Το Κουτί της Πανδώρας: «Τι εστί Blackrock;» Του Γιάννη Βαρουφάκη

Πως είναι δυνατόν μια εταιρεία που δεν παράγει τίποτα, και που ιδρύθηκε σχετικά πρόσφατα (το 1998), να είναι ο βασικός μέτοχος του διεθνούς καπιταλισμού; Ο λόγος περί της Blackrock η οποία, όντως, έχει τις περισσότερες μετοχές στις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου (π.χ. Citigroup, Bank of America, JP Morgan Chase), στα μεγαθήρια του τομέα ενέργειας (π.χ. Exxon Mobil και Shell), στην Apple, την McDonald’s, την Nestlé; Πού βρήκε τα 15 τρισεκατομμύρια δολάρια με τα οποία ελέγχει περισσότερες μετοχές, ομόλογα και παράγωγα από όλα τα hedge funds της υφηλίου μαζί;

Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Η Blackrock διαφέρει από την JP Morgan, την Deutsche Bank ή την Goldman Sachs. Όταν μια τράπεζα, όπως οι προαναφερόμενες, στοιχηματίζουν σε ένα παράγωγο, σε κάποιο ομόλογο ή σε μια μετοχή, αναλαμβάνουν ένα ρίσκο. Αν το στοίχημα δεν τους «κάτσει» τότε αναγκάζονται να καταγράψουν την απώλεια στα λογιστικά τους βιβλία. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο με την Blackrock τότε η καλή εταιρεία θα αποτελούσε δυναμίτη στα θεμέλια του καπιταλιστικού συστήματος. Δεν ισχύει όμως. Η «μαγκιά» του επιχειρηματικού μοντέλου της Blackrock είναι ότι δεν τις ανήκουν οι χάρτινοι τίτλοι των 15 τρις δολαρίων που προανέφερα. Τα χρήματα αυτά, και τους χάρτινους τίτλους, η Blackrock τα διαχειρίζεται εκ μέρους των πελατών της. Με άλλα λόγια, ό,τι απώλειες προκύπτουν επιβαρύνουν τους πελάτες της εταιρείας και όχι την ίδια την Blackrock. Το ίδιο και με τα κέρδη: τα εισπράττουν οι πελάτες της. Και πως κερδίζει η Blackrock; Από προμήθειες που χρεώνει τους πελάτες της χάσουν-κερδίσουν ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες συμβουλών, τις αναλύσεις κλπ.

Την Blackrock ελάχιστοι είχαν ακούσει πριν το Κραχ του 2008. Ο λόγος που η Blackrock έγινε γνωστή ήταν ότι, αντίθετα με τις εταιρείες αξιολόγησης κινδύνων (τις γνωστές Moody’s, S&P, Fitch), η Blackrock είχε μελετήσει τους κινδύνους του χρηματοπιστωτικού συστήματος καλύτερα. Παρόλο ότι ήταν από τις πρώτες εταιρείες που ασχολήθηκαν με (και συνέστησαν στην πελατεία τους να αγοράσουν) τοξικά παράγωγα (και συγκεκριμένα εκείνα που θελεμιώνονταν στα στεγαστικά δάνεια των πτωχότερων αμερικανών), αρκετά πριν το Κραχ η Blackrock άρχισε να κρούει τον κωδώνα του κινδύνου και να συνιστά στους πελάτες της να τα ξεφορτωθούν. Κάπως έτσι τα «μοντέλα» διαχείρησης του ρίσκου της Blackrock απέκτησαν καλή φήμη.

Κάπου εκεί, αρχίζει η σχέση της Blackrock με τις κυβερνήσεις της Ουάσινγκτον, των Παρισίων και του Βερολίνου. Πολιτικοί, όπως ο Πρόεδρος Ομπάμα και η Καγκελάριος Μέρκελ, είχαν χάσει τον ύπνο τους και είχαν ανάγκη συμβούλους εμπιστοσύνης που θα τους συμβούλευαν τι να κάνουν με την Κόπρο του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος που κινδύνευε να τους πνίξει. Απευθύνθηκαν λοιπόν στην Blackrock μόνο κα μόνο επειδή:
(α) δεν αποτελούσε συστημικό κίνδυνο (αντίθετα με τράπεζες όπως η Citi και η Deutsche Bank) – καθώς, όπως εξήγησα πιο πάνω, ο κίνδυνος ήταν όλος στα χέρια των πελατών της Blackrock, και
(β) είχε πετύχει να προβλέψει κινδύνους που άλλοι είτε δεν είδαν είτε έκαναν ότι δεν είδαν.

Αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας Blackrock-κυβερνήσεων ήταν παχυλά εισοδήματα για την Blackrock και μια μορφή «νομιμοποίησης», στα μάτια των
«επενδυτών», των κυβερνητικών πολιτικών μετά το ξέσπασμα της Κρίσης.
Το πιο σκοτεινό μέρος της εμπλοκής της Blackrock με κυβερνήσεις εντοπίζεται στην Ευρώπη και, συγκεκριμένα, την «εργολαβία» που έδωσε η τρόικα στην Blackrock σχετικά με τις πτωχευμένες ελληνικές τράπεζες. Ουσιαστικά, οι πολιτικοί χρησιμοποίησαν την φήμη της Blackrock ως φύλλο συκής πίσω από το οποίο έκρυψαν την πραγματική ένδεια των τραπεζών. Θα θυμάστε ίσως τα πήγαινε-έλα των ανθρώπων της Blackrock στην Αθήνα. Την εποχή που σχεδιαζόταν το δεύτερο Μνημόνιο, η Blackrock είχε αναλάβει το «έργο» της μέτρησης των «μαύρων τρυπών» των ελληνικών τραπεζών. Το μαγικό ποσό τον 50 δις ευρώ δουλειά της Blackrock ήταν. Πάνω στους δικούς της υπολογισμούς αποφασίστηκε να δανειστεί το ελληνικό δημόσιο αυτό το ποσό από τον ESM, όταν στην πραγματικότητα οι μαύρες τρύπες ήταν υπερδιπλάσιες. 

Οι άνθρωποι της Blackrock δεν είπαν ψέματα για τις μαύρες τρύπες. Απλά βασίστηκαν στα (ψευδή) στοιχεία που τους δόθηκαν, χωρίς να το πολυψάξουν το πράγμα – χωρίς να αμφισβητήσουν τις προβλέψεις της τρόικα για την εξέλιξη της ύφεσης, για το ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων δανείων κλπ. Ως λογιστές, ήρθαν, μελέτησαν τα στοιχεία που τους έδωσαν και απήλθαν. Η ευθύνη για τον εγκληματικά κακό υπολογισμό βαρύνει απολύτως την ελληνική κυβέρνηση (των ανεκδιήγητων Παπαδήμου-Βενιζέλου), λιγότερο την τρόικα, και σχεδόν καθόλου την Blackrock.

ΥΓ. Προφανώς, το άρθρο τούτο το έγραψα λόγω της συζήτησης που ξεκίνησε με την «αποκάλυψη» ότι δύο καλοί συνάδελφοί μου, πανεπιστημιακοί αλλά και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν μετοχές στην Blackrock. Σκοπός του άρθρου ήταν να απαντήσει στο ερώτημα: «Τι εστί Blackrock;» Το έτερον ερώτημα περί αναντιστοιχίας μεταξύ της αριστερής ηθικής και της ιδιοκτησίας πλούτου γενικά και μετοχών σε εταιρείες όπως η Blackrock ειδικότερα, είναι μεγάλο και ταλανίζει την Αριστερά από τον 19ο αιώνα. Οι Αριστεροί είναι, έτσι κι αλλιώς, καταδικασμένοι να πριμοδοτούν, θέλοντας και μη, ένα σύστημα (αυτό της καπιταλιστικής αγοράς) το οποίο υποτίθεται ότι θέλουν να ανατρέψουν. Πράγματι, κι ένα γιαούρτι να αγοράσεις, συμμετέχεις στην κυκλική καπιταλστική διαδικασία παραγωγής και διανομής της υπεραξίας. Από αυτή την άποψη, αρνούμαι να εκφέρω γνώμη για τις επιλογές άλλων όσον αφορά την διαχείριση των οικονομικών τους υποθέσεων. Επί προσωπικού δηλώνω ότι μου προκαλεί αλλεργία το χρηματιστήριο και για αυτό δεν έχω αγοράσει ποτέ μετοχές – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κρίνω εκείνους που αγοράζουν ή διαθέτουν μετοχές. Όμως, έχω την ανάγκη να προσθέσω, δεν θεωρώ ηθικότερον το να διαθέτει βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ μετοχές στην Τράπεζα Πειραιώς ή στην Εθνική ή στην Alpha (τράπεζες που αποτελούν καρκίνωμα στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας) απ’ ότι στην Blackrock…

_________________

http://www.koutipandoras.gr/article/104689/blackrock

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! Το μοναδικό ελληνικό βιβλιοπωλείο στη Ν. Υόρκη το άνοιξε ο Νιγηριανός οδοντίατρος Sam Chekwas, λάτρης της ελληνικής γραμματείας

Όταν οι Έλληνες της Αμερικής ανοίγουν σουβλατζίδικα, ο Νιγηριανός οδοντίατρος Sam Chekwas, λάτρης της ελληνικής γραμματείας, άνοιξε ελληνικό βιβλιοπωλείο, με στόχο να διαφυλάξει την ελληνική γλώσσα, να μυήσει σ΄αυτή και την λογοτεχνία της και τους Αμερικανούς!
Το μοναδικό ελληνικό βιβλιοπωλείο στη Νέα Υόρκη! Εύγε του... και ντροπή μας!

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! Το μοναδικό ελληνικό βιβλιοπωλείο στη Ν. Υόρκη το άνοιξε o Νιγηριανός οδοντίατρος Sam Chekwas, λάτρης της ελληνικής γραμματείας

Όταν οι Έλληνες της Αμερικής ανοίγουν σουβλατζίδικα, ο Νιγηριανός οδοντίατρος Sam Chekwas, λάτρης της ελληνικής γραμματείας, άνοιξε ελληνικό βιβλιοπωλείο, με στόχο να διαφυλάξει την ελληνική γλώσσα, να μυήσει σ΄αυτή και την λογοτεχνία της και τους Αμερικανούς!
Το μοναδικό ελληνικό βιβλιοπωλείο στη Νέα Υόρκη! Εύγε του... και ντροπή μας!

Εκδήλωση-Συζήτηση - «Κακές λέξεις από Σ...‘Οπως Συνεταιρισμοί»

Συλλογική δράση για τις ανάγκες του σήμερα, δρόμος για τις ανάγκες του αύριο

Η “κοινωνική οικονομία” έχει πολλές αναγνώσεις και πρακτικές. Ας επιχειρήσουμε μια προσέγγισή της με επίκεντρο τα συνεργατικά εγχειρήματα, ως μια συλλογική δράση που ανοίγεται στην κοινωνία, αντιμετωπίζει τις ανάγκες του σήμερα, ενώ κυρίως  αμφισβητεί, διεκδικεί και ανοίγει νέους δρόμους για την οικονομία των αναγκών του αύριο.

Η Αλληλεγγύη για όλους σας προσκαλεί σε μια συζήτηση με τους Πέτρο Λινάρδο Ρυλμόν, οικονομολόγο και τους Τάκη Νικολόπουλο – Δημήτρη Καπογιάννη, καθηγητές στο ΤΕΙ Μεσολογγίου – συγγραφείς του βιβλίου “Εισαγωγή στην Κοινωνική και Αλληλέγγυα οικονομία” έκδοση 1 και 2.

Μετά τη συζήτηση θα ακολουθήσει “συνεργατική” οινοποσία και φαγοποσία και θα έχουμε την ευκαιρία να γνωριστούμε και να συζητήσουμε με μέλη συνεργατικών εγχειρημάτων που ήδη λειτουργούν καθώς και με νέες πρωτοβουλίες που ξεκινούν.

Η συζήτηση θα γίνει την Παρασκευή 24/01 στις 18.30 στο αμφιθέατρο Άλκης Αργυριάδης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Προπύλαια…η οινοποσία στο φουαγιέ!

Θα είναι χαρά μας να συναντηθούμε,

Για περισσότερες πληροφορίες

Τηλ: 210 - 3801921

Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα - Η κατάσταση της ελευθερίας της πληροφόρησης εξακολουθεί να είναι ανησυχητική.

 Reporters Without Borders 

<dcdesk@message.rsf.org>

Σας ευχαριστούμε όλους- We thank you all

      Αγαπητοί χορηγούς, τους φίλους, ανταποκριτές και τα μέλη του προσωπικού,
Δεν είναι εύκολο να τερματίσετε μια εξαιρετικά δύσκολη χρονιά. Σύμφωνα με ψηλά μας, 75 δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν το 2013 μόνο και μόνο για να κάνουν τη δουλειά τους και 177 βρίσκονταν στη φυλακή ως το έτος πλησίαζε στο τέλος του. 

Η κατάσταση της ελευθερίας της πληροφόρησης εξακολουθεί να είναι ανησυχητική.
Πολλοί από εσάς εργάζονται όλοι έξω, μέρα και νύχτα, για τον οργανισμό μας. Μερικοί από εσάς που δραστηριοποιούνται στον τομέα αυτό και γίνονται διαρκώς κινδύνους για την υπεράσπιση της ελευθερίας της πληροφόρησης.
Θα ήθελα να εκφράσω τις ευχαριστίες μου σε όλους σας! Είμαστε απείρως ευγνώμων προς εσάς για το θάρρος σας, τη δέσμευση και τη γενναιοδωρία. Είμαστε υπερήφανοι που εργαζόμαστε για τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα για πολλούς λόγους, αλλά πάνω απ 'όλα επειδή εργάζεστε μαζί μας.
Για όλα τα άλλα, θα ήθελα να πω ότι, ενώ εμείς συνεχώς να κάνουμε περισσότερα, μας πόροι έχουν τεθεί σε κίνδυνο από την κρίση, η οποία έπληξε μας σκληρά. Είμαστε απεγνωσμένα έλλειψη ρευστότητας και ως εκ τούτου θα πρέπει να απευθύνουμε έκκληση σε σας και πάλι για την οικονομική σας υποστήριξη .
Γνωρίζω ότι η κρίση βοηθά κανέναν και ότι δεν είναι όλοι σε θέση να δώσει , αλλά θα κάνει μια μεγάλη διαφορά για την ελευθερία της πληροφόρησης, αν εκείνοι που είναι σε θέση επρόκειτο να δώσει, εντός των ορίων των δυνατοτήτων τους.
Τέλος, θα ήθελα να πω ότι, για τον αγώνα μας για λογαριασμό εκείνων που χρειάζονται ελεύθερα αναφερθεί ειδήσεις και πληροφορίες σε τάξη να ζουν με ελευθερία, κάθε δώρο, κάθε δολάριο μετράει .
https://donate.rsf.org/
Ευχαριστώ όλους σας, σας εύχομαι μια εορταστική παραμονή της Πρωτοχρονιάς, και ελπίζω ότι οι στόχοι σας πραγματοποιήθηκε το 2014.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Christophe Deloire
Γενικός γραμματέας

Στον Κ. Παπούλια για τους πλειστηριασμούς η ΕΚΠΟΙΖΩ

Την παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας για το ζήτημα των πλειστηριασμών ζητεί η ΕΚΠΟΙΖΩ. Παράλληλα, τον καλεί σε συνάντηση, προκειμένου να τον ενημερώσει για τις σοβαρές επιπτώσεις από ενδεχόμενη απελευθέρωσή τους

Αναλυτικά, η ανακοίνωση της ΕΚΠΟΙΖΩ:

Η κυβέρνηση δεν έχει ακόμα δημοσιοποιήσει επίσημα την πρότασή της για νέα παράταση της αναστολής ή μη των πλειστηριασμών, ενώ το 2013 εκπνέει εντός ολίγου και η Βουλή κλείνει την Παρασκευή 20/12/13.
Λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης και του κατεπείγοντος χαρακτήρα του θέματος, η ΕΚΠΟΙΖΩ ζητεί τη συνδρομή του Προέδρου της Δημοκρατίας και αιτείται συνάντηση μαζί του, προκειμένου να τον ενημερώσει για τις αρνητικές, κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις που θα έχει η ενδεχόμενη απελευθέρωσή των πλειστηριασμών, έστω και με προστασία της κύριας κατοικίας με κριτήρια, όπως φαίνεται να προσανατολίζεται η κυβέρνηση, βάσει των πληροφοριών από τα ΜΜΕ.
Αν τεθούν κριτήρια (εισόδημα, αντικειμενική αξία της κατοικίας κτλ) για την προστασία της κύριας κατοικίας, αυτό σημαίνει ότι:
Με δικαστική απόφαση θα πρέπει να αποτρέπεται ο πλειστηριασμός για την κύρια κατοικία διότι το δικαστήριο θα εξετάζει την ύπαρξη των κριτηρίων. Ο οφειλέτης για να αποτρέψει το πρόγραμμα πλειστηριασμού θα πρέπει να καταβάλει σημαντικά ποσά (δικαστικά έξοδα, αμοιβή δικηγόρου κτλ).
Θα υπάρξει υπερφόρτωση των Δικαστηρίων από την προσφυγή δεκάδων χιλιάδων απελπισμένων οφειλετών σε αυτά, προκείμενου να αποφύγουν, να καθυστερήσουν τους πλειστηριασμούς με τους τρόπους που ήδη ο νόμος προβλέπει.
Θα αποκλειστούν πολλοί οφειλέτες ελεύθεροι επαγγελματίες, μικρομεσαίες επιχειρήσεις για τους οποίους δεν υπάρχει κανένα προστατευτικό πλαίσιο.
Στην ουσία, η θέσπιση κριτηρίων θα αφήσει εκτός προστασίας τη συντριπτική πλειοψηφία των υπερχρεωμένων και θα ισούται στην πραγματικότητα με απελευθέρωση των πλειστηριασμών.
Εύλογα λοιπόν προκύπτει το ερώτημα αν η κυβέρνηση επεξεργάζεται μια λύση, η οποία θα υποχρεώσει τους ήδη εξαντλημένους δανειολήπτες σε νέα έξοδα αφ’ ενός, αφ’ ετέρου δε, θα δώσει το τελειωτικό χτύπημα σε μια δικαιοσύνη ήδη λυγισμένη από το βάρος των υποθέσεων που αδυνατεί να διεκπεραιώσει.
Επίσης εύλογα διερωτάται κάποιος γιατί δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη:
η μεγάλη πτώση της αξίας όλων των ακινήτων όλων των Ελλήνων και όχι μόνο των υπερχρεωμένων που θα επιφέρει ενδεχόμενη, έστω και εν μέρει, απελευθέρωση των πλειστηριασμών;
η αντίδραση σύσσωμης της κοινωνίας, των επιστημονικών, επαγγελματικών, κοινωνικών φορέων που υποστηρίζουν την παράταση των πλειστηριασμών;
οι 138.000 υπογραφές που μέχρι στιγμής έχει συγκεντρώσει η ΕΚΠΟΙΖΩ με το σύνθημα ‘Λέμε ΟΧΙ’ στους πλειστηριασμούς είναι αμελητέος παράγων στις αποφάσεις των εκπροσώπων που εμείς στείλαμε στην Βουλή;
Είναι ανεπίτρεπτο να μην έχει τεθεί σε διαβούλευση η πρόταση της Κυβέρνησης, έστω και την ύστατη στιγμή, σε ένα θέμα μείζονος κοινωνικής σημασίας, ώστε να δοθεί η δυνατότητα για εποικοδομητικό διάλογο με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.
Η ΕΚΠΟΙΖΩ για μια ακόμα φορά, καλεί, όσους λαμβάνουν τις αποφάσεις, να σκεφθούν προσεκτικά αν θα αποφασίσουν για την ευημερία του κοινωνικού συνόλου ή για την ευημερία κάποιων σε βάρος των πολλών.


_____________________________

http://www.thepressproject.gr/

«Εφημερίδα των Συντακτών» αισίως έκλεισε ένα χρόνο μαχητικής δημοσιογραφίας

Συνέντευξη Τύπου για την «Εφημερίδα των Συντακτών». Ομιλία του Διευθυντή Νικόλα Βουλέλη 
Πέμπτη 1η Νοεμβρίου 2012


«Η ζύμωση μπορεί να κράτησε αρκετό καιρό. Η ουσιαστική προετοιμασία πολύ λιγότερο, αλλά μια νέα, τελείως διαφορετική εφημερίδα δεν είναι πια στα σκαριά, είναι έτοιμη να κυκλοφορήσει τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου.

Πρόκειται για την «Εφημερίδα των Συντακτών», την οποία εκδίδει ο «Συνεταιρισμός των εργαζομένων σε εφημερίδες και περιοδικά», που συγκρότησαν πρώην εργαζόμενοι της «Ελευθεροτυπίας» και της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» - δημοσιογράφοι, τεχνικοί και διοικητικοί - μετά την κρίση και την αναστολή έκδοσης της εφημερίδας, αλλά και εργαζόμενοι από άλλες επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης.

Είναι ένα ξεχωριστό, ένα ιδιαίτερο εγχείρημα, με κύρια χαρακτηριστικά του τη συλλογικότητα και την ανάληψη της ευθύνης - δημοσιογραφικής και διαχειριστικής - από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Το εγχείρημα αυτό εκδηλώνεται σε μια στιγμή που διαμορφώνονται πρωτοφανείς συνθήκες για τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, συνθήκες που αποτελούν και πρόκληση για μας.

Η εφημερίδα αυτή καλείται να καλύψει ένα ευρύτατο φάσμα της κοινωνίας, που ζητά ανεξάρτητη, πολυφωνική και σε βάθος ενημέρωση, ουσιαστική έρευνα και ανάλυση κάθε πτυχής της πραγματικότητας, και κυρίως αυστηρή, σκληρή, αλλά έντιμη κριτική προς κάθε κατεύθυνση, και προς την εκάστοτε εξουσία και προς τους εκάστοτε διεκδικητές της.

Ένα τρίτο ουσιαστικό στοιχείο είναι ότι η έκδοση της «Εφημερίδας των Συντακτών» συμπίπτει με μια φάση βαθύτατων ανακατατάξεων, που σημειώνεται τόσο στο πολιτικό σκηνικό, όσο και στην ίδια την κοινωνία, εκεί όπου εκκολάπτονται νέες ιδέες, απόψεις και ρεύματα.

Η εφημερίδα θα έχει ανοιχτές τις κεραίες της για να συλλάβει τα νέα μηνύματα και να συμβάλει στη διαμόρφωση του νέου τοπίου.

Η «Εφημερίδα των Συντακτών» γεννιέται λοιπόν μέσα στο πλαίσιο της γενικευμένης κρίσης που πλήττει τη χώρα, το πολιτικό σύστημα, αλλά και τα μέσα ενημέρωσης. 

Έμμεσα λοιπόν η προσπάθειά μας είναι προϊόν της κρίσης, αλλά και εγχείρημα υπέρβασής της. 

Πρόκειται για ένα πείραμα της πρώτης και μόνης πραγματικά ανεξάρτητης, καθημερινής εφημερίδας, που απαντά στην πολύπλευρη κρίση των μέσων ενημέρωσης και δείχνει το δρόμο για την απελευθέρωση των εργαζομένων του κλάδου από τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που τον οδήγησαν στην κρίση και την ανυποληψία.

Ακριβώς λόγω της κρίσης, η λειτουργία της ενημέρωσης και της κριτικής παίρνει νέες διαστάσεις. Σε μια περίοδο που αμφισβητούνται σχεδόν τα πάντα, μετατοπίζονται αναγκαστικά και οι κατεστημένες σχέσεις και η διαπλοκή ανάμεσα στις εξουσίες. 

Η κρίση, πέρα από όλα τα άλλα, ενεργοποιεί συνεχείς και υπόγειες αναδιατάξεις συμμαχιών και συμφερόντων. 

Αποτελεί λοιπόν η κρίση και ευκαιρία, με τα κενά που δημιουργούνται, για νέες προοπτικές σε κάθε είδους εστίες εξουσίας, που προετοιμάζονται να διεκδικήσουν τη δική τους προνομιακή θέση στη νέα πραγματικότητα που δημιουργείται.

Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο η πολύπλευρη κριτική του δημόσιου βίου έχει καίρια σημασία. 

Σε φάσεις ριζικών ανακατατάξεων, η συνεχής αναζήτηση των υπόγειων και αφανών διασυνδέσεων - πολλές από τις οποίες βρίσκονται ακόμη σε δοκιμαστική φάση - ανάμεσα σε κέντρα λήψης αποφάσεων, που δεν έχουν πάρει ακόμη την οριστική μορφή τους, έχει εξίσου μεγάλη σημασία με τον έλεγχο των κατεστημένων μορφών εξουσίας.

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν γιατί, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, η κριτική του δημόσιου βίου προϋποθέτει, σήμερα, την ανεξαρτησία από πολιτικά, οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα. 

Ένα μέσο ενημέρωσης δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητο αν μετέχει στα παλιά ή σε αυτά τα νέα πλέγματα εξουσίας που δημιουργούνται, δηλαδή στη νέα διαπλοκή. 

Εμείς δεν θέλουμε να μετάσχουμε σε αυτό το παιχνίδι των νέων ισορροπιών εξουσίας που διαμορφώνονται. Και προϋπόθεση γι αυτό είναι καμιά εξάρτηση από τις κατεστημένες πολιτικές, οικονομικές ή κομματικές εξουσίες.

Η στάση αυτή δεν σημαίνει, βέβαια, αποξένωση από την κοινωνία. Κάθε άλλο. Η εφημερίδα μας ενδιαφέρεται για όλους τους πολιτικούς χώρους. 

Απευθύνεται σε όλους τους πολίτες , θέλει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες ενός ευρύτατου φάσματος της κοινωνίας, που εκτείνεται από τις παρυφές της συντηρητικής παράταξης μέχρι την άκρα αριστερά. 

Η εφημερίδα μας απευθύνεται σε όλους τους πολίτες των μεγάλων πόλεων, αλλά και της περιφέρειας, τους εργαζόμενους, αλλά και τους άνεργους, που θέλουν μια εφημερίδα, η οποία δεν θα τους κοροϊδεύει, δεν θα τους παραπλανά και δεν θα τους αποκοιμίζει. 

Αντίθετα, θα τους ενημερώνει για όσα γίνονται γύρω τους, θα τους βοηθά να προσεγγίσουν την περίπλοκη πραγματικότητα, θα τους φέρνει κοντά στα σύγχρονα ρεύματα των ιδεών, της τέχνης και του πολιτισμού και θα συμβάλει στο να αντιμετωπίζουν την κρίση εξοπλισμένοι με γνώση και κριτική στάση. 

Ως ενεργοί πολίτες και μάχιμοι επαγγελματίες διεκδικούμε το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα όχι μόνο στην κριτική, αλλά και στις επιλογές μας. Γι αυτό η πολυφωνία της εφημερίδας μας αποτελεί αναγκαίο όρο της αυτονομίας της. 

Αυτή η πολυφωνία κατοχυρώνεται και εξασφαλίζεται μέσα από τη συνεργατική, συνεταιριστική μορφή οργάνωσης της εφημερίδας, που ανήκει και ελέγχεται από το σώμα των εργαζομένων σε αυτήν.

Άλλωστε, αυτοί, δηλαδή τα μέλη του συνεταιρισμού, συνεισέφεραν το κεφάλαιο, στο οποίο στηρίζεται στο εγχείρημά μας και η γενική συνέλευση των μελών του συνεταιρισμού είναι εκείνη που εκλέγει τα μέλη της διευθυντικής ομάδας της εφημερίδας.

Την προσπάθειά μας στηρίζουν με την αρθρογραφία τους πολλοί γνωστοί δημοσιογράφοι που μετείχαν στο ξεκίνημα της «Ελευθεροτυπίας» και της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας», αλλά και εξίσου πολλοί άνθρωποι από τον ακαδημαϊκό χώρο, τον χώρο της τέχνης και του πολιτισμού.

Σε μια φάση, λοιπόν, όπου ανατρέπονται βεβαιότητες και αμφισβητούνται πρόσωπα και κατεστημένα, σε μια φάση που ολοένα και περισσότερο αναρωτιέται ο πολίτης ποιος κρύβεται πίσω από ποιον, και ποια σκοπιμότητα κρύβεται πίσω από ποια ιδέα ή άποψη, η «Εφημερίδα των Συντακτών» θα προασπίσει με κάθε τρόπο την ανεξαρτησία της, διαφυλάσσοντας ταυτόχρονα την εσωτερική πολυφωνία της. 

Η «Εφημερίδα των Συντακτών» θέλει να συμβάλει στην αντιμετώπιση της κρίσης και στην αντιπαράθεση των ιδεών, χωρίς εμμονές και δογματισμούς. Δεν θα αρκείται, όμως, μόνο στα μεγάλα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα που απασχολούν τους πολίτες. 

Θέλει επίσης να αναδείξει την κρυμμένη ανθρωπιά που μας περιβάλει και πολλοί την συγκαλύπτουν και την ολοένα αυξανόμενη αλληλεγγύη που εκδηλώνεται γύρω μας και μας εξανθρωπίζει όλους.

Σας καλούμε να καλωσορίσετε την «Εφημερίδα των Συντακτών» ως και δική σας εφημερίδα!»

Η Εφημερίδα των Συντακτών

 · 1 Νοεμβρίου 2012