~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
...................... Διαδικτυακή περιοδική έκδοση για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης * ..με ειδήσεις * άρθρα * ...υπεύθ. σύνταξης: Πάνος Σ. Αϊβαλής * ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη. Νίκος Μπελογιάννης

Περί οράματος για το κοινό μέλλον της Ευρώπης βέβαια, ας μην έχουμε μεγάλες προσδοκίες

«Πολιτεία που δεν έχει σαν βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο».

Αδαμάντιος Κοραής (1748 – 1833)

γιατρός και φιλόλογος, από τους πρωτεργάτες του νεοελληνικού διαφωτισμού.

Σάββατο 11 Αυγούστου 2018

Τα δημοσιογραφικά μαντρόσκυλα


            γράφει ο Περικλής Κοροβέσης            

Υπάρχει αριστερή δημοσιογραφία; Και πώς ορίζεται; Και αν υποθέσουμε πως υπάρχει, τότε αναγκαστικά υπάρχει και μια δεξιά δημοσιογραφία. Ακολουθεί αναγκαστικά μια κεντρώα και έπονται οι διάφορες διαβαθμίσεις, κεντροαριστερά, κεντροδεξιά, ακροαριστερά ή ακροδεξιά κ.λ.π., που μπορούν να υποδιαιρεθούν σε διάφορες μικρότερες κατηγορίες. Κατά τη λαϊκή αντίληψη, αυτές οι κατηγορίες είναι υπαρκτές. Στην πραγματικότητα, αυτός είναι ένας μύθος που συμπληρώνει τις άλλες συγχύσεις που έχει στο μυαλό της η πλειονότητα αυτού του λαού. Συγχέει την πολιτική στήριξη που δίνει ένα έντυπο σε ένα κόμμα και δημιουργεί κατηγορίες δημοσιογραφίας που δεν υπάρχουν. Εχουμε δει έντυπα που ανάλογα με τα συμφέροντά τους, αλλάζουν πολιτικό προσανατολισμό.
Το συνηθέστερο, από το Κέντρο προς τη Δεξιά και σπανιότατα από το Κέντρο προς τα αριστερά. Αυτά πού θα τα εντάξουμε; Μόνο στον νερόμυλο της δημοσιογραφίας. Ο δημοσιογραφικός λόγος εντάσσεται στους μηχανισμούς της γλώσσας που έχει τους δικούς της νόμους τους οποίους επιβάλλει η ίδια στον εαυτό της και τους τηρεί με απόλυτη ευσέβεια και μέσα στη μεγαλύτερη δυνατή οικονομία. Είναι πρωτίστως γλωσσολογικό φαινόμενο. Τα υπόλοιπα έπονται. Ο δημοσιογραφικός λόγος, μέρος του ευρύτερου δημόσιου λόγου, χωρίζεται σε δύο βασικές κατηγορίες, που είναι διαμετρικά αντίθετες και δεν έχουν σχέση με την πολιτική τους αναφορά. Η πρώτη κατηγορία είναι αυτή που αποκαλύπτει αυτό που είναι κρυμμένο.
Η δεύτερη είναι αυτή που συγκαλύπτει αυτό που επιδιώκει και το παρουσιάζει αντίστροφα. Στην πρώτη κατηγορία έχουμε τα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ, τις έρευνες, τις αναλύσεις, τις κριτικές, τις οξυδερκείς παρατηρήσεις και τις πρωτότυπες σκέψεις μαζί με πολλά άλλα. Και η κριτική σκέψη αφορά κυρίως το κόμμα που υποστηρίζει. Με τα αντίθετα κόμματα έχουμε πολεμικές. Ενα καλό παράδειγμα είναι η στάση που κράτησε ο Γκόρκι τον πρώτο χρόνο της Ρωσικής Επανάστασης.
Να υπενθυμίσουμε λίγο τις απόψεις του που είναι ήδη γνωστές στους αναγνώστες της «Εφ.Συν.» (Θανάσης Γιαλκέτσης, 7-8/7/2018). Ιδού τι έγραφε: «Ο Λένιν και οι ένοπλοι σύντροφοί του επιτρέπουν κάθε τύπο εγκλήματος: σφαγές, καταστροφές, αυθαίρετες συλλήψεις, αισχρά, παράλογα και αιματηρά εγκλήματα. Τα λιντσαρίσματα έχουν αντικαταστήσει τη Δικαιοσύνη. Με το πρόσχημα ότι ανατρέπουν την εξουσία του Τσάρου, εδραιώνουν ένα δεσποτικό καθεστώς που δεν είναι καλύτερο από το τσαρικό, καταργώντας την ελευθερία της έκφρασης. Το δίδυμο Λένιν-Τρότσκι νομιμοποιεί τον δεσποτισμό της εξουσίας.
Η Οκτωβριανή Επανάσταση είναι μια επιστροφή στο παρελθόν επειδή από πολλές απόψεις συγγενεύει με το προηγούμενο τσαρικό καθεστώς». Τώρα, πώς ο Γκόρκι μεταλλάχτηκε σε μαντρόσκυλο του σταλινισμού είναι άλλο κεφάλαιο. Εν τούτοις η γνώση για να σωθεί η επανάσταση υπήρχε. Αυτοί που πήραν μέρος στην επανάσταση, δίπλα στους μπολσεβίκους, αναρχικοί, αριστεροί σοσιαλδημοκράτες, τμήματα των μενσεβίκων και άλλοι, είχαν εντοπίσει ήδη από το 1918 πού πήγαινε η επανάσταση. Και αντί να εισακουστούν, διώχθηκαν απηνώς, τακτική που ενσωματώθηκε στη λειτουργία των Κ.Κ. ανά τον κόσμο αργότερα. Κύριος εχθρός του κάθε Κ.Κ. ήταν η αριστερή του πτέρυγα.
Η δεύτερη κατηγορία είναι η απόκρυψη του πραγματικού σκοπού, που δεν λέγεται ποτέ και στη θέση του παρουσιάζεται ένα υψηλό και ευγενικό ιδανικό, πολιτικό ή θρησκευτικό, το οποίο παίρνει τη θέση της υπέρτατης αξίας και δεν αμφισβητείται. Η Ιερά Εξέταση δεν έλεγε ότι βασανίζει και σκοτώνει ανθρώπους, αλλά ότι εκφράζει τον γνήσιο χριστιανισμό. Ούτε ο Χίτλερ είχε πει λέξη για Νταχάου. Πάλευε για μια Ευρώπη ελεύθερη από τον καπιταλισμό και τον μπολσεβικισμό. Και το «Ισλαμικό κράτος» όσα έκανε ήταν θεάρεστα γιατί ήταν στην υπηρεσία του Αλλάχ. Σε μικρότερη κλίμακα έχουμε την προπαγάνδα και τη διαφήμιση που κινούνται στην ίδια λογική. Και ενίοτε είναι το ίδιο επάγγελμα. Σήμερα στα καθ’ ημάς, τα έντυπα της Αριστεράς που στηρίζουν την κυβέρνηση με την πολιτική τους δημοσιογραφία, σε ποια κατηγορία ανήκουν; Αναμφισβήτητα στη διαφημιστική-προπαγανδιστική σχολή που δεν έχει καμία σχέση με την οπτική του Γκόρκι. Και έτσι χάνουν την αξιοπιστία τους μαζί με τους αναγνώστες τους και δυναμιτίζουν το έργο της κυβέρνησης που πάνω από όλα χρειάζεται συστηματική κριτική υποστήριξη.
Στην ουσία χρησιμοποιούν έναν «αυριανιστικό-σταλινικό» λόγο, που ένα καθαρό δείγμα είχαμε στην εφημερίδα μας με τις επιστολές των διευθυντών της «Αυγής» και του «Κόκκινου». Είχαν πάντα αυτόν τον λόγο τα έντυπα της Αριστεράς; Να θυμηθούμε τη βραχύβια «Δημοκρατική Αλλαγή» (1964-1967). Ας θυμηθούμε μερικά ονόματα συνεργατών. Τώνια Μαρκετάκη, Βασίλης Ραφαηλίδης, Θεόδωρος Αγγελόπουλος, Βεατρίκη Σπηλιάδη, Φώντας Λάδης και φυσικά ο δικός μας Δημήτρης Γκιώνης. Και όλοι αυτοί στις καλλιτεχνικές σελίδες. Αυτοί παρήγαν έναν αποκαλυπτικό δημοσιογραφικό λόγο, που ευτυχώς είναι ακόμα και σήμερα προσιτός χάρη στο βιβλίο του Δημήτρη Γκιώνη «Ενας κι ένας... 46+1 άνθρωποι της τέχνης από κοντά» (Εκδόσεις Αγκυρα).
Περισσότερες από χίλιες συνεντεύξεις έχει πάρει ο Γκιώνης. Από αυτές διαλέγει 47 προσωπικότητες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του νεοελληνικού πολιτισμού τον περασμένο αιώνα. Μας τις κάνει οικείες και είναι σαν να συνομιλούμε εμείς μαζί τους. Μαθαίνουμε ακόμα και τα σεξουαλικά τους. Η Μελίνα δεν πλάγιασε με την Γκρέτα Γκάρμπο από ταμπού. Η δε Λιλή Ζωγράφου πλέκει έναν ύμνο του φαλλού που κανένας άνδρας δεν θα μπορούσε να σκεφτεί.
Ο Μίκης θεωρεί πως ο Αντρέας Παπανδρέου είχε πρότυπα τον Καντάφι και τον Σαντάμ. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε ζητήσει να γίνει απλό μέλος του Πατριωτικού Μετώπου και με τη μεγάλη του οικογένεια να κάνει αντάρτικο στην Κρήτη εναντίον της χούντας. Και πολλά άλλα.
Μικρολεπτομέρειες που γκρεμίζουν την απόσταση της προσωπικότητας από τον απλό άνθρωπο που έχει την τάση να τους μυθοποιεί. Παλιοσειρά Δημήτρη, σε ευχαριστούμε για τον κόπο σου και τη γνώση που μας έδωσες (δυστυχώς λόγω χώρου δεν μπορώ να επεκταθώ κι έτσι χάνονται ουσιαστικές πτυχές του βιβλίου).
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Η αμφιβολία ως πυξίδα του λόγου
Αριστερά: από το «Καπνισμένο τσουκάλι» στον καπνιστό σολομό

Εγινα τρολ του Ισραήλ για μία εβδομάδα

INFOWAR

 Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, εθνικισμός, Διαδίκτυο 
Η παρουσίαση της εφαρμογής στη Νέα Υόρκη με αναφορές 
στον ιδρυτή του ισραηλινού κράτους Νταβιντ Μπεν Γκουριόν


γράφει ο Άρης Χατζηστεφάνου

Μια εφαρμογή για κινητά συντονίζει χιλιάδες υποστηρικτές του Ισραήλ για να πραγματοποιούν ηλεκτρονικό bullying σε όσους ασκούν κριτική στην πολιτική του Τελ Αβίβ. Γράφτηκα και εγώ συνδρομητής για μία εβδομάδα. Προσοχή. Μην το δοκιμάσετε στο σπίτι.
Την περασμένη Δευτέρα, ξύπνησα από μια ειδοποίηση στο κινητό μου. Η εφαρμογή ACT.IL, την οποία είχα εγκαταστήσει το προηγούμενο βράδυ, με ενημέρωνε για τις επόμενες «αποστολές» μου. Μεταξύ άλλων έπρεπε να επισκεφθώ τη σελίδα της Huffington Post στο Facebook και να σχολιάσω ένα κείμενο για τον ηγέτη των Βρετανών Εργατικών.
Συγκεκριμένα, η εφαρμογή με ενημέρωνε (με ψευδή στοιχεία) ότι ο Τζέρεμι Κόρμπιν είχε κάνει αντισημιτικές δηλώσεις στο παρελθόν και με καλούσε να κάνω like σε ένα σχόλιο μιας κοπέλας που κατηγορούσε τους Εργατικούς. Επισκέφθηκα τη σελίδα της στο Facebook. Ηταν μέλος των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων και στη φωτογραφία του προφίλ της ήταν ξαπλωμένη πάνω σε ένα ισραηλινό άρμα μάχης.
Στις επόμενες αποστολές μου έπρεπε να κάνω report σε σελίδες του Facebook και λογαριασμούς του twitter που υποστήριζαν την αντίσταση στην ισραηλινή κατοχή ή να ασκήσω κριτική σε δημοσιογράφους και μέσα ενημέρωσης τα οποία δεν αναπαρήγαν (αυτολεξεί) τις θέσεις της ισραηλινής κυβέρνησης. Για κάθε αποστολή που ολοκλήρωνα, θα έπαιρνα τουλάχιστον δέκα πόντους, τους οποίους αργότερα θα αντάλλασσα για κάποιο ηλεκτρονικό «παράσημο».


Εκ πρώτης όψεως, το ACT.IL φαντάζει σαν μια αθώα εφαρμογή Ισραηλινών εθνικιστών, οι οποίοι συντονίζονται για να προωθούν τα μηνύματά τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το πρόβλημα είναι ότι αρκετά από τα ιδρυτικά στελέχη της πρωτοβουλίας, όπως ο διευθύνων σύμβουλος Γιαρντέν Μπεν Γιόσεφ, έχουν περάσει από σημαντικά πόστα των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών και δεν κρύβουν τις σχέσεις τους με το υπουργείο Στρατηγικών Υποθέσεων, που αποτελεί πλέον την αιχμή του δόρατος στις επικοινωνιακές μάχες που διεξάγει το κράτος του Ισραήλ.

Η εφαρμογή στηρίζεται από τρία ισραηλινά ιδρύματα-λόμπι (το Maccabee Task Force, το Israel American Council και το IDC Herzliya), τα οποία με τη σειρά τους χρηματοδοτούνται από τον ισραηλινό «βαρόνο των καζίνων» Σέλντον Αντελσον, ο οποίος τυχαίνει να είναι και στενός συνεργάτης και χορηγός του Ντόναλντ Τραμπ και του Μπένζαμιν Νετανιάχου.
Ολες οι αποστολές που μου ανατέθηκαν έμοιαζαν βγαλμένες και διατυπωμένες από τους υπεύθυνους προπαγάνδας της ισραηλινής κυβέρνησης -με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την επίθεση εναντίον του Κόρμπιν. Στη μία εβδομάδα που λειτούργησα σαν «τρολ», κλήθηκα να υποστηρίξω ακόμη και τη Netta, τη νικήτρια της Eurovision, την οποία ο Νετανιάχου χρησιμοποιεί σαν πολιορκητικό κριό για να προβάλλει διεθνώς την Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσα του Ισραήλ. Για την ιστορία, μια από τις παλαιότερες αποστολές που ανέλαβαν οι χρήστες της εφαρμογής ήταν να ασκήσουν πίεση στην Apple, ώστε το πρόγραμμα φωνητικών οδηγιών Siri να αναγνωρίζει την Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσα του ισραηλινού κράτους.
Για να ενεργοποιήσω το ACT.IL, χρειάστηκε να δώσω πρόσβαση σε στοιχεία από τον λογαριασμό μου στο Facebook (μια όχι και τόσο καλή ιδέα, καθώς, όπως απέδειξε η ηλεκτρονική έκδοση Intercept, η εφαρμογή είχε κενά ασφαλείας από τα οποία διέρρευσαν τα ονόματα και τα e-mail σχεδόν 2.000 χρηστών).
Μπαίνοντας στην εφαρμογή, κατάφερα να εντοπίσω τα ονόματα άλλων επτά ατόμων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα και δύο στην Κύπρο -δυο μάλλον μικρές ομάδες ανάμεσα στους χιλιάδες χρήστες του ACT.IL σε όλο τον κόσμο.
Ενας από τους βασικούς στόχους της εφαρμογής είναι να επηρεάζει τους αλγόριθμους μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook, και μηχανών αναζήτησης, όπως η Google, ώστε τα φιλο-ισραηλινά μηνύματα να παρουσιάζονται πρώτα στα σχόλια και στις λίστες των αναζητήσεων. Αλλες φορές, οι ομαδικές επιθέσεις έχουν στόχο να αναγκάσουν το Facebook και το Twitter να κλείσουν λογαριασμούς Παλαιστινίων και ομάδων που καταγγέλλουν εγκλήματα του Ισραήλ.
Σε μια περίπτωση τα μέλη του Act.il άρχισαν να κάνουν αρνητικές κριτικές για ένα εστιατόριο στην Αυστραλία, με αποτέλεσμα η βαθμολογία του στο Facebook να πέσει από τα 4,5 αστέρια στα 1,4 (πρακτική που μπορεί θεωρητικά να οδηγήσει σε χρεοκοπία μικρές επιχειρήσεις, που δεν έχουν τρόπο να αντιδράσουν σε συντονισμένες επιθέσεις).
Ο βασικότερος, όμως, στόχος της πρωτοβουλίας, όπως και του υπουργείου Στρατηγικών Υποθέσεων, είναι να πλήξει το κύρος και τις εκστρατείες του κινήματος BDS (μποϊκοτάζ, απόσυρση επενδύσεων, κυρώσεις), το οποίο καλεί σε εμπορικό, καλλιτεχνικό και πανεπιστημιακό αποκλεισμό του ισραηλινού κράτους. Καθώς οι κινήσεις του BDS εξαπλώνονται με ταχύτατους ρυθμούς σε όλο τον κόσμο, το Ισραήλ κάνει ό,τι περνά από το χέρι του, προκειμένου να μη μείνει με μοναδικούς συμμάχους την κυβέρνηση του Τραμπ και ακροδεξιές οργανώσεις και κόμματα στην Ευρώπη. Και το ACT.IL προορίζεται να αποτελέσει ένα από τα πολυτιμότερα εργαλεία σε αυτή τη μάχη ενισχύοντας τις τάξεις των ισραηλινών μηχανισμών προπαγάνδας με εθελοντές από όλο τον κόσμο.
Η δική μου θητεία, πάντως, σαν τρολ του Ισραήλ ολοκληρώνεται εδώ. Εχοντας συγκεντρώσει μόλις δέκα πόντους, είμαι μάλλον ένας από τους πιο αποτυχημένους χρήστες της εφαρμογής. Και αν από την επόμενη εβδομάδα δεν μπορείτε, για κάποιον λόγο, να βρείτε τον λογαριασμό μου στο Facebook, να ξέρετε… Shalom.



Επισκεφθείτε
electronicintifada.net
Η ηλεκτρονική σελίδα που έφερε στο φως τους μηχανισμούς του ACT.IL και, φυσικά, δέχτηκε πολλές επιθέσεις από τους χρήστες του

info-war.gr

http://www.efsyn.gr/arthro/egina-trol-toy-israil-gia-mia-evdomada

Τρίτη 7 Αυγούστου 2018

Η δημοσιογράφος Ρίκα Βαγιάννη «έφυγε» σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών, μετά από άνιση μάχη με τον καρκίνο

ΕΛΛΑΔΑ
07/08/2018

ΕΣΗΕΑ: «Καλό ταξίδι Ρίκα»


Η ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ για το θάνατο της Ρίκας Βαγιάννη

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ εξέδωσε ανακοίνωση για το θάνατο της Ρίκας Βαγιάννη (Μαρίκας Ζούλα), η οποία «έφυγε» σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών, μετά από άνιση μάχη με τον καρκίνο.

Η Ρίκα Βαγιάννη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962 και αφού αποφοίτησε από την Ελληνογαλλική Σχολή Αγ. Ιωσήφ, σπούδασε στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου. Παράλληλα, εξειδικεύτηκε στη μετάφραση της αγγλικής και της γαλλικής γλώσσας, σπουδάζοντας στο Βρετανικό Συμβούλιο και το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος.
Ξεκίνησε την επαγγελματική της σταδιοδρομία δοκιμάζοντας τις δυνάμεις της στο χώρο της υποκριτικής αλλά τελικά την κέρδισε η δημοσιογραφία, βαδίζοντας στα χνάρια του αείμνηστου πατέρα της Οδυσσέα Ζούλα αλλά και του πολυαγαπημένου θετού πατέρα της, βετεράνου αθλητικογράφου Γιάννη Διακογιάννη.
Η Ρίκα Βαγιάννη εργάστηκε με απόλυτη επιτυχία στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τον έντυπο και τον ηλεκτρονικό Τύπο. Άφησε το στίγμα της στον περιοδικό Τύπο ξεκινώντας αμέσως μετά το πέρας των λυκειακών της σπουδών το 1979 στο περιοδικό «COSMOPOLITAN». Ακολούθησαν πολλά περιοδικά («ΕΝΑ», «ΚΛΙΚ», «NITRO», «DOWNTOWN»), ραδιοφωνικοί σταθμοί («TOP FM», «LADY FM», «ΑΘΗΝΑ 9,84», «ANTENNA FM») αλλά και τηλεοπτικοί σταθμοί («MEGA CHANNEL», «STAR CHANNEL», «ΚΑΝΑΛΙ 5», «SEVEN X», «ΕΡΤ», «NET»). Από το 1994 και επί σειρά ετών εργάστηκε και στην εφημερίδα «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ» ως καλλιτεχνική συντάκτρια και από το 2005 στο «ΕΘΝΟΣ».
«Το πηγαίο χιούμορ της, η αυθεντικότητά της, η άνεσή της απέναντι στον τηλεοπτικό φακό, η εξαίρετη πένα της, η ετυμολογία και το εκρηκτικό ταμπεραμέντο της, ήταν στοιχεία που χαρακτήρισαν τη ζωή και τη σταδιοδρομία της. Όλοι όσοι τη γνώρισαν ή είχαν την τύχη να συνεργαστούν μαζί της, βεβαιώνουν την ακεραιότητα του χαρακτήρα της και την πρόσχαρη διάθεση με την οποία αντιμετώπιζε τα προσφιλή της πρόσωπα και τους συναδέλφους της.
Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ συλλυπείται τους οικείους της, το σύζυγο και τον ανήλικο γιο της Οδυσσέα και ιδιαίτερα τον συνάδελφο Γιάννη Διακογιάννη. Η Ρίκα Βαγιάννη υπήρξε μια εξαίρετη συνάδελφος που, παρά το σύντομο βίο της, κατάφερε να αφήσει γερό το αποτύπωμά της στην ελληνική δημοσιογραφία. Εργάστηκε με συνέπεια, ευγένεια και συναδελφικότητα, χωρίς ποτέ να δημιουργήσει αντιπαλότητες και προστριβές.
Τα στοιχεία της κηδείας της Ρίκας Βαγιάννη θα γίνουν γνωστά με νεότερη ανακοίνωση» αναφέρει η ΕΣΗΕΑ.

___________

Πέμπτη 19 Ιουλίου 2018

Η εφημερίδα «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» επιστρέφει τον Σεπτέμβριο- ανακοίνωσε ο Μιχάλης Αλεξανδρίδης, εκδότης της εφημερίδας

  ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ   


Την επιστροφή στα περίπτερα από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο της ιστορικής εφημερίδας της συμπρωτεύουσας, «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» ανακοίνωσε ο Μιχάλης Αλεξανδρίδης, εκδότης της εφημερίδας.
Μάλιστα, μαζί με την έντυπη έκδοση επιστρέφει και σε ηλεκτρονική μορφή. Όπως ανέφερε σε κείμενό του στα social media, ανακοινώνοντας τα καλά νέα, ο Μιχάλης Αλεξανδρίδης «την έκδοση της εφημερίδας και τη λειτουργία του portal ανέλαβε εταιρικό σχήμα που ίδρυσε η ΚΟΙΝΣΕΠ, στο οποίο εισήλθαν 20 γνωστοί επιχειρηματίες μέσω της Αύξησης Μετοχικού Κεφαλαίου (ΑΜΚ), προσφέροντας τα απαραίτητα κεφάλαια για την χρηματοδότηση του εγχειρήματος».
Αναλυτικά όσα γράφει ο Μιχάλης Αλεξανδρίδης στο facebook:
«Όπως είναι γνωστό, η ιστορική εφημερίδα της πόλης καθώς και η «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ» ανέστειλαν την έκδοσή τους τον Οκτώβριο του 2017 παρά τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν ώστε να παραμείνουν ζωντανές. Την ίδια τύχη ακολούθησε και το portal www.makthes.gr.
Έτσι, για πρώτη φορά μετά από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας έμεινε χωρίς εφημερίδα.
Με φόντο αυτό το πρωτοφανές κενό στο χώρο του Τύπου και της ενημέρωσης 24 από τους εργαζόμενους στο δημοσιογραφικό συγκρότημα της «Μακεδονίας» εξασφάλισαν το δικαίωμα χρήσης των τίτλων των δύο εφημερίδων της Θεσσαλονίκης με αντάλλαγμα τμήμα των δεδουλευμένων που τους όφειλε η επιχείρηση.
Στη συνέχεια δημιούργησαν μια Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (ΚΟΙΝΣΕΠ) η οποία με τη σειρά της εξασφάλισε την σύμπραξη επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στο Βορειοελλαδικό χώρο και νοιάζονται για τον τόπο τους με σκοπό την επανακυκλοφορία της εφημερίδας.
Στο πλαίσιο της οικοδόμησης αυτής της συνεργασίας, διαμορφώθηκε ένα άρτιο και πλήρως μελετημένο business plan ,το οποίο εγγυάται την βιωσιμότητα και την προοπτική του εγχειρήματος.
Την έκδοση της εφημερίδας και τη λειτουργία του portal ανέλαβε εταιρικό σχήμα που ίδρυσε η ΚΟΙΝΣΕΠ, στο οποίο εισήλθαν 20 γνωστοί επιχειρηματίες μέσω της Αύξησης Μετοχικού Κεφαλαίου (ΑΜΚ), προσφέροντας τα απαραίτητα κεφάλαια για την χρηματοδότηση του εγχειρήματος.
Ήδη ολοκληρώθηκαν οι πρόδρομες εργασίες (ενοικίαση γραφείων, σχεδιασμός φύλλου, προμήθεια απαραίτητου εξοπλισμού, στελέχωση ομάδας, σύναψη συμφωνιών συνεργασίας κλπ) για την άμεση έκδοση εβδομαδιαίου φύλλου και τη λειτουργία πολυδύναμου ειδησεογραφικού portal.
Από τη γενική συνέλευση που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Δευτέρα (16 Ιουλίου) εκλέχθηκε το 11μελές διοικητικό συμβούλιο της εταιρίας το οποίο συγκροτήθηκε σε σώμα ως εξής:
Βασίλης Τακάς, πρόεδρος
Μιχάλης Αλεξανδρίδης, εκτελεστικός αντιπρόεδρος, εκδότης, διευθυντής έκδοσης
Χασδάι Καπόν, αντιπρόεδρος
Λεωνίδας Φάκας, αντιπρόεδρος
Παναγιώτης Αλεξανδρίδης, διευθύνων σύμβουλος
Μέλη: Γιάννης Μασούτης, πρόεδρος ΕΒΕΘ, Θανάσης Σαββάκης, πρόεδρος ΣΒΒΕ, Γιώργος Κωνσταντόπουλος, πρόεδρος ΣΕΒΕ, Γιώργος Μπίκας, πρόεδρος Επιμελητηρίου Ημαθίας, Παναγιώτης Μενεξόπουλος, γενικός γραμματέας ΕΒΕΘ, Σταύρος Κουμεντάκης, δικηγόρος , νομικός σύμβουλος της εταιρίας».

____________

Οι εφημερίδες πνέουν τα λοίσθια. Οι αναγνώστες γυρίζουν την πλάτη.


Οι εφημερίδες πνέουν τα λοίσθια. Οι αναγνώστες γυρίζουν την πλάτη. Υπάρχουν λόγοι.
1ος λόγος: Έχουν εξαφανιστεί από την πιάτσα οι διευθυντές που είχαν ΟΡΑΜΑ και ενέπνεαν τους συντάκτες. Αποτέλεσμα ρόλο διευθυντή να παίζει ο εντολοδόχος του αφεντικού.
2ος λόγος. Η εφημερίδα έχει καταστεί ένα επιχειρηματικό εργαλείο που υπηρετεί στενά επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα με αποτέλεσμα να έχει καταστεί άνευρη ανούσια και άνευ ενδιαφέροντος.
3ος λόγος. Εχει καταργήσει δράσεις και στηλες που της έδιναν λογο ΥΠΑΡΞΗΣ.Για παράδειγμα:
α. Έχει καταργηθεί η μορφή της καμπάνιας που ήταν η επιθετική έρευνα που κυρίως στόχευε σε δημόσιο πρόσωπο η σε συγκεκριμένη δημόσια δράση. Στην καμπάνια συμμετείχαν όλα τα τμήματα της εφημερίδας, το ελεύθερο, το πολιτικό, οι σκιτσογράφοι, οι σχολιαστές κ.ο.κ
β. Ανύπαρκτη είναι η Έρευνα. Ήταν μια κοπιώδης και ερευνητική δημοσιογραφική παρέμβαση που παρήγαγε στο τέλος πολιτικό και κοινωνικό αποτέλεσμα. Από αποτελούσε αιχμή της εφημερίδας που ήταν φορές που κατέληγε σε παραίτηση αξιωματούχου. Έπαιρναν σ' αυτή μέρος συνδικαλιστές πολίτες,αξιωματούχοι και πολιτικοί και είχε μεγάλη διάρκεια. Πχ. Έρευνα στον κόσμο των ναρκωτικών,είτε στον κόσμο της νύχτας,η ακόμα των κόσμο της προσφυγιάς κ.ο.κ.
γ. Καταργήθηκε το καθημερινό χρονογράφημα και το ευθυμογράφημα. Απαιτούσε καλούς γραφιάδες που ήταν και ακριβοπληρωμένοι. Ένας χρονογράφος ήταν σήμα κατατεθέν τη εφημερίδας.
Με τον τρόπο αυτόν η εφημερίδα αποκτούσε ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ και δεν εχει να φοβηθεί τίποτα από τον ανταγωνισμό της τηλεόρασης του ραδιοφώνου η του Διαδικτύου. Αντίθετα διέθετε ισχυρά όπλα στην φαρέτρα της εναντίον όλων αυτών. Είχε ΚΥΡΟΣ!

ΥΓ: Παράδειγμα: Φανταστείτε σήμερα μια έρευνα με στόχο την τηλεόραση και τους ιδιοκτήτες καναλιών.....

Σάββατο 14 Ιουλίου 2018

Για την απώλεια του Μάνου Αντώναρου

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ.....


Η είδηση της απώλειας του δημοσιογράφου Μάνου Αντώναρου, το μεσημέρι της Παρασκευής, σκόρπισε θλίψη.

Η ακέραιη και πολυετής διαδρομή του στον χώρο της δημοσιογραφίας, και η ενασχόληση με τα διαδίκτυο και τα social media, τον είχαν καταστήσει εξαιρετικά αγαπητό και συμπαθή.
Παραθέτουμε πολλά από τα συγκινητικά μηνύματα για την απώλειά του, καθώς και τις σχετικές ανακοινώσεις κομμάτων.
~~~~~~~~~

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ με βαθιά θλίψη ανακοινώνει την απώλεια του δημοσιογράφου Μάνου Αντώναρου, ο οποίος “έφυγε”
σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 62 ετών.

Ο Μάνος Αντώναρος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1956 και σπούδασε στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών. Από πολύ νωρίς ήρθε σε επαφή με τη δημοσιογραφία καθώς, ως παιδί, συνόδευε τον πατέρα του, τον κορυφαίο σκιτσογράφο Αρχέλαο Αντώναρο, στα γραφεία της «ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ» για να παραδώσει τα σκίτσα του. Εκεί, ο πιτσιρικάς Μάνος έβλεπε με ορθάνοικτα μάτια μερικά από τα ιερά τέρατα της αθλητικής δημοσιογραφίας να εργάζονται πυρετωδώς μπροστά στις λινοτυπικές μηχανές. Και το έβαλε σκοπό να γίνει ένας απ’ αυτούς.
Τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία στο ελεύθερο ρεπορτάζ ξεκίνησε το 1982 από την εφημερίδα «ΕΞΠΡΕΣ», συνέχισε στον «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ» και το 1983 μεταπήδησε στην «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ» με καθημερινό χρονογράφημά του. Για μικρό χρονικό διάστημα την επόμενη χρονιά επιμελήθηκε την αθλητική σελίδα στην εφημερίδα «ΕΙΔΗΣΕΙΣ», έως ότου, το 1985, άρχισε να ασχολείται με το εξωτερικό δελτίο και τη γελοιογραφία στην εφημερίδα «ΚΕΡΔΟΣ», ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του.
Το 1986 ξεκίνησε τη συνεργασία του με το Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ως συντάκτης στο Τμήμα Τεκμηρίωσης πολιτικοοικονομικών ειδήσεων, ενώ μακρόχρονη υπήρξε η πορεία του και στον περιοδικό Τύπο («ΠΑΝΘΕΟΝ», «ΡΟΜΑΝΤΣΟ», «AUTOEXPRESS», «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», «ΕΝΑ», «ΤΗΛΕΡΑΜΑ», «ΜΙΑ»). Υπήρξε τακτικός συνεργάτης πάμπολλων Μέσων, χρονογράφος στις εφημερίδες «24 ΩΡΕΣ» και «ΒΡΑΔΥΝΗ», τακτικός συνεργάτης των δελτίων ειδήσεων του Τ/Σ «ANTENNA TV» από το 1992, ραδιοφωνικός παραγωγός στον «ΑΘΗΝΑ 9,84», συμβάλλοντας καταλυτικά στο στήσιμο της ελεύθερης ραδιοφωνίας, παρουσιαστής εκπομπών στον Τ/Σ «SEVEN X», συντονιστής στο δορυφορικό πρόγραμμα της ERT – SAT, διευθυντής προγράμματος στον Τ/Σ «ΣΚΑΙ», σύμβουλος στον Τ/Σ «STAR», ενώ διετέλεσε επί σειρά ετών διευθυντής δημοσίων σχέσεων του Τ/Σ «MEGA».
Από το 2005 ασχολήθηκε έντονα με το διαδίκτυο και υπήρξε ένας από τους πρώτους blogger στην Ελλάδα (manosantonaros.blogspot.com). Αρθρογράφησε στις ιστοσελίδες zougla.gr και gazzetta.gr και τελευταία στο sdna.gr και στο newsit.gr, ενώ διηύθυνε, επίσης, την ιστοσελίδα ihappy.gr.
Ο Μάνος Αντώναρος υπήρξε ένας πολύπλευρος και δραστήριος δημοσιογράφος, πρωτοπόρος και διορατικός, με ανατρεπτική πέννα, ο οποίος αφήνει έντονο το στίγμα του στο λειτούργημά μας και είναι βέβαιο ότι είχε ακόμα πολλά να προσφέρει. Αντισυμβατικός και με οξύ πνεύμα, δημιούργησε δυνατές φιλίες στο χώρο και αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό σε όλους όσους τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του.
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ συλλυπείται τους οικείους του, τον αγαπημένο του αδελφό Ευάγγελο Αντώναρο και ιδιαιτέρως τα δύο ανήλικα παιδιά του, Αθηνά και Αρχέλαο και αποχαιρετά τον εξαίρετο συνάδελφο.

~~~~~~~~~

Συλλυπητήρια του Προέδρου της Βουλής για την απώλεια του δημοσιογράφου Μάνου Αντώναρου

Τα συλλυπητήριά του εξέφρασε ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Νικόλαος Βούτσης για τον αδόκητο θάνατο του δημοσιογράφου Μάνου Αντώναρου.

Ο κ. Βούτσης δήλωσε: «Με θλίψη πληροφορήθηκα την απώλεια του Μάνου Αντώναρου, ενός διακεκριμένου δημοσιογράφου, με μακρά πορεία στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Για τον αδόκητο θάνατό του εκφράζω τα βαθύτατα συλλυπητήριά μου στην οικογένεια και τους οικείους του και την ειλικρινή συμπαράστασή μου στον μονάκριβο αδελφό του Ευάγγελο Αντώναρο».
~~~~~~~~~

Συλλυπητήριο μήνυμα του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ
για τον θάνατο του Μάνου Αντώναρου
Ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους συναδέλφους του Μάνου Αντώναρου, ενός δημοσιογράφου με πολύχρονη και επιτυχημένη θητεία στα ΜΜΕ.

~~~~~~~~~~
Από το Γραφείο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, για την απώλεια του δημοσιογράφου
 Μάνου Αντώναρου, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:
«Η δημοσιογραφική οικογένεια έγινε σήμερα φτωχότερη. Έχασε ένα εργατικό και πάντα σεμνό μέλος της: Τον Μάνο Αντώναρο.
Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας είχε σημαντική παρουσία στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, ενώ ιδιαίτερη αγάπη είχε για το διαδίκτυο, αφού ήταν από τους πρώτους blogger στην Ελλάδα.
Ξεχώρισε για τον επαγγελματισμό, τη συναδελφικότητα και την διεισδυτική του ματιά στα γεγονότα.
Στην οικογένειά του εκφράζουμε τα πιο ειλικρινή μας συλλυπητήρια».

_____________

Πέμπτη 12 Ιουλίου 2018

ΜΜΕ: Τα έδωσαν όλα για τα μνημόνια και έχασαν

Τρία χρόνια μετά την προδοσία της ελπίδας, εννέα χρόνια μετά την επικυραρχία, τα νυν μίντια ξεδοντιασμένα και ανίσχυρα, προσπαθούν να πουλήσουν εκδουλεύσεις, παρακαλώντας για λίγο ακόμη κρατική στήριξη.


Από την Ματίνα Παπαχριστούδη *

Τρία χρόνια από την προδοσία της ελπίδας του ΟΧΙ, εννέα χρόνια επικυριαρχίας μνημονίων. Οι αλλαγές στο χώρο των μίντια είναι σαρωτικές. Οι αρχικές εντολές τρόϊκας-ΔΝΤ όπως είχαν εκφραστεί στην απόρρητη έκθεση του Μπόμπ Τράα για τράπεζες-μιντια, έχουν αποδώσει τα μέγιστα. Μια γρήγορη και όχι αναλυτική καταγραφή: Έκλεισε η στρόφιγγα δανείων, έβαλε λουκέτο το τότε χλιαρά αντιπολιτευόμενο Alter, έκλεισε η πολύ αντιπολιτευόμενη Ελευθεροτυπία αν και είχε το μικρότερο δανεισμό. Έμειναν να διαπραγματεύονται, ενδυόμενοι τη φορεσιά της ερπύστριας αντιλαϊκών μέτρων οι χαραπαλεύοντες μιντιάρχες. Ψυχάρης, Μπόμπολας και σία προσδοκούσαν πως με τα παλιά τους αλλά και νέα κόλπα θα εξασφάλιζαν εκτός από την πολιτική και την οικονομική ασυλία των επικυρίαρχων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και των ευρωπαϊκών μηχανισμών στήριξης. Έχασαν.
Απόρρητες εκθέσεις, στοιχεία, λόμπινγκ σε υψηλότατο επίπεδο δεν έφεραν για αυτούς το προσδοκώμενο αποτελέσμα. Από το 2012 ως και το 2015 οι ιδιοκτησίες των ελληνικών ΜΜΕ σε συνεργασία με τα υψηλόβαθμα δημοσιογραφικά στελέχη τους, κατέστρεψαν όλη τη δυναμική τους. Αρχικά στράφηκαν εναντίον των εργαζμένων τους, ξερίζωσαν κυριολεκτικά τη δημοσιογραφία από το περιεχόμενο τους, απέλυσαν μαζικά πάνω από το 50% του προσωπικού τους. Μετέτρεψαν τα Μέσα τους σε προπαγανδιστικές μηχανές εκφοβισμού του λαού, τρομοκράτισης ολόκληρων επαγγελματικών ομάδων, συκοφάντισης κινημάτων και κινητοποιήσεων.
Έχασαν και πάλι. Η αλλαγή κυβέρνησης έφερε σε πρώτο πλάνο την πολιτική διαπραγμάτευση και οι εντολείς τους, τρόϊκα και ΔΝΤ έγιναν «θεσμοί» και «εταίροι» για το ΣΥΡΙΖΑ. Τα μίντια των πτωχευμένων μιντιαρχών άργησαν να κατανοήσουν, πολέμησαν σκληρά και εξαφανίστηκαν. Το σύμβολο της μνημονιακής προπαγάνδας, το Μegaπαραδόθηκε από τους ιδίους του μετόχους του νεκρό στην τελετή επίσημης μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ σε αστικό κόμμα εκφραστή της πολιτικής των μνημονίων. Ο ΔΟΛ πτώχευσε χωρίς κανείς να κλάψει για αυτόν, το συγκρότημα Μπόμπολα κορνιοποιήθηκε. Όλα αυτά τα χρόνια για τον χώρο των ελληνικών ΜΜΕ, για την ελληνική βιομηχανία μίντια δεν υπήρξε κανένα οικονομικό ενδιαφέρον. Πέρα από εγχώριους ή εξωχώριους κατσαπλιάδες.
Τρία χρόνια μετά την προδοσία της ελπίδας, εννέα χρόνια μετά την επικυραρχία, τα νυν μίντια ξεδοντιασμένα και ανίσχυρα, προσπαθούν να πουλήσουν εκδουλεύσεις, παρακαλώντας για λίγο ακόμη κρατική στήριξη.

Από τη στήλη “Πίσω από τις κάμερες” στο κυριακάτικο ΠΡΙΝ
* από "Ο ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΗΕΑ" σ