρό αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα που τον οδήγησαν στο απονενοημένο διάβημα.

Ν.Φ.
________________
efsyn.gr
 25/07/13 - ONLINE ΕΚΔΟΣΗ

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

Κύπρος: 39 χρόνια από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου - Το άκρως απόρρητο σήμα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ
15/07 09:27 CET



«Αλέξανδρος εισήλθε νοσοκομείον». Με αυτό το σήμα ο επικεφαλής των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο ταξίαρχος Μ. Γεωργίτσης ανήγγειλε στην ηγεσία της ελληνικής χούντας, το πρωί της 15ης Ιουλίου 1974, την έναρξη του πραξικοπήματος.

Το άκρως απόρρητο σήμα είναι ένα από τα ντοκουμέντα, που περιλαμβάνεται στο «Πόρισμα για τον Φάκελο της Κύπρου» της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στα γνωστά έως σήμερα ότι το πραξικόπημα αποφασίστηκε από τους Γκιζίκη («πρόεδρος»), Ανδρουτσόπουλο («πρωθυπουργός»), Μπονάνο (αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων) και Δ. Ιωαννίδη (αρχηγός της νοεμβριανής χούντας), με εισήγηση του τελευταίου, που ζητούσε «το κεφάλι του Μούσκου (Μακαρίου)», τεκμηριώνεται με κείμενα και μαρτυρίες ότι για το πραξικόπημα:
Είχαν προηγηθεί επανειλημμένες διαβουλεύσεις των ηγετών της χούντας ήδη από τον Φεβρουάριο του 1974. Η οριστική απόφαση πάρθηκε το δεύτερο δεκαήμερο του Ιουνίου 1974.
Η πραξικοπηματική διαδικασία άρχισε τις τελευταίες μέρες του Ιουνίου. Προσδιορίστηκε καταρχήν η 15η Ιουλίου ως η ημερομηνία εκδήλωσης και ορίστηκαν οι αρχηγοί (Μ. Γεωργίτσης, διοικητής της Ανώτερης Τακτικής Δύναμης της Εθνικής Φρουράς στην Κύπρο και συνταγματάρχης Κ. Κομπόκης, διοικητής των Δυνάμεων Καταδρομών της Εθνικής Φρουράς).
Η τελική σύσκεψη πραγματοποιήθηκε στις 2 Ιουλίου στο Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων στην Αθήνα. Συμμετείχαν οι Ιωαννίδης, Μπονάνος, Γεωργίτσης, Κομπόκης και Π. Παπαδάκης (υποστράτηγος διοικητής της Μεραρχίας του Εβρου, πρώην αρχηγός των ελληνικών δυνάμεων στην Κύπρο). Ο Μπονάνος ενημέρωσε τότε για την απόφαση ανατροπής του Μακαρίου, η οποία πάρθηκε από τη στρατιωτική ηγεσία και την κυβέρνηση, όπως είπε. Επαναβεβαιώθηκε ο καθορισμός της 15ης Ιουλίου, η αρχηγία του πραξικοπήματος και ορίστηκε η ακριβής ώρα (7.30 π.μ.).
Στην ίδια σύσκεψη ορίστηκαν και οι συνθηματικές εκφράσεις που θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν:
«Αλέξανδρος εισήχθη νοσοκομείον» για την έναρξη του πραξικοπήματος.
«Αλέξανδρος πάει καλά» ήταν η φράση που σήμαινε καλή εξέλιξη
«Αλέξανδρος ασθενεί βαρέως» σήμαινε δυσμενή εξέλιξη.
Ο Μπονάνος υπογράμμισε ότι δεν έπρεπε να ανησυχούν, γιατί υπήρχαν διαβεβαιώσεις ότι δεν επρόκειτο να επέμβει κανένας, διότι «υπήρχε κάλυψη». Δεν προσδιοριζόταν από ποιον είχε παρασχεθεί αυτή, αλλά αιωρούνταν ότι προερχόταν από τις ΗΠΑ. Η σύσκεψη της 2ας Ιουλίου 1974 τελείωσε με την εντολή Μπονάνου – Ιωαννίδη προς τους Γεωργίτση – Κομπόκη να έρθουν σε επαφή με τους επιτελείς τους για να καταρτίσουν το σχέδιο δράσης και να συζητήσουν τις λεπτομέρειες του πραξικοπήματος.
Οι χουντικοί συνωμότες στην Κύπρο τις επόμενες μέρες εξέφρασαν κάποιες «τεχνικές» επιφυλάξεις.
Οι φόβοι για την αποτυχία μεταφέρθηκαν στην Αθήνα στις 10 Ιουλίου, «πλην όμως η απάντηση ήταν ότι οι ενδοιασμοί και τα αιτήματα για αναβολή του πραξικοπήματος απερρίπτοντο.
Ηταν διαταγή του ΑΕΔ και της κυβέρνησης να προχωρήσουν στην εκτέλεση της απόφασης με μοναδική τροποποίηση του αρχικού σχεδίου τον περιορισμό της ΕΛΔΥΚ (Ελληνική Δύναμη Κύπρου) στην κατάληψη του αεροδρομίου Λευκωσίας και τη μετάθεση της ώρας εκδήλωσης στις 8.30 π.μ.
Ετσι ερρίφθη ο κύβος για τη διπλή προδοσία: το πραξικόπημα και την εισβολή των Τούρκων…
Ιστορικό πλαίσιο

Ο ψυχρός πόλεμος ήταν ακόμη σε εξέλιξη. Πριν από επτά μήνες περίπου πριν, από τις 25 Νοεμβρίου του 1973, στην Ελλάδα υπήρχε η Χούντα Β’ του Ιωαννίδη, η οποία με τη σειρά της είχε ανακηρύξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Φαίδωνα Γκιζίκη και είχε επιβάλει τη κυβέρνηση Α. Ανδρουτσόπουλου. Ο Υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Σπ. Τετενές, παραιτήθηκε την 1 Ιουλίου 1974, τον διαδέχθηκε ο Κ. Κυπραίος.

Πρωθυπουργός της Τουρκίας ήταν ο Μπουλέντ Ετζεβίτ και υπουργός Εξωτερικών ο Τουράν Γκιουνές που τον αντικαθιστούσε ο τότε υπουργός Αμύνης Χασάν Ισίκ. Πρωθυπουργός της Αγγλίας ήταν ο Χάρολντ Ουίλσον και υπουργός Εξωτερικών ο Τζέιμς Κάλαχαν. Πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο Ρίτσαρντ Νίξον και υπουργός Εξωτερικών ο Χένρυ Κίσινγκερ με βοηθό του τον υφυπουργό Εξωτερικών Tζόσεφ Σίσκο. Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα ήταν ο Χένρυ Τάσκα και της Κύπρου ο Ν. Κρανιδιώτης, της δε Ελλάδας στην Άγκυρα ο Δ. Κοσμαδόπουλος και στη Λευκωσία ο Ευστ. Λαγάκος. Τέλος Γ.Γ. του ΟΗΕ ήταν ο Κουρτ Βαλντχάιμ ο οποίος ένα μήνα πριν, (2 Ιουνίου), κατά τη μετάβασή του από ΗΠΑ προς Βηρυτό, στάθμευσε στην Αθήνα.

Την Εθνοφρουρά της Κύπρου στελέχωναν και περίπου 650 Έλληνες αξιωματικοί εκτός της ΕΛΔΥΚ. Ο Μακάριος στα τέλη Ιουνίου αποφάσισε να έλθει σε μετωπική σύγκρουση με την Ελληνική χούντα και να θέσει τη Κυπριακή Εθνική Φρουρα κάτω από τον έλεγχο του.

Για αυτό το θέμα έστειλε επιστολή προς τον στρατηγό Φ. Γκιζίκη με ημερομηνία 2 Ιουλίου 1974 και που του επιδόθηκε από τον τότε πρέσβη της Κύπρου στην Ελλάδα δύο ημέρες μετά. Τότε παραιτήθηκε ο υπεύθυνος κυπριακών υποθέσεων Ι. Τζούνης και ο υπουργός εξωτερικών. Επίσης αντίγραφο αυτού του μηνύματος επιδόθηκε στον Κ. Καραμανλή στο Παρίσι καθώς και στον μέχρι πρότινος Βασιλέα Κωνσταντίνο στο Λονδίνο. Οι επιδόσεις αυτών είχαν γίνει ιδιοχείρως από τον τότε έμπιστο γραμματέα του Μακαρίου Χάρη Βωβίδη, (όπου μετέπειτα ανέλαβε γραμματεύς του Σπ. Κυπριανού), όπως ο ίδιος εκμυστηρεύτηκε αργότερα σε κυπριακή εφημερίδα.
Ο τότε εκδότης Σάββας Κωνσταντόπουλος μετέβη μία εβδομάδα πριν το πραξικόπημα στη Κύπρο υπό την έγκριση των Γκιζίκη και Ανδρουτσόπουλου, ο ίδιος ήταν προσωπικά γνώριμος με τον Μακάριο. Σύμφωνα με κάποιες πηγές ο Κωνσταντόπουλος πήγε στην Κύπρο, για να αλλάξει τη γνώμη της κυπριακής κυβέρνησης σχετικά με το θέμα των αποχωρήσεων, γιατί οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επιδεινώνονταν στις συνομιλίες που γίνονταν στην Οττάβα, (στα πλαίσια της εκεί τότε Διάσκεψης του ΝΑΤΟ, όπου είχαν μια τελευταία συνάντηση οι Τετενές και Γκιουνές). Ο Κωνσταντόπουλος είπε να φύγουν μόνο οι Έλληνες αξιωματικοί που δεν υπακούν την κυβέρνηση. Ο Μακάριος συμφώνησε και στην επόμενη συνάντηση παρέδωσε ένα κατάλογο 11 ονομάτων ανεπιθύμητων Ελλήνων αξιωματικών. Ωστόσο, η συμφωνία αυτή δεν έγινε δεκτή από την Ελλάδα στις 13-7, ενώ σύμφωνα με κάποιες πηγές το πραξικόπημα είχε ήδη δρομολογηθεί.
Ο Ιωαννίδης έκανε σχέδια ανατροπής του Μακαρίου από την Άνοιξη του 1974 αλλά η τελική απόφαση του πάρθηκε στις 2 Ιουλίου όταν έγινε φανερό ότι ο Μακάριος θα μείωνε στο μισό τον αριθμό των στρατιωτών της Εθνικής Φρουράς (απόφαση της Κυπριακής κυβέρνησης τη 1η Ιουλίου) μέχρι τις 20 Ιουλίου. Για τον εθνικιστή Ταξίαρχο η απώλεια του στρατιωτικού ελέγχου της Κύπρου από την Ελλάδα ήταν αδιανόητη καθ΄ην στιγμή η Τουρκία άρχισε να εντείνει την πίεση στο Αιγαίο. Επίσης ο Ιωαννίδης ανησυχούσε ότι ο Μακάριος θα ηγείτο του αντιχουντικού αγώνα με βάση την Κύπρο.

Σχέδιο επιχείρησης

Σύμφωνα με το σχέδιο όπως αυτό είχε καταρτισθεί προέβλεπε σε συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα, την ταχύτατη προσβολή του προεδρικού μεγάρου από δύο δυνάμεις τεθωρακισμένων, 600 συνολικά ανδρών, που θα έφθαναν και θα ενεργούσαν από δύο διαφορετικά σημεία αφού προηγουμένως είχαν εξουδετερώσει προσκείμενες στον Μακάριο δυνάμεις, όπως την προεδρική φρουρά και ένα ειδικό αστυνομικό σώμα.

Αμέσως μετά την επιδιωκόμενη δολοφονία του Μακαρίου τούτο θα δηλωνόταν αμέσως δια παντός πρόσφορου επικοινωνιακού μέσου όπου και θα ξεκίναγε η διαδικασία της έκτακτης πολιτικής αντικατάστασής του, με επιβολή στρατιωτικού νόμου.

Κινήθηκαν δύο μηχανοκίνητες φάλαγγες με περίπου 40 άρματα και 20 οχήματα με αντίστοιχο στρατό για την επίτευξη του αντικειμενικού σκοπού που ήταν η δολοφονία ενός ατόμου, του Προέδρου και ο κανονιοβολισμός του προεδρικού μεγάρου.

Εκείνη την ώρα τίποτε δεν είχε εκδηλωθεί ακόμα στην Κύπρο. Ο Μακάριος με την συνοδεία του κατέρχονταν από τη θερινή κατοικία του, στο όρος Τρόοδος, όπου είχε περάσει το Σαββατοκύριακο, και διερχόμενος κοντά από το στρατόπεδο Κοκκινοστριμυθιά που ήταν το κύριο στρατόπεδο της Εθνοφρουράς και η βάση των τεθωρακισμένων, κατευθύνθηκε στη Λευκωσία, στο Προεδρικό Μέγαρο, στο οποίο και έφθασε περί τις 08:10.

Λίγο αργότερα στις 08:15, δύο ισχυρές φάλαγγες αρμάτων εξήλθαν στο οδικό δίκτυο, η μία από το στρατόπεδο Κοκκινοστριμυθιάς, που αποτελούταν από όλα τα άρματα της Κυπριακής Εθνοφρουράς, περίπου 35 ρωσικής προέλευσης τύπου Τ-34, και με δύναμη 300 ανδρών, με κύριο σκοπό την εξουδετέρωση της Προεδρικής Φρουράς, (δύναμη 150 ανδρών), δίπλα στο Προεδρικό Μέγαρο και η δεύτερη φάλαγγα από το στρατόπεδο Καποτά (Παλλουριώτισσα) με κάποια λίγα άρματα βρετανικής προέλευσης τύπου ΜΗ και 20 οχήματα που μετέφεραν μονάδα ΛΟΚ (32 ΜΚ και ένα λόχο της 31 ΜΚ) περίπου 300 ανδρών με σκοπό την εξουδετέρωση του αστυνομικού Εφεδρικού Σώματος που έδρευε περίπου 1 χλμ. μακρύτερα του Προεδρικού Μεγάρου.

Στη συνέχεια οι δύο φάλαγγες θα συνέκλιναν και περικυκλώνοντας θα πυρπολούσαν κανονιοβολώντας το Μέγαρο της Προεδρίας. Τελικά οι δυνάμεις που έλαβαν μέρος ήταν η 31η και η 33η μοίρες καταδρομών, η ύλη αρμάτων της 21ης επιλαρχίας μέσων αρμάτων και της 23ης επιλαρχίας αναγνώρισης , 2 τάγματα πεζικού από την Κερύνεια και 2 λόχοι της ΕΛΔΥΚ. Διοικητής των αρμάτων της 21ης ήταν ο επίλαρχος Κορκόντζελος, της 23ης ο αντισυνταγματάρχης Λαμπρινός, ενώ των καταδρομών ο ταγματάρχης Δαμασκηνός.

Ο Μακάριος φθάνοντας στο γραφείο του περί τις 08:15 δέχθηκε μια σχολική αντιπροσωπεία από την Αίγυπτο που τον ανέμενε. Τη στιγμή της προσφώνησης εκ μέρους του συνοδού καθηγητή από χειρογράφου, ακούστηκαν υπόκωφοι κανονιοβολισμοί. Ο Μακάριος καθησυχάζοντας τον καθηγητή τον παρότρυνε να συνεχίσει. Όταν και πάλι ακούστηκαν δυνατότεροι οι κανονιοβολισμοί που προέρχονταν από το στρατόπεδο του Εφεδρικού Σώματος, που υπερασπιζόταν ο ταγματάρχης Πανταζής και όλοι έδειχναν ανήσυχοι, ο Μακάριος επανέλαβε ατάραχος “συνέχισε παιδί μου”.

Τη στιγμή όμως εκείνη εισόρμησαν στην αίθουσα υποδοχής ο υπασπιστής του Μακαρίου με τον διοικητή της Προεδρικής Φρουράς, (ανιψιό του Μακαρίου) προειδοποιώντας τον για την επίθεση και παροτρύνοντάς τον να φύγει.

Στα λίγα λεπτά που ακολούθησαν ο Μακάριος με πολιτική περιβολή και φέροντας τραγιάσκα οδηγείται από τους συνοδούς του στην πίσω έξοδο ασφαλείας του μεγάρου, που παραμένει αφύλακτη και μέσα από ένα ξεροπόταμο φθάνει σε δημόσιο δρόμο. Τα δε παιδιά κυριολεκτικά είχαν φυγαδευτεί από την κυρία είσοδο του κτιρίου.

Την κρίσιμη στιγμή εκείνη και ενώ πίσω του βάλλεται και πυρπολείται το προεδρικό μέγαρο, φθάνει απόσπασμα του Εφεδρικού που σπεύδει να προστατέψει τον Μακάριο. Τελικά αστυνομικό όχημα ακολουθώντας αγροτικούς δρόμους μεταφέρει τον Πρόεδρο με ασφάλεια σε ένα μοναστήρι, στο όρος Τρόοδος. Εκεί ο Πρόεδρος ακούει τον ραδιοφωνικό σταθμό της Λευκωσίας, που ήδη είχε περιέλθει στους πραξικοπηματίες, να επαναλαμβάνει το θάνατό του.
Στις 11:00 ο ταξίαρχος Γεωργίτσης ενημερώνει τον ομόβαθμό του Ιωαννίδη στον ειδικό θάλαμο επιχειρήσεων του τότε Πανταγώνου (στην Αθήνα), που παρακολουθεί την εξέλιξη μαζί με τους αρχηγούς των Όπλων ότι η επιχείρηση τελείωσε με επιτυχία. Μία ώρα αργότερα ενημερώνεται για τη διαφυγή του Μακάριου.
Στις 13:00 ο Μακάριος ακολουθώντας άλλη διαδρομή έφυγε από το Τρόοδος και φέροντας ράσα κατευθύνθηκε στην Πάφο, όπου και εισερχόμενος στον εκεί καθεδρικό ναό, μέσα από ένα πλήθος που παραληρούσε βλέποντάς τον, με γεμάτη πάθος φωνή αναγγέλλει προ του μικροφώνου του εκεί ραδιοφωνικού σταθμού:
«Ελληνικέ Κυπριακέ λαέ! Γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις. Γνωρίζεις ποίος σου ομιλεί. Είμαι ο Μακάριος. Είμαι εκείνος τον οποίον συ εξέλεξες διά να είναι ηγέτης σου. Δεν είμαι νεκρός, όπως η χούντα των Αθηνών και οι εδώ εκπρόσωποί της θα ήθελαν…»

Το μήνυμα αυτό αν και δεν ακούγονταν δυνατά λόγω της περιορισμένης εμβέλειας του ραδιοφωνικού σταθμού, έγινε αμέσως γνωστό από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Τελ Αβίβ που το είχε λάβει και με τον ισχυρό πομπό του άρχισε ν΄ αναμεταδίδει προς όλο τον κόσμο το φορτισμένο εκείνο μήνυμα, διακόπτοντας συνεχώς τη ροή του προγράμματός του, για να αναγγείλει ότι ο Μακάριος ζει.

Στις 15:00 οι πραξικοπηματίες στη Κύπρο, μη έχοντας πιθανώς γνωστά τα τεκταινόμενα στη Πάφο, δεδομένου ότι είχαν διακοπεί οι τηλεφωνικές συνδέσεις, παραβλέποντας τον εκ του συντάγματος νόμιμο διάδοχο στη θέση του προέδρου που ήταν ο τότε πρόεδρος της κυπριακής Βουλής των Αντιπροσώπων Γλαύκος Κληρίδης, επιλέγουν (και συγκεκριμένα ο Συνταγματάρχης Καταδρομών Κομπόκης, αφού προηγουμένως αποτάνθηκε μάταια σε κάποια άλλα πρόσωπα) τον δημοσιογράφο και βουλευτή τότε Νικόλαο Σαμψών.

Λίγη ώρα μετά, ο Ν. Σαμψών ορκίζεται Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κύπρου, εκφωνεί και το διάγγελμα επί την ανάληψη των καθηκόντων του κηρύσσοντας στρατιωτικό νόμο, χωρίς όμως να προβεί σε διάλυση της Βουλής, ή σε δίωξη πολιτικών προσώπων. Στη θέση αυτή θα παραμείνει για οκτώ ημέρες. Στη τελετή ορκωμοσίας του χοροστάτησε ο καθαιρεθείς πριν ένα χρόνο, επίσκοπος Γεννάδιος (πρώην Πάφου), ο οποίος και ορίστηκε Αρχιεπίσκοπος Κύπρου. Σημειώνεται ότι ο επίσκοπος Γεννάδιος μαζί με τους επισκόπους Ανθέμιο, (πρώην Κιτίου) και Κυπριανό, (πρώην Κερύνειας), είχαν προκαλέσει Συνοδικό πραξικόπημα το 1973, τους οποίους στη συνέχεια καθαίρεσε ο Μακάριος προκαλώντας Μείζονα Σύνοδο, στην οποία αν και προσκλήθηκαν η Εκκλησία της Ελλάδος και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, δεν παρευρέθησαν.
Το ίδιο απόγευμα φαινόταν ότι το πραξικόπημα είχε τελικά επικρατήσει με απολογισμό 91 νεκρούς και 250 τραυματίες.

___________________
Πηγές:  Εφημερίδες “Φιλελεύθερος” – “Έθνος”   http://gr.euronews.com/

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2013

O Υπουργός Παιδείας και καθηγητής Αρβανιτόπουλος "απέλυσε εν μία νυκτί" 2500 καθηγητές, που έχει ως αποτέλεσμα την άμεση "απόλυση" και 20.000 μαθητών από τους Τομείς και τις ειδικότητες που καταργούνται και οι οποίοι δεν θα μπορέσουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους

Δελτίο Τύπου 
Eκπαιδευτικών της ΕΠΑΣ Ιλίου



Την Τρίτη 9 Ιουλίου ο Υπουργός Παιδείας Αρβανιτόπουλος (και καθηγητής ο ίδιος) ανακοίνωσε την κατάργηση Τομέων και ειδικοτήτων από τα ΕΠΑΛ/ΕΠΑΣ (Υγείας και Πρόνοιας, Γραφικών Τεχνών, Κομμωτικής - Αισθητικής τέχνης) και "απέλυσε εν μία νυκτί" 2500 καθηγητές.



 Αυτό όμως είχε ως αποτέλεσμα την άμεση "απόλυση" και 20.000 μαθητών από τους Τομείς και τις ειδικότητες που καταργούνται. και οι οποίοι δεν θα μπορέσουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους στην Β΄ και Γ΄ τάξη και να πάρουν απολυτήριο και πτυχίο.

Επειδή στην παρούσα οικονομική συγκυρία είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους μαθητές της επαγγελματικής εκπαίδευσης, (οι οποίοι προέρχονται κυρίως από χαμηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα) να συνεχίσουν και να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, σήμερα Παρασκευή 12/7 όλοι οι εκπαιδευτικοί από την ΕΠΑΣ Ιλίου, παρουσία του προέδρου και εκπροσώπων της Γ΄ΕΛΜΕ, του υπευθύνου Παιδείας αντιδημάρχου του Δήμου Ιλίου, μαθητών και γονιών, εξέφρασαν την επιθυμία να λειτουργήσουν τα υπό κατάργηση τμήματα από τη νέα σχολική χρονιά, εργαζόμενοι ως απολυμένοι εθελοντές, προκειμένου οι μαθητές να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους και να αποκτήσουν απολυτήριο και πτυχίο.

Με γνώμονα το κοινωνικό όφελος και μοναδικό στόχο την υποστήριξη των μαθητών της Τεχνικής εκπαίδευσης καλούμε όλους τους εκπαιδευτικούς των ΕΠΑΛ /ΕΠΑΣ των υπό κατάργηση ειδικοτήτων να κάνουν το ίδιο και να λειτουργήσουν όλα τα τμήματα από Σεπτέμβρη, δίνοντας έτσι την απάντηση στο ανάλγητο κοινωνικό κράτος και στο Υπουργείο Παιδείας το οποίο έδειξε για άλλη μια φορά την ευαισθησία του για τους μαθητές της επαγγελματικής εκπαίδευσης .

Οι εκπαιδευτικοί της Επαγγελματικής Σχολής Ιλίου.

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

Σκουριές: ΜΑΤ χτυπάνε τον πατέρα του προφυλακισμένου αγωνιστή



Αυτό το καλοκαίρι πάμε "διακοπές" στις Σκουριές για διαδηλωτικό "τουρισμό" και συμπαράσταση στους κατοίκους που μάχονται να μην καταστραφεί ο τόπος τους. Με μαύρες σημαίες και ταμπούρλα.

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

«El pueblo unido»: Μνήμη Σαλβαδόρ Αλιέντε





Στις 26 Ιουνίου του 1908 έρχεται στη ζωή μια από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες του 20ου αιώνα, που χάραξε με τρόπο ανεξίτηλο την ιστορία της παγκόσμιας Αριστεράς. Στην πόλη του Βαλπαραΐζο γεννιέται από μια προοδευτική μεγαλοαστική οικογένεια ο Σαλβαδόρ Αλιέντε: ο άνθρωπος που εξήντα δύο χρόνια μετά θα εκλεγεί πρόεδρος της χώρας του, εγκαινιάζοντας μια λαμπρή σελίδα για τη Χιλή αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο

                      Του Τάσου Ξένου                                  
Ο Αλιέντε σπουδάζει ιατρική γιατί θέλει να βοηθά ανήμπορους και φτωχούς ανθρώπους που δεν έχουν καμιά δυνατότητα περίθαλψης στο ανάλγητο αμερικανόφιλο καθεστώς που κυβερνά τη χώρα από τα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα. Ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια μυείται στον μαρξισμό και ασπάζεται τα προτάγματα και τις αξίες του. Το 1933, σε ηλικία 25 ετών, ο Αλιέντε συμμετέχει στην ίδρυση του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Χιλής. Παλεύει από τη πρώτη στιγμή για τον κοινωνικό εκδημοκρατισμό και την πολιτική χειραφέτηση της χώρας του. Οργίζεται από το καθεστώς του «αφανούς» προτεκτοράτου των Η.Π.Α και επιθυμεί την ανατροπή αυτής της κατάστασης.

Ως υπουργός Υγείας στη κυβέρνηση του Πέντρο Αγκίρε Σέντρα (1937-1941) επιβεβαιώνει τον ριζοσπαστισμό του παίρνοντας φιλολαϊκά μέτρα. Θεσπίζει τη δωρεάν περίθαλψη για τους άνεργους και τους αγρότες, εκσυγχρονίζει τα νοσοκομεία και ξεκινά μια σπουδαία προσπάθεια εθνικοποίησης του συστήματος υγείας. Όλες οι προσπάθειες του όμως αναιρούνται από τους επόμενους συντηρητικούς κυβερνώντες.

Χάρη στην πολιτική που ακολουθεί ο Αλιέντε ως υπουργός, καθιερώνεται ως ηγετική προσωπικότητα της Αριστεράς, αλλά και μια από τις πλέον μισητές φιγούρες για τη Δεξιά. Άλλωστε η μαρξιστική του ιδεολογία, η εκπεφρασμένη εναντίωσή του στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και η εμμονή του στην ενότητα όλων των αριστερών δυνάμεων της Χιλής, δικαιολογεί τη στάση συντρόφων και ορκισμένων εχθρών.

Το 1952 κατεβαίνει για πρώτη φορά υποψήφιος πρόεδρος της Χιλής. Τερματίζει τελευταίος, καθώς στο μεταξύ έχει διαγραφεί από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, λόγω της στήριξης που του παρέχει το παράνομο –τότε– Κομμουνιστικό Κόμμα. Το 1958, με τη στήριξη αυτή τη φορά του Σοσιαλιστικού κόμματος και του –νόμιμου πλέον– κομμουνιστικού κόμματος, τερματίζει δεύτερος στις προεδρικές εκλογές. Από εκείνη τη στιγμή ο Αλιέντε γίνεται σχεδόν αμέσως το σύμβολο αντίστασης των καταπιεσμένων και των υποτελών. Στο πρόσωπό του, οι εξαθλιωμένες μάζες βλέπουν την περηφάνια και την ευκαιρία για χειραφέτηση. Ο ίδιος χτίζει γέφυρες με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου και στέκεται αποφασιστικά απέναντι σε κάθε πρακτική που ακολουθούν οι «πουλημένες στις Η.Π.Α κυβερνήσεις μας», όπως λέει.

Η πραγματικότητα όμως δείχνει να διαψεύδει πολλά από τα οράματα και τις απόψεις του Χιλιανού ηγέτη. Η ενότητα στους κόλπους της Αριστεράς αποδεικνύεται δύσκολη υπόθεση. Μολονότι έχουν προϋπάρξει πολλές κυβερνήσεις αριστερών μετώπων από το 1933 μέχρι το 1952 –πάντα υπό τον πρωταγωνιστικό ρόλο του κραταιού τότε Ριζοσπαστικού Κόμματος–, ωστόσο η ιδεολογική περιχαράκωση τόσο του σοσιαλιστικού, όσο και του κομμουνιστικού κόμματος, ταλανίζουν τον χώρο. Ο Αλιέντε, άνθρωπος με ιδεολογική συνέπεια αλλά «διπλωματικός» και συναινετικός καταφέρνει να υπερκεράσει εντέλει τις αγκυλώσεις των δύο κύριων εργατικών κομμάτων και να τα φέρει πιο κοντά.

Αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών είναι η δημιουργία ενός μεγάλου και μοναδικού για την εποχή αριστερού μετώπου, με το όνομα Λαϊκή Ενότητα (Unidad Popular), την οποία αποτελούν το Κομμουνιστικό Kόμμα, το Σοσιαλιστικό Kόμμα του Αλιέντε, το Σοσιαλδημοκρατικό Kόμμα, το Ριζοσπαστικό Kόμμα, η Κίνηση της Ενωμένης Λαϊκής δράσης (MAPU), η Ανεξάρτητη Λαϊκή Δράση και ένας μεγάλος αριθμός ανένταχτων αριστερών. Πρόκειται για έναν ετερόκλητο σχηματισμό και ο Αλιέντε είναι ο κύριος παράγοντας σταθερότητάς του.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ΄60 γίνεται εμφανές σε όλους ότι μια δημοκρατική κατάληψη της εξουσίας από την ενωμένη Αριστερά θα γίνει μόνο με την ανοχή του μεγάλου κεντρώου κόμματος της χώρας, του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος – που δεν πρέπει να ταυτίζεται όμως σε καμία περίπτωση με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά χριστιανοδημοκρατικά κόμματα. Οι συγκρούσεις εντός της Λαϊκής Ενότητας θα είναι συχνές και ορισμένες φορές ο Αλιέντε θα αδυνατεί να βρει συμβιβαστική λύση. Το 1969 το Κομμουνιστικό Κόμμα, θέλοντας να αποσπάσει την ανοχή των Χριστιανοδημοκρατών, σκέφτεται να προτείνει για υποψήφιο στις επικείμενες προεδρικές εκλογές κάποιον από το MAPU, κόμμα που προήλθε από τη διάσπαση της αριστερής πτέρυγας των Χριστιανοδημοκρατών. Γρήγορα όμως εγκαταλείπει αυτή την ιδέα, γιατί αναγνωρίζουν στον Αλιέντε τον μόνο πολιτικό που θα μπορούσε να ασκήσει σοσιαλιστική διακυβέρνηση χωρίς την αντίθεση των Χριστιανοδημοκρατικών.

Οι Χριστιανοδημοκράτες θα απαιτήσουν από τον Αλιέντε σοβαρά ανταλλάγματα προκειμένου να «παραιτηθούν» από τη διεκδίκηση της προεδρίας. Ο «Νόμος Δημοκρατικών Εγγυήσεων», όπως ονομάσθηκε το consensus της Λαϊκής Ενότητας και των Χριστιανοδημοκρατών, ορίζει τη συνέχιση των δημοκρατικών θεσμών και τη διασφάλιση της ουδετερότητας του Στρατού. Με λίγα λόγια, οποιαδήποτε ριζική μεταρρύθμιση θα επιχειρούσε ο Αλιέντε όσο θα ήταν στην εξουσία, θα έπρεπε να περνάει από τη Βουλή, με το στρατό να αναλαμβάνει τον ρόλο του τελικού εγγυητή των –αστικών– θεσμών. Η Λαϊκή Ενότητα θα πιστέψει ότι αυτή είναι η χρυσή ευκαιρία για τη χιλιανή Αριστερά. Ο Αλιέντε θα τιμήσει αυτή τη συμφωνία για καιρό, παρόλο που οι Χριστιανοδημοκράτες δείχνουν να την εγκαταλείπουν σχεδόν αμέσως. Αυτό θα αποδεικνυόταν και το μεγαλύτερο λάθος στην εποχή της διακυβέρνησής του. Ένα λάθος που θα βύθιζε τη χώρα στην πιο αιμοσταγή δικτατορία που γνώρισε ο κόσμος μετά την Γερμανία του Χίτλερ.

Στις προεδρικές εκλογές του 1970 ο Αλιέντε κερδίζει με σχετική μονάχα πλειοψηφία τον ακροδεξιό αντίπαλο του Αλεσσάντρι, με ποσοστό 36,2%, έναντι 34,9%. Οι Χριστιανοδημοκράτες, που έχουν παρακινήσει πολλά στελέχη τους να ψηφίσουν την Λαϊκή Ενότητα, τερματίζουν τρίτοι με ποσοστό 27,8%. Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, η Βουλή πρέπει να διαλέξει το νέο πρόεδρο της χώρας ανάμεσα στους δύο πρώτους υποψηφίους. Οι Χριστιανοδημοκράτες θα στηρίξουν τελικά την Λαϊκή Ενότητα και έτσι ο Αλιέντε θα γίνει ο πρώτος μαρξιστής πρόεδρος που εκλέγεται δημοκρατικά σ’ ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο. Δίπλα του στέκεται και ο άνθρωπος σύμβολο της χιλιανής αντίστασης και διανόησης, ο ποιητής Πάμπλο Νερούντα.

Από τη πρώτη στιγμή η κυβέρνηση του Αλιέντε φαίνεται να περπατά σε τεντωμένο σχοινί. Από τη μια πλευρά στέκεται ο εξαθλιωμένος λαός και από την άλλη ο στρατός. Από τη μία η διχασμένη στους ριζοσπάστες και τους μετριοπαθείς Λαϊκή Ενότητα, και από την άλλη μια ηττημένη πολιτικά αστική τάξη που δείχνει να ανασυγκροτείται με γοργούς ρυθμούς. Ο Αλιέντε δηλώνει στους συντρόφους του πως ο «Νόμος Δημοκρατικών Εγγυήσεων» είναι μια τακτική αναγκαιότητα και ότι σύντομα το αστικό κράτος θα καταρρεύσει. Ο ίδιος θα προσπαθήσει να επιβάλει μια πολιτική ριζοσπαστική στην οικονομία και ταυτόχρονα κατευναστική προς τον στρατό. Στα τρία χρόνια που θα μείνει στην εξουσία η Λαϊκή Ενότητα, θα πέτυχε μόνο στο πρώτο.

Το πρόγραμμα που εφαρμόζει η Λαϊκή Ενότητα είναι ένα εξαιρετικά προοδευτικό και ρηξικέλευθο μείγμα πολιτικής. Μέσα σε λίγους μόνο μήνες θα γίνει ο μεγαλύτερος αναδασμός γης που γνώρισε μέχρι τότε η αμερικανική ήπειρος. Εκατομμύρια εκτάρια γης θα δοθούν σε ακτήμονες στο πλαίσιο της αγροτικής μεταρρύθμισης, το γάλα θα μοιράζεται δωρεάν στα παιδιά, ο μισθός των στρατιωτικών θα αυξηθεί, η θέση των εργατών θα βελτιωθεί ραγδαία με την ίδρυση συνδικάτων, οι μισθοί θα αυξηθούν. Επιπλέον, θα ψηφιστεί ένας νέος εργατικός νόμος, θα εισαχθεί ο θεσμός της αυτοδιαχείρισης σε πολλές εταιρίες και θα επιβληθεί η εθνικοποίηση ενός τεράστιου αριθμού επιχειρήσεων. Ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας θα συρρικνωθεί στο ελάχιστο και ο δημόσιος θα αρχίζει να παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που του αναλογεί. Την ίδια περίοδο θα ιδρυθεί ο Αναπτυξιακός Συνεταιρισμός Ιθαγενών Πληθυσμών και το Ινστιτούτο εκπαίδευσης των Μαπούτσε, προκειμένου να καλυφθούν οι τρομακτικές ανάγκες των αυτοχθόνων της Χιλής.

Στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής, ο Αλιέντε θα επιδιώξει να απαγκιστρωθεί από την κηδεμονία των Ηνωμένων Πολιτειών και θα συνάψει σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, την Κίνα και την Κούβα του Φιντέλ Κάστρο. Θα ασκήσει ανεξάρτητη πολιτική εντός του Ο.Η.Ε και θα παγώσει τις σχέσεις της Χιλής με τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπου έχουν επιβληθεί φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις –ή δικτατορίες. Αυτό θα εξοργίσει τον Νίξον, που θα δηλώσει: «Τώρα με τον Κάστρο στην Κούβα και τον Αλιέντε στη Χιλή έχουμε στην Λατινική Αμερική ένα κόκκινο σάντουιτς και μοιραία όλη θα γίνει κόκκινη».

Από την πρώτη στιγμή, ο αμερικανικός παράγοντας στέκεται ανοιχτά απέναντι στον Αλιέντε. Ξαφνιάζεται από την νίκη του, μιας και ο Αλεσσάντρι –που έχει πριμοδοτηθεί για τον προεκλογικό του αγώνα από τις Η.Π.Α με το ποσό των 350 χιλιάδων δολαρίων μέσω της μεγάλης εταιρίας τηλεπικοινωνιών ITT– διαβεβαιώνει ότι θα είναι αυτός νικητής.

Ο Νίξον γρήγορα θα επιβάλει έναν «αόρατο οικονομικό αποκλεισμό» της Χιλής ήδη από τη πρώτη μέρα της κατάκτησης της εξουσίας από την ενωμένη Αριστερά. Θα ανακόψει κάθε ενδεχόμενο σύναψης εξωτερικού οικονομικού δανείου από την Παναμερικανική Τράπεζα και θα διατάξει τη CIA και τον ΥΠΕΞ Χένρι Κίσινγκερ να «σώσει τη Χιλή από τα χέρια αυτού του σοσιαλιστή».

Το σχέδιο πραξικοπήματος σχεδιάζεται ήδη πριν από την εκλογή του Αλιέντε. Μεσούντος του Ψυχρού Πολέμου, ο Νίξον δεν θέλει να δει άλλη μια χώρα της αμερικανικής ηπείρου να πέφτει στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης. Ο ίδιος θα πει στον τότε αρχηγό της CIA, Ρίτσαρντ Χέλμς: «Κάνε αυτό που πρέπει να κάνεις, ξόδεψε όσα χρήματα χρειάζεσαι, λύγισε την Οικονομία, αλλά σώσε την Χιλή. Koίτα να εμποδίσεις τον Αλιέντε να είναι ο πρώτος ελεύθερα εκλεγμένος Σοσιαλιστής Πρόεδρος. Κάνε αυτό που πρέπει».

Η CIA πλησιάζει τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων της Χιλής Σνάιντερ, και του ζητά να ρίξει την κυβέρνηση Φρέι –για να μη χρεωθεί η ίδια το πραξικόπημα–, εκείνος όμως αρνείται. Έτσι, δύο μέρες πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία που θα έβαζε τον Αλιέντε στον προεδρικό θώκο, τρία αμάξια κλείνουν τον δρόμο του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων και οι άγνωστοι επιβάτες τους τον δολοφονούν. Η επιχείρηση αυτή της CIA είναι σήμερα γνωστή με το όνομα «Επιχείρηση FU BELT».

Εκείνο όμως που ωθεί τις Η.Π.Α να ξοδέψουν εκατομμύρια δολάρια για την ανατροπή του Αλιέντε είναι η κρατικοποίηση των μεταλλείων χαλκού. Ο χαλκός είναι το κύριο εξαγωγικό προϊόν της Χιλής και τα μεταλλεία ανήκουν εξολοκλήρου σε μεγάλες εταιρίες των Η.Π.Α. Η καταστροφή των συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ολοκληρωτική. Από την επομένη, λοιπόν, των εκτεταμένων κρατικοποιήσεων στη βαριά βιομηχανία, η CIA θέτει σε εφαρμογή το σχέδιο της ανατροπής του προέδρου Αλιέντε. Πληρώνει περίπου 400 εκατομμύρια δολάρια για να εξαγοράσει το συνδικάτο των οδηγών Φορτηγών, το οποίο κηρύσσει αμέσως απεργία. Για μια χώρα σαν τη Χιλή, αυτή η απεργία είναι καταστροφική, καθώς κοστίζει στο κράτος 200 εκατομμύρια δολάρια.

Ο Αλιέντε όμως δείχνει αλώβητος στην συνείδηση του λαού. Η δημοτικότητα του αυξάνεται κατακόρυφα και πλατιές μάζες δείχνουν να συμμερίζονται τις αντιαμερικανικές του απόψεις. «Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος», φωνάζουν τα πλήθη κάθε φορά που εμφανίζεται, ανησυχώντας τη χιλιανή αστική τάξη και τον στρατό. Τα σχέδια των εχθρών του Αλιέντε και του καθημαγμένου λαού είναι γνωστά πλέον. Στις δημοτικές εκλογές του Απριλίου του 1971, η Λαϊκή Ενότητα κερδίζει το 50,08% και παρόλο που το Σύνταγμα δίνει δυνατότητα στον πρόεδρο να διαλύσει τη Βουλή μετά από δημοψήφισμα, ο Αλιέντε τηρεί την συμφωνία με τους Χριστιανοδημοκράτες και δεν παρεμβαίνει στην ανεξαρτησία του στρατού ή στη διάλυση του κοινοβουλίου. Το αξιοσημείωτο είναι ότι ένα μήνα πριν τις δημοτικές εκλογές έχει αποτύχει απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, την οποία έχει στηρίξει υπογείως και το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών.

Ο Αλιέντε ακάθεκτος συνεχίζει τις επαναστατικές μεταρρυθμίσεις του. Η πρόοδος στην αντιμετώπιση του αναλφαβητισμού είναι θεαματική. Η παιδική θνησιμότητα μειώνεται κατά 20,01% και η ανεργία πέφτει από το 8,8% στο 3%. Το πρόβλημα του πληθωρισμού όμως έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, αφού ο οικονομικός στραγγαλισμός των Η.Π.Α δυσκολεύει πολύ τον Αλιέντε. Η CIA δεν θα αργήσει να κάνει φανερή τη προσπάθεια της να τον ανατρέψει.

Ο πρόεδρος, στην προσπάθειά του να περιορίσει τη δράση του στρατού, κάνει ανασχηματισμό και βάζει στο νέο υπουργικό συμβούλιο τρεις στρατιωτικούς, ανάμεσά τους και τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων, στρατηγό Πρατς. Τον Μάρτιο του 1973 γίνονται νέες εκλογές και η αντιπολίτευση χάνει και πάλι. Αυτή τη φορά όμως η Λαϊκή Ενότητα παίρνει 44% από το 50,08% που είχε πετύχει δύο χρόνια πριν.

Με διάφορες αφορμές, η αντιπολίτευση υποκινεί ταραχές και απεργίες, προσπαθώντας να δημιουργήσει εμφυλιακό κλίμα. Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1972 γίνεται η δεύτερη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Αλιέντε, η οποία αποτυγχάνει και πάλι. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, το –ταγμένο στο πλευρό των Η.Π.Α– συνδικάτο Ιδιοκτητών Φορτηγών κηρύσσει απεργία που παραλύει τη χώρα. Τον Ιούλιο του 1973 αποτρέπεται νέα προσπάθεια πραξικοπήματος και έτσι το «σχέδιο Ζ» της CIA αποτυγχάνει.

Την κατάσταση έρχεται να εντείνει λίγο αργότερα και ένα κύμα διώξεων και βασανισμών που υφίστανται δημοκρατικοί αξιωματικοί σε ολόκληρη τη χώρα. Ο ίδιος ο στρατηγός Πρατς προπηλακίζεται δημόσια στον δρόμο και παραιτείται, καταγγέλλοντας την ύπαρξη νέων σχεδίων πραξικοπήματος. Ο Αλιέντε δείχνει να αγνοεί την παραίνεση του Πρατς να ανοίξει της αποθήκες των όπλων και να οπλίσει τον λαό. Αντ’ αυτού, τοποθετεί αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, τον στρατηγό Πινοσέτ, τον άνθρωπο που θα εγκαταστήσει σε λίγο καιρό το πιο άγριο καθεστώς που γνώρισε ποτέ η Λατινική Αμερική.

Η νέα απεργία των Ιδιοκτητών Φορτηγών στα τέλη του Ιουλίου του 1973 είναι η αρχή του τέλους για την κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας. Οι μέρες που περνούν είναι δραματικές. Τελικά στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973, ο Πινοσέτ, με υπόδειξη της CIA, εξαπολύει συντονισμένη επίθεση από ξηράς και αέρα εναντίον του προεδρικού μεγάρου. Ο λαός υπερασπίζεται τον πρόεδρο Αλιέντε. Λίγο μετά το μεσημέρι, οι δυνάμεις του Πινοσέτ καταλαμβάνουν το προεδρικό μέγαρο, μέσα στο οποίο βρίσκεται ο νεκρός πλέον Αλιέντε. Έχει αυτοκτονήσει λίγο μετά την τελευταία ραδιοφωνική του ομιλία, στην οποία καλεί τον λαό να αντισταθεί, με το όπλο που του είχε δωρίσει ο Φιντέλ Κάστρο όταν επισκέφτηκε τη Χιλή τον Νοέμβριο του 1971. Αυτή είναι η επίσημη εκδοχή του θανάτου του. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστήριξαν ότι ο πρόεδρος σκοτώθηκε προσπαθώντας να υπερασπιστεί το προεδρικό μέγαρο μαζί με τους ελάχιστους συντρόφους του. Αξίζει να αναφερθεί πως ο στρατηγός Κάρλος Πρατς, φίλος και σύντροφος του Αλιέντε, δολοφονήθηκε από μία ακροδεξιά οργάνωση στην Αργεντινή το 1974, πληρώνοντας κι αυτός με τη ζωή του τις προσπάθειες εκδημοκρατισμού του χιλιανού στρατού.
Σήμερα είναι γνωστό ότι ο Αλιέντε είχε εγκρίνει τη σύσταση της δημιουργίας της Εργατικής Πολιτοφυλακής μετά από εισήγηση της Συνομοσπονδίας Εργατών. Ο εξοπλισμός και η ανάπτυξή της, όμως, γίνονταν με απελπιστικά αργούς ρυθμούς, ώστε οι αμερικανοί να πετύχουν τελικά αυτό για το οποίο πάλευαν ήδη από το 1969.

Το καθεστώς Πινοσέτ βύθισε τη χώρα στην τρομοκρατία. Διέλυσε κάθε κατάκτηση των εργαζομένων και των αγροτών και επέβαλε την πιο άγρια μορφή νεοφιλελευθερισμού που γνώρισε ποτέ η υφήλιος μέχρι τότε. Δεκαεφτά χρόνια έμεινε στην εξουσία και τα αποτελέσματα της βάναυσης διακυβέρνησής του είναι ορατά μέχρι και σήμερα. Η Χιλή είναι μία διαλυμένη χώρα και η Αριστερά εκεί βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τον Αλιέντε. Για την αποφασιστικότητά του να εφαρμόσει μια ριζοσπαστική σοσιαλιστική πολιτική, αλλά και για την ατολμία του να παλέψει ενάντια στον στρατό, παρόλο που είχε τη λαϊκή νομιμοποίηση. Η ηθική του τον έκανε να υποβαθμίζει τα σχέδια εκείνων που στήριζαν και υποκινούσαν δολοφονικές απόπειρες εναντίον του. Ο Αλιέντε έμεινε εντούτοις στην ιστορία ως ο γνήσιος λαϊκός ήρωας της Χιλής. Είναι εκείνος που πήρε έναν καθημαγμένο λαό και τον εξύψωσε, εφαρμόζοντας μια δίκαιη σοσιαλιστική πολιτική. Σήμερα πολλά καθεστώτα στον κόσμο εμπνέονται από αυτόν τον χαρισματικό πολιτικό και τα οράματά του. Το πείραμα της Λαϊκής Ενότητας άνοιξε νέους δρόμους σκέψης και πολιτικής στοχοθεσίας στο παγκόσμιο αριστερό κίνημα. Ήταν κάτι τόσο ελπιδοφόρο και δυναμικό, που προκειμένου να κατασταλεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάστηκε να ξοδέψουν δισεκατομμύρια δολαρίων και να αιματοκυλίσουν έναν ολόκληρο λαό.


* * *

«Αξιώνουμε να δημιουργήσουμε έναν διαφορετικό κόσμο, να αποδείξουμε ότι μπορούν να γίνουν βαθιές αλλαγές που αποτελούν επανάσταση. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια κυβέρνηση δημοκρατική, εθνική, επαναστατική και λαϊκή που θα οδηγήσει στον Σοσιαλισμό».
Σαλβαδόρ Αλιέντε
* * *

Ο Πάμπλο Νερούντα, που στήριξε τον Αλιέντε, όταν ο Πινοσέτ κατέλαβε την εξουσία έγραψε το ποίημα Σατράπες:

Νίξον, Φρέϋ και Πινοτσέτ
ως τώρα, ως τούτο τον πικρό
μήνα Σεπτέμβρη του 1973,
με τον Μπορνταμπέρι, τον Γκαρατσάτσου και τον Μπαντζέρ,
ύαινες αχόρταγες, τρωκτικά,
σιγοτρώνε τα λάβαρα,
τα καταχτημένα με τόσο αίμα, με τόση φωτιά,
στα τσιφλίκια ποδοπατημένα,
διαβολικοί δραγουμιστές,
σατράπες, μύριες φορές πουλημένοι,
ξεπουλητάδες βαλτοί
από τους λύκους της Νέας Υόρκης…

πεινασμένες για δολλάρια μηχανές,
σημαδεμένοι από τα θύματα
των λαών που θυσιάσατε,
εκπορνευμένοι μικροπωλητές
ψωμιού και αέρα αμερικάνικου,
εγκληματικοί βούρκοι, συμμορίες
από μαστρωπούς μπόσηδες
δίχως άλλο νόμο απ’τα βασανιστήρια
και την πείνα που μαστιγώνει τους λαούς…


_________________
*από το: