Σιγή στον ΔΟΛ μετά από 94 χρόνια....

 Η περίπτωση του ΔΟΛ 

Έχει γραφτεί κατά κόρον ότι η κρίση που βιώνουν εδώ και χρόνια τα ελληνικά ΜΜΕ έχει πορεία παράλληλη με την κρίση του πολιτικού συστήματος. Η άποψη αυτή δεν απέχει από την πραγματικότητα – κυρίως τα λεγόμενα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα θυμίζουν πολυτραυματίες που βρίσκονται στην εντατική.

Η δεινή οικονομική τους θέση και ο υπέρογκος τραπεζικός δανεισμός, σε συνδυασμό με τη μετατό­πιση του ενδιαφέροντος του κοινού και την καταρρακωμένη αξιοπιστία τους, δημιουργούν μια (κλινική) εικό­να που δεν εμπνέει αισιοδοξία.

Η περίπτωση του ΔΟΛ, που έρχεται στο... καπάκι μετά την κατάρρευση του Mega, δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Αν πιστέψει κάποιος τις διαρ­ροές, οι τράπεζες βρίσκονται ένα βή­μα πριν αναλάβουν το ιστορικό εκδο­τικό συγκρότημα. Εκατοντάδες εργα­ζόμενοι - δημοσιογράφοι, διοικητικοί και τεχνικοί - βρίσκονται στον αέρα σε μια περίοδο που ο δημοσιογραφικός κλάδος διαρκώς συρρικνώνεται.

Το τράνταγμα - όχι μόνο στον χώ­ρο του Τύπου, αλλά και στην πολιτική σκηνή, ας μην κρυβόμαστε - που θα προκαλέσει ένα ενδεχόμενο κλείσιμο του ΔΟΛ αναπόφευκτα θα είναι ιδιαί­τερα ισχυρό.

Από το σημείο που το δημοσιο­γραφικό συγκρότημα ήταν ο ισχυ­ρότερος διαμορφωτής της κοινής γνώμης και επηρέαζε με τα πρωτο­σέλιδα και τα δημοσιεύματά του τις κυβερνήσεις και το πολιτικό σύστη­μα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέσο, φτάσαμε τώρα στο ση­μείο ο (κάποτε) κραταιός ΔΟΛ να εξαρτάται αποκλειστικά από τις τρά­πεζες, ενώ η διοίκηση του δημοσιο­γραφικού συγκροτήματος δεν είναι σε θέση να κάνει κάτι περισσότερο από το να παρακολουθεί τις κρίσι­μες εξελίξεις.

Απεργίες

Μόλις μια ημέρα πριν από τη συ­μπλήρωση επτά χρόνων από τον θάνατο του Χρήστου Λαμπράκη, τα «Νέα» δεν κυκλοφόρησαν, ενώ σίγησε ο Βήμα FM. Οι εργαζόμενοι αποφάσισαν κυλιόμενες 24ωρες α­περγίες καθώς οι οφειλόμενοι μι­σθοί αγγίζουν τους πέντε. Πάντως μετά την καταβολή του δώρου χθες τα «Νέα» κυκλοφορούν σήμερα, ενώ πιθανόν είναι να κυκλοφορήσει και το «Βήμα της Κυριακής».

Την περασμένη Παρασκευή τα χρήματα για το πρώτο δεκαπενθή­μερο του Αυγούστου, που επρόκει­το να καταβληθούν στους εργαζο­μένους, δεσμεύτηκαν από την Εθνι­κή Τράπεζα έναντι οφειλών του ΔΟΛ και τα υπόλοιπα είναι... ιστορία.

Στην περίπτωση μάλιστα που δεν βρεθεί λύση και ο ΔΟΛ περά­σει στην... ιστορία, θα προστεθεί ένας ακόμη κρίκος στη μακρά, βα­ριά και σκοτεινή αλυσίδα που σχηματίζουν εδώ και χρόνια τα λουκέ­τα στον χώρο των ΜΜΕ. Ιστορικές εφημερίδες, όπως η «Απογευματι­νή» και η «Ελευθεροτυπία», αλλά και η πιο πρόσφατη περίπτωση του Μεγάλου Καναλιού, μέχρι στιγμής, αποτελούν τρανταχτά θύματα της «μαύρης τρύπας» που καταπίνει Μέσα Ενημέρωσης. Και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο δρόμος δεν έχει και άλλες... «τρύπες».

Ο διεθνής Τύπος

Και μόνο το γεγονός ότι δεν βρέ­θηκαν κρεμασμένα στα περίπτερα τα «Νέα» αρκεί για να καταλάβει κά­ποιος το δύσκολο του ζητήματος. Ιδιαίτερα αν συνυπολογίσει ότι οι εξελίξεις στο δημοσιογραφικό συ­γκρότημα πέρασαν τα σύνορα και με την κρίση του ΔΟΛ ασχολείται α­κόμα και ο διεθνής Τύπος.

Το γερμανικό «Spiegel» σημειώνει στην ηλεκτρονική του έκδοση πως η ελληνική ιστορική εφημερίδα δεν κυκλοφορεί. «Η ελληνική οικονομι­κή κρίση έχει επιπτώσεις και στον Τύπο: Επειδή οι συντάκτες δεν πλη­ρώνονται εδώ και μήνες, η εφημε­ρίδα “Τα Νέα” δεν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά από το 1922».

Όπως αναφέρει η Deutsche Welle, το γερμανικό περιοδικό σχο­λιάζει ακόμη πως οι εργαζόμενοι «αποφάσισαν να σταματήσουν να εργάζονται έως ότου λάβουν τουλάχιστον ένα μέρος των δεδουλευ­μένων τους. Πολλοί δεν έχουν πλη­ρωθεί από τον Αύγουστο».

Στις εξελίξεις στον ΔΟΛ αναφέρ­θηκε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας λέγοντας πως «σε κάποιους που βρίσκονταν σε τεντωμένο σχοι­νί, διότι είχαν συνηθίσει να δανεί­ζονται με “αέρα”, όπως οι ίδιοι ομο­λόγησαν, αρνήθηκε η κυβέρνηση αυτή να τους κάνει τη χάρη και να συνεχίζει να τους χαρίζει δάνεια. Σήμερα βλέπουμε ότι οι επιχειρή­σεις τους ήταν μια “φούσκα” και δυστυχώς τώρα σκάει. Και οδηγεί εκατοντάδες εργαζομένους σε μια τεράστια περιπέτεια. Βρισκόμαστε δίπλα σε αυτούς τους εργαζομέ­νους», σημείωσε ο πρωθυπουργός.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ υπερασπίζεται την πο­λυφωνία των ΜΜΕ ως συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας», σημει­ώνει το Γραφείο Τύπου της Κου­μουνδούρου. «Οι εξελίξεις στον χώρο των ΜΜΕ δεν έρχονται ως κε­ραυνός εν αιθρία. Είναι αποτέλεσμα της προϊούσας κρίσης του Τύπου και των ιδιότυπων χαρακτηριστικών “ανάπτυξης” των ελληνικών ΜΜΕ. Το καθεστώς των χαριστικών τρα­πεζικών δανείων και των σχέσεων διαπλοκής με το πολιτικό σύστημα δημιούργησε μη βιώσιμες επιχειρή­σεις», ανέφερε ο ΣΥΡΙΖΑ προσθέτο­ντας πως «εκείνοι που εξέθρεψαν και συμμετείχαν στη διαμόρφωση του προηγούμενου καθεστώτος, σήμε­ρα προσπαθούν να κάνουν πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες των εργαζομέ­νων, τα δικαιώματα των οποίων σε κάθε χώρο δουλειάς εκλαμβάνονται ως “αριστερή ιδεοληψία”».

Κατά το Ποτάμι, «όταν δύο ιστο­ρικές εφημερίδες σταματάνε να εκ­δίδονται, η ενημέρωση φτωχαίνει. Λιγότερος διάλογος, λιγότερος προ­βληματισμός και τελικά λιγότερη σκέψη. Είμαστε στο πλευρό των ερ­γαζομένων του ΔΟΛ. Ανάμεσά τους είναι κάποιες από τις πιο παρεμβα­τικές πένες της χώρας, ανεξαρτή­τως των πολιτικών απόψεων που υποστηρίζουν. Θέλουμε να βρεθεί λύση ώστε οι ιστορικές εφημερίδες να συνεχίσουν να βγαίνουν.

Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να πάψουν να κρυφογελούν και να επιχαίρουν. Και να μην προσθέτουν νέες δυσκολίες σε αυτές που ήδη υπάρχουν, όπως κα­ταγγέλλουν οι εργαζόμενοι. Τα λά­θη της ιδιοκτησίας δεν πρέπει να ο­δηγήσουν εκατοντάδες ανθρώπους στον δρόμο ούτε να στερήσουν από τους πολίτες εφημερίδες που κυκλοφορούν επί έναν αιώνα».

Ξέχωρα από όλα αυτά, ως επίλο­γο μπορούμε να σημειώσουμε πως αρκετοί είναι αυτοί που επιχαίρουν για το κλείσιμο ενός δημοσιογρα­φικού οργανισμού «που ανεβοκα­τέβαζε κυβερνήσεις», ενώ άλλοι σπεύδουν να πουν ότι πληρώνει το τίμημα της έλλειψης αξιοπιστίας.

Στην πραγματικότητα, όμως, κά­ποια στιγμή θα πρέπει να αναρωτη­θούμε και τι είδους καταναλωτές των ΜΜΕ υπάρχουν στην Ελλάδα. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος τις τηλεοπτικές διαφημίσεις των κυριακάτι­κων εφημερίδων: σχεδόν καμία δεν εστιάζει στα θέματά της, αλλά στις προσφορές που συνοδεύουν το δη­μοσιογραφικό προϊόν...

* Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 1948 στις 22-12-2016

http://www.topontiki.gr/article/199549/sigi-ston-dol-meta-apo-94-hronia

Εκδήλωση στην ΕΣΗΕΑ - για τον Πέτρο Πικρό

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

esiea-grafeia.jpg

ΕUROKINISSI / ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΝΗΣ

γράφει η  

ΝΟ.ΡΑ.

Εκδήλωση αφιερωμένη στο έργο και την προσωπικότητα του σημαντικού δημοσιογράφου-συγγραφέα Πέτρου Πικρού, με αφορμή τα 60 χρόνια από τον θάνατό του, πραγματοποιεί το Δ.Σ. του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ την Δευτέρα 14/11, στις 18.30, στο κτίριο της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20, αίθουσα «Γ. Καράντζας», α' όροφος).

Θα μιλήσουν οι: Χριστίνα Ντουνιά (καθηγήτρια Νεοελληνικής φιλολογίας, ΕΚΠΑ), Γιώργος Λεονταρίτης (συγγραφέας, δημοσιογράφος), Παντελής Μπουκάλας (συγγραφέας, δημοσιογράφος), Γιώργος Μηλιώνης (δημοσιογράφος).

Αποσπάσματα από τα έργα του Πέτρου Πικρού θα διαβάσει ο ηθοποιός Γιώργος Κέντρος. Το πραγματικό όνομα του Κωνσταντινουπολίτη συγγραφέα ήταν Ιωάννης Γεναρόπουλος, αλλά επέλεξε το φιλολογικό ψευδώνυμο Πέτρος Πικρός από θαυμασμό στον Ρώσο συγγραφέα Μαξίμ Γκόρκι (γκόρκι στα ρώσικα σημαίνει πικρός).

Υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της δεκαετίας του '20 και προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις τόσο με τη συμμετοχή του στο αριστερό κίνημα όσο και με την ιδιότυπη πεζογραφία του.

Διετέλεσε αρχισυντάκτης του «Ριζοσπάστη», εκδότης του περιοδικού «Πρωτοπόροι», ενώ εργάστηκε και ως συντάκτης, υποδυόμενος τον εργαζόμενο σε διάφορα επαγγέλματα (γκαρσόνι, εφημεριδοπώλης, λούστρος) για τα ρεπορτάζ του.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ

Ο «παραστρατημένος» κόσμος του Πέτρου Πικρού

pikros.jpg

Πέτρος Πικρός: 60 χρόνια από τον θάνατό του

19.06.2016, 22:46 | Ετικέτες:  συγγραφείς, εκδόσεις, μουσικοί, βιβλίο, ΚΚΕ

Συντάκτης: 

Δημήτρης Γκιώνης

Και ο θαυμασμός του για τον «συνεπώνυμο» Μαξίμ Γκόρκι

Το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωάννης Γεναρόπουλος, αλλά επέλεξε το φιλολογικό ψευδώνυμο Πέτρος Πικρός από θαυμασμό στον Ρώσο συγγραφέα Μαξίμ Γκόρκι (γκόρκι στα ρωσικά σημαίνει πικρός).

«Ωστόσο αν η πρόθεση του Πικρού να δηλώσει τη συγγένειά του με τον Ρώσο συγγραφέα είναι κάτι παραπάνω από προφανής, το έργο αντανακλά έναν ιδιότυπο συνδυασμό επιδράσεων από την περιοχή ενός όψιμου νατουραλισμού, συνδυασμένου με στοιχεία αισθηματισμού και γερμανικού εξπρεσιονισμού», γράφει η Χριστίνα Ντουνιά, στην εισαγωγή του βιβλίου του Πικρού «Χαμένα κορμιά», το πρώτο μιας τριλογίας - τα άλλα δύο είναι το «Σα θα γινούμε άνθρωποι» και το «Τουμπεκί», που ξαναβγήκαν το 2009 – 2010 απ’ τις εκδόσεις «Αγρα».

Είναι από τους συγγραφείς, που με την πρώτη του κιόλας εμφάνιση, το 1922, ξεχώρισε κι έδωσε έργο που αξίζει να ανατρέξει κανείς. Και, πέρα απ’ τις αρετές του, να γνωρίσει την εξέλιξη της νεοελληνικής λογοτεχνίας, τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Οπότε έχουμε κάθε λόγο να τον μνημονεύσουμε, καθώς συμπληρώνονται 60 χρόνια από τότε – 27 Ιουνίου 1956 – που πέθανε στα 69 ή 70 του χρόνια.

Εκτός «γραμμής»

Από σχετικά εύπορη οικογένεια, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, μεγάλωσε στην Ελβετία, σπούδασε ιατρική στο Παρίσι και βιοχημεία στη Γερμανία.

Ωστόσο δεν ακολούθησε κανένα επάγγελμα που να έχει σχέση με τις σπουδές του. Από το 1920 στην Αθήνα – πεζογράφος, δημοσιογράφος, μεταφραστής, ομιλητής – ρήτορας σε φοιτητικές κι εργατικές συγκεντρώσεις, προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, τόσο με τη συμμετοχή του στο αριστερό κίνημα όσο και με την ιδιότυπη γραφή του.

Αρχισυντάκτης του «Ριζοσπάστη» και διευθυντής του περιοδικού «Πρωτοπόροι», συνελήφθη και φυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ και Συγγρού.

Οι «εκτός κομματικής γραμμής», ωστόσο, συμπεριφορές του τον έφεραν σε σύγκρουση με το ΚΚΕ. Παύεται από τα έντυπα του κόμματος και διαγράφεται. Οταν αργότερα θα εκφράσει την επιθυμία να επανενταχθεί στο ΚΚΕ, το αίτημά του δεν θα γίνει δεκτό.

Η ιδεολογική του συμπεριφορά είχε συνέπειες και στην όλη κριτική απέναντί του. Γράφει ο Γιάνης Κορδάτος στην «Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας»: «Ο Πικρός είχε ταλέντο πεζογράφου. Ηξερε τη ζωή των κατώτερων στρωμάτων του λαού, των παραστρατημένων αλητών, λαθρεμπόρων, χασισοποτών, εγκληματιών και σωματεμπόρων και τους περιγράφει σε όλες τις εκδηλώσεις τους.

Μιμείται σε πολλά την τεχνοτροπία του Γκόρκι. Χωρίς να κάνει κήρυγμα βλέπει τους παραστρατημένους με συμπάθεια γιατί είναι θύματα του αστικού καθεστώτος». Αλλά πιο κάτω, καθώς «τα χάλασε με την ηγεσία του ΚΚΕ»: «Ηταν εγωιστικός τύπος, εριστικός και ραδιούργος. Το είχε πάρει απάνω του».

Ανανεωτής

Κυριαρχούν ωστόσο οι εγκωμιαστικές κριτικές, αρκετές από τις οποίες περιλαμβάνονται στην τριλογία των εκδόσεων «Αγρα»: Αλκης Θρύλος, Γρ. Ξενόπουλος, Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος, Μπάμπης Κλάρας, Χρ. Λεβάντας, Κωστής Μπαστιάς, Μελής Νικολαΐδης, Πέτρος Ζευγάς (Αιμίλιος Χουρμούζιος).

Και άλλων, όπως ο Παύλος Νιρβάνας (που, κατά τον Κορδάτο, είναι ο πρώτος που αναγνώρισε το ταλέντο του Πικρού), ο Νίκος Παππάς και ο Πέτρος Χάρης, που επισημαίνει: «Ο,τι θα θυμόμαστε κι ό,τι θα μείνει στην ελληνική γραμματεία θα είναι οι σελίδες ενός πεζογράφου που ανανέωσε τον ελληνικό ρεαλισμό με την αγάπη του για τον βασανισμένο άνθρωπο, για τα θύματα της κοινωνίας».

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Πικρός έγραψε πλήθος μελετών, έκανε πολλές μεταφράσεις και ως δημοσιογράφος έγραφε σχεδόν τα πάντα: από κριτικές βιβλίου, θεάτρου και ανταποκρίσεις, μέχρι καυτά ρεπορτάζ από την καθημερινή ζωή, υποδυόμενος τον εργαζόμενο σε διάφορα επαγγέλματα – μέχρι «παρακατιανά» (όπως λούστρος). Για πολλά χρόνια εργαζόταν και στο ραδιόφωνο.

Στα πεζογραφήματά του να προσθέσω τα μυθιστορήματα «Ο άνθρωπος που έχασε τον εαυτό του», «Η εταίρα που κυβέρνησε την Ελλάδα», «Από τον κόσμο που φεύγει στον κόσμο που έρχεται», «Σπιναλόγκα» και «Η λαμπηδόνα του βυθού», που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό του. Στα βιβλία του περιλαμβάνονται και έξι για παιδιά – «απ’ τα καλύτερα του είδους» όπως τα χαρακτηρίζει ο Νίκος Παππάς.

Το Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΑ έχει προγραμματίσει εκδήλωση αφιερωμένη στο έργο και την προσωπικότητα του Πικρού.

Στο πλαίσιο

Οντας έξω πλέον από το τρέχον ρεπορτάζ, δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι η ΑΕΠΙ, η πλέον εύρωστη διαχρονικά κερδοσκοπική εταιρεία, έβαλε, με το πρόσχημα της κρίσης, πλώρη για Κύπρο.

Το διάβασα εδώ σ’ εμάς το περασμένο Σάββατο, στο κατατοπιστικό ρεπορτάζ της Αντας Ψαρρά και του Δημήτρη Κανελλόπουλου, που σωστότατα η εφημερίδα έκανε πρωτοσέλιδο και κύριο άρθρο. Χρόνους 86, η εν λόγω εταιρεία νέμεται το έργο των μουσικών δημιουργών, με την ανοχή των πιο ισχυρών από αυτούς που κάποτε τη λοιδορούσαν.

Κι επειδή το σχετικό ρεπορτάζ τρέχει, να επαναλάβω ότι η ΑΕΠΙ αξιώνει (με την ενίσχυση ευνοϊκότατης νομοθεσίας) δύο κατηγορίες δικαιωμάτων: μηχανικά (που αφορούν δίσκους) και εκτελεστικά (από μια μεγάλη συναυλία, εδώ ή στο εξωτερικό, ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, μέχρι ένα κομμωτήριο που έχει ένα ραδιοφωνάκι για την πελατεία του).

Και καθώς η δισκογραφία έχει «γονατίσει» από τις προσφορές, το πολύ «ψωμί» βρίσκεται στα εκτελεστικά, όπου διεκδικεί –και εισπράττει– δικαιώματα και για έργα πέραν των 70 ετών (οπότε απελευθερώνονται), ακόμη και παραδοσιακά και έργα άγνωστων δημιουργών, που μοιράζει στους δικαιούχους με ασαφείς υπολογισμούς, αφού βέβαια αφαιρέσει τα καθόλου ευκαταφρόνητα ποσοστά της. Ευκαιρία να γίνουν γνωστά κάποια πράγματα.

Γέμισε μουσικές και αρχαία αιγυπτιακά χρώματα το Ηρώδειο στην έναρξη του Ελληνικού Φεστιβάλ από τη Λυρική Σκηνή με τις sold out τέσσερις παραστάσεις της «Αΐντα» του Βέρντι. Αρμονική συνύπαρξη τέχνης και τεχνολογίας. Κι ας θυμίσω την ερχόμενη Πέμπτη, στον ίδιο χώρο, τη συναυλία για τα 50 χρόνια του Νότη Μαυρουδή – από τους ταμένους στην ποιότητα.

ΚΑΙ… Να πεθαίνεις για τα προς το ζην…

http://www.efsyn.gr/arthro/gia-ton-petro-pikro

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
«Ομπρός οι δημιουργοί»…

Προφυλακίστηκε ο πρόεδρος του Δ.Σ της εφημερίδας Cumhuriyet

   Μ.Μ.ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ   

Ο επικεφαλής της αντιπολιτευόμενης τουρκικής εφημερίδας Cumhuriyet προφυλακίστηκε, όπως απεφάνθη δικαστήριο στην Κωνσταντινούπολη, μία ημέρα μετά τη σύλληψή του, μετέδωσε το πρακτορείο Ανατολή.

Ο Ακίν Αταλάι, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Cumhuriyet, οδηγήθηκε στη φυλακή όπου κρατούνται ήδη εννέα εκ των συνεργατών του, μεταξύ αυτών ο διευθυντής σύνταξης Μουράτ Σαμπουντσού, οι οποίοι είχαν συλληφθεί την περασμένη εβδομάδα.

Ο πρόεδρος και οι δημοσιογράφοι της Cumhuriyet, εφημερίδας που ιδρύθηκε το 1924, κατηγορούνται για «τρομοκρατικές» δραστηριότητες που σχετίζονται με τους Κούρδους αντάρτες του PKK και τον Φετουλάχ Γκιουλέν, τον πρώην ιεροκήρυκα που η Άγκυρα θεωρεί ως τον υποκινητή του αποτυχημένου πραξικοπήματος του Ιουλίου, διευκρίνισε το Ανατολή.

________________

http://www.amna.gr/category/15/%CE%9A%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82

Έφυγε από την ζωή ο καλός συνάδελφος Γιάννης Καμήλαλης, στη Θεσσαλονίκη

Αντίο Γιάννη

kamilalis2.png

Νίκος Φωτόπουλος

 *

Έφυγε την Δευτέρα 7 Νοεμβρίου σε ηλικία μόλις 60 ετών, μετά από σύντομη μάχη με την επάρατη νόσο, ο καλός συνάδελφος Γιάννης Καμήλαλης, στη Θεσσαλονίκη.

Γεννημένος στις Σέρρες το 1956, ο Γιάννης Καμήλαλης εργάστηκε για περίπου δύο δεκαετίες στο ανταποκριτικό γραφείο της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» στη Θεσσαλονίκη, συνδέοντας στενά την υπογραφή του με την ταυτότητα του φύλλου στη Βόρεια Ελλάδα.

Εργάστηκε επίσης στον ραδιοφωνικό σταθμό Μακεδονίας της ΕΡΤ3 και σε ιδιωτικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς. Το τελευταίο μεγάλο κεφάλαιο της μακράς δημοσιογραφικής διαδρομής του γράφτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος», στην οποία εργάστηκε από την πρώτη ημέρα της έκδοσής της.

Σε ανακοίνωσής της η ΕΣΗΕΜΘ αναφέρει μεταξύ άλλων: «Η δημοσιογραφική οικογένεια της Βόρειας Ελλάδας συλλυπείται τους οικείους του άξιου μέλους της, που υπηρέτησε με αφοσίωση και σθένος την Ενημέρωση».

Η κηδεία του Γιάννη Καμήλαλη έγινε την  Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2016, στις 16.30, από τον Ιερό Ναό Αναστάσεως του Κυρίου στα Κοιμητήρια (Θέρμη).

____________________

http://www.efsyn.gr/arthro/antio-gianni

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΡΑΔΙΟΚΥΜΑΤΑ ΚΑΙ Η Υ.Ρ.Ε.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ

| Written by Γ.Π.ΚΟΛΛΙΑΣ 

Την ίδια χρονιά στις 7 Σεπτέμβρη του 1936 ιδρύεται και η Υπηρεσία Ραδιοφωνικών Εκπομπών (Υ.Ρ.Ε.), με γραφεία στην οδό Βουλής. Το 1941 ιδρύεται η Ανώνυμη Εταιρία Ραδιοφωνικών Εκπομπών (Α.Ε.Ρ.Ε.) που αναλαμβάνει την λειτουργία του ραδιοσταθμού.

Επί ελληνικού εδάφους, την πρώτη απόπειρα ραδιοφωνικής εκπομπής πραγματοποιεί η Διοίκηση Ραδιοφωνίας του υπουργείου Ναυτικών (ΔΡΥΝ) στις εγκαταστάσεις του στο Βοτανικό, το 1923, ενώ δύο χρόνια αργότερα, το 1925, η σχολή Μεγαρέως επιχειρεί δυο πειραματικές ραδιοφωνικές εκπομπές, μια

εκ των οποίων περιλάμβανε μετάδοση μιας μικρής σχολικής γιορτής. Η εκπομπή προαναγγέλλεται στον τύπο της εποχής κι έτσι μπορούν και την παρακολουθούν οι λίγοι, περίπου 200 άτομα σύμφωνα με έρευνα της εποχής, που στο σαλόνι τους στέκει σε περίοπτη θέση το ραδιόφωνο. Οι τότε έλληνες κάτοχοι της πολυτέλειας που έφερε το όνομα ραδιόφωνο, είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν ως συνδρομή το σημαντικό ποσό των 500 δραχμών στη διεύθυνση Λαχείων του Στόλου που υπαγόταν στο υπουργείο Ναυτικών.

Ακολουθούν τρία χρόνια από εκείνη την πρώτη μετάδοση, ώσπου οΧρήστος Τσιγγιρίδης να ιδρύσει τον πρώτο ραδιοφωνικό σταθμό στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια, με έδρα την συμπρωτεύουσα. Ο σταθμός θα κυριαρχήσει στη ζωή της Βόρειας Ελλάδας για περισσότερο από 20 χρόνια.

Την ίδρυση του σταθμού του Τσιγγιρίδηακολουθεί ο διαγωνισμός για την εγκατάσταση εθνικού ραδιοφωνικού σταθμού. Οι πρώτοι που αναλαμβάνουν το έργο, αδυνατούν να το πραγματοποιήσουν και κηρύσσονται έκπτωτοι. Μέχρι που την εγκατάσταση και την εκμετάλλευση των πρώτων χρόνων αναλαμβάνει η εταιρείαΤελεφούνγκεν, επί κυβερνήσεωςΕλευθερίου Βενιζέλου, με την επίσημη κατοχύρωση να γίνεται εν έτει 1936, μετά από διαγωνισμό που πραγματοποιεί οΙωάννης Μεταξάς. Τότε κατασκευάζονται κτίρια στα Νέα Λιόσια για να τοποθετηθεί εκεί ο ραδιοφωνικός πομπός μεσαίων κυμάτων 15KW, ενώ στο Ζάππειο Μέγαρο γίνεται η διαρρύθμιση των τριών στούντιο του σταθμού.

Την ίδια χρονιά στις 7 Σεπτέμβρη του 1936 ιδρύεται και η Υπηρεσία Ραδιοφωνικών Εκπομπών (Υ.Ρ.Ε.), με γραφεία στην οδό Βουλής.

Το 1941 ιδρύεται η Ανώνυμη Εταιρία Ραδιοφωνικών Εκπομπών (Α.Ε.Ρ.Ε.) που αναλαμβάνει την λειτουργία του ραδιοσταθμού.

Με την πάροδο του χρόνου οι ανάγκες για έμψυχο υλικό αυξάνονται και με την κήρυξη του πολέμου το ραδιόφωνο εμψυχώνει και ενημερώνει του Έλληνες. Όταν τα γερμανικά στρατεύματα εισέρχονται στην Αθήνα σπεύδουν να καταλάβουν τους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου και τις εγκαταστάσεις του πομπού στα νέα Λιόσια. Όταν όμως τα στρατεύματα αποχωρούν από την Αθήνα, ανατινάσσουν τον ένα από τους δύο πομπούς που υπάρχουν πλέον στα Λιόσια. Αποτέλεσμα ο ραδιοφωνικός σταθμός την ημέρα απελευθέρωσης της πόλης δεν λειτουργεί. Ο σταθμός εκπέμπει και πάλι, στις 20 Οκτωβρίου 1944 και ώρα 1:25 μ.μ., με την βοήθεια ενός μικρού πομπού που διέθετε το Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα οι εγκαταστάσεις της Ανώνυμης Εταιρίας Ραδιοφωνικών Εκπομπών (Α.Ε.Ρ.Ε.) περιέρχονται στο νεοϊδρυόμενο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ.).

Τα χρόνια που ακολουθούν δημιουργούνται ο ραδιοφωνικός σταθμός Βόλου, Λάρισας, Ιωαννίνων, το «Μπουρίνι», ο ερασιτεχνικός σταθμός της Μυτιλήνης, ο σταθμός της Καβάλας, της Τρίπολης. Τότε δρομολογείται και πραγματώνεται και η δημιουργία του Δεύτερου και του Τρίτου προγράμματος. Το 1975 η Ε.Ι.Ρ. μετατρέπεται σεΕλληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση Α.Ε. ενώ το 1987 δημιουργείται ενιαίος φορέας ο οποίος περιλαμβάνει την Ε.Ρ.Τ. και την Ε.Ρ.Α. (Ελληνική Ραδιοφωνία) με το Πρώτο, Δεύτερο, Τρίτο, Τέταρτο και Πέμπτο πρόγραμμα. Εκείνη την ίδια χρονιά βέβαια ξεκινά και η έκρηξη της ελεύθερης ελληνικής ραδιοφωνίας με πρώτο σταθμό τον 984 του Δήμου Αθηναίων.

___________

ΠΗΓΗ: http://www.newsbeast.gr

http://gekollias.gr/index.php/istoriko/istorikon/990-ta-ellhnika-radiokymata-kai-h-yre

Την κήρυξη 24ωρης προειδοποιητικής απεργίας στον τηλεοπτικό σταθμό TRT αποφάσισε η Ένωση Συντακτών Θεσσαλίας, Στερεάς Ελλάδας και Εύβοιας

... στα "απόνερα" του Καραγιώργη - απεργία στο TRT ...

Απεργία στο TRT

Την κήρυξη 24ωρης προειδοποιητικής απεργίας στον τηλεοπτικό σταθμό TRT αποφάσισε η Ένωση Συντακτών Θεσσαλίας, Στερεάς Ελλάδας και Εύβοιας. Η απεργιακή κινητοποίηση θα ξεκινήσει στις 7:00 π.μ της Πέμπτης 13 Οκτωβρίου και θα ολοκληρωθεί στις 7:00 π.μ. της Παρασκευής 14 Οκτωβρίου 2016.

Η κήρυξη της απεργίας κρίθηκε απαραίτητη από το Διοικητικό Συμβούλιο αφού την προηγούμενη εβδομάδα απολύθηκαν τρεις  δημοσιο-γράφοι του καναλιού (δύο μέλη της Ένωσης Συντακτών Θεσσαλίας, Στερεάς Ελλάδας και Εύβοιας και ένα μη μέλος).

Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΘΣΤΕΕ, ζητεί την άμεση ανάκληση των απολύσεων και επισημαίνει:

Οι τελευταίες τρεις απολύσεις ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η κατάσταση στο τηλεοπτικό σταθμό TRT βαίνει από το κακό στο χειρότερο. Η νέα εργοδοσία, η οποία εδώ και ενάμισι περίπου χρόνο έχει αγοράσει το κανάλι, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα έχει κάνει πολλές απολύσεις διοικητικών υπαλλήλων, τεχνικών και δημοσιογράφων, απογυμνώνοντας νευραλγικούς τομείς της λειτουργίας του.

Τα μεγαλεπήβολα τηλεοπτικά σχέδια του εφοπλιστή Καραγιώργη, ο οποίος φέρεται ως ο κύριος μέτοχος, φαίνεται πως «βούλιαξαν» αφήνοντας βαθιά τραύματα στον άλλοτε κραταιό Θεσσαλικό τηλεοπτικό δίαυλο που σε τίποτα δεν θυμίζει το TRT των περασμένων χρόνων.

Η πρόσφατη δε σύλληψη του εφοπλιστή, μετά από διεθνές ένταλμα σύλληψης των Ολλανδικών αρχών, φαίνεται πως επιτάχυνε τις δραματικές εξελίξεις και έφερε πιο κοντά τις απολύσεις των τριών συναδέλφων.

Η Ένωση Συντακτών Θεσσαλίας, Στερεάς Ελλάδας και Εύβοιας επισημαίνει πως αν δεν υπάρξει άμεση ανάκληση των απολύσεων και γενικότερα ομαλοποίηση των εργασιακών σχέσεων, θα συνεχίσει τις κινητοποιήσεις.

Τέλος προειδοποιεί προς κάθε κατεύθυνση πως η εργοδοσία δεν μπορεί να λειτουργεί ανεξέλεγκτα και να «παίζει» με τις τύχες των εργαζομένων στα Μ.Μ.Ε., εξυπηρετώντας σκοπούς που δεν άπτονται πάντοτε της ενημέρωσης.

Η πολιτεία με τη σειρά της οφείλει να θέσει άμεσα κανόνες ορθής λειτουργίας των περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών και να ελέγξει την μετοχική σύνθεση των ιδιοκτητριών εταιριών και την πηγή των εσόδων αυτών, προκειμένου να αποφεύγονται φαινόμενα διαπλοκής και αδιαφάνειας.

~~~~~~~~~

Υ.Γ.: Το Δ.Σ. της Ένωσης Συντακτών καλεί και τους υπόλοιπους εργαζόμενους του καναλιού που δεν ανήκουν στη δύναμή της (τεχνικούς, διοικητικούς, δημοσιογράφους μη μέλη, κ.α) να συμμετάσχουν στην κινητοποίηση, καθώς αυτό είναι προς το συμφέρον τους.

Συναδελφικά

Το Δ.Σ.

ΕΣΗΕΘΣτΕ-Ε

---

πηγή: http://www.typologies.gr/

Ανασυγκρότηση // http://anasigrotisi.blogspot.gr/

Μαχαμπαράτα - Η μεγάλη ιστορία της ανθρωπότητας

    πολιτισμός, Ευρώπη, Αφρική, ρατσισμός   

ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ

perikliskorovesis.jpg

του 

Περικλή Κοροβέση*

Ενα από τα θεμελιώδη ιδεολογήματα του φασισμού-ιμπεριαλισμού είναι η διάκριση μεταξύ ανώτερων και κατώτερων φυλών. Ή μεταξύ πολιτισμένων και απολίτιστων λαών.

Και αυτές οι απόψεις έχουν ποτίσει βαθιά τον δυτικό κόσμο, διαμορφώνοντας μια υπολανθάνουσα ρατσιστική συμπεριφορά, που εκδηλώνεται στην κατάλληλη ευκαιρία, ακόμα και σε ανθρώπους που θεωρούν τον εαυτό τους προοδευτικό.

Η Εκκλησία της Ελλάδος θα δεχόταν ποτέ έναν μαύρο αρχιεπίσκοπο; Ή ακόμα θα δεχόμασταν έναν Ελληνα τουρκογενή μουσουλμάνο στη θέση του υπουργού Αμυνας, άσχετα αν αυτοί είναι από πολλές γενιές Ελληνες και οι χώρες καταγωγής τους είναι μια μακρινή ανάμνηση; Αλλά ας μην πάμε τόσο μακριά.

«Battlefield» του Πίτερ Μπρουκ | 

Αν νοικιάζαμε κάποιο σπίτι και είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια οικογένεια από τη Σουηδία και σε μια οικογένεια από τη Σομαλία, ποια θα επιλέγαμε;

Ο καθένας ας απαντήσει από μέσα του. Η διάκριση μεταξύ ανώτερων και κατώτερων φυλών, πολιτισμένων και απολίτιστων λαών είναι δημιούργημα του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού.

Οταν οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις άρχισαν να ανακαλύπτουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, πέραν του Ειρηνικού και Ατλαντικού, αλλά δεν δημιουργούσαν διπλωματικές και εμπορικές σχέσεις. Απλά τους κατακτούσαν χάρη στην υπεροπλία τους, με πρόσχημα τον εκπολιτισμό τους. Και σε αυτό βρήκαν συμμάχους και προπαγανδιστές σπουδαίους διανοούμενους.

Ο μεγάλος φιλόσοφος Φρίντριχ Χέγκελ υποστήριζε πως η Αφρική πρέπει να μελετηθεί όχι για τον πολιτισμό της, αλλά για την αγριότητα και τη βαρβαρότητα των φυλών της. Από κοντά και ο εθνικός συγγραφέας των Γάλλων, Βικτόρ Ουγκό, που ήταν υπέρμαχος του εκπολιτισμού των αγρίων.

Μαζί τους και ο Αγγλος φιλόσοφος Χέρμπερτ Σπένσερ, που είχε καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο πολιτισμός έπρεπε να σβήσει από τον χάρτη τις κατώτερες φυλές. Και ο εκπολιτισμός έφτασε με τις ορδές που κατέσφαξαν λαούς και κατέστρεψαν αρχαίους πολιτισμούς λεηλατώντας την πολιτιστική τους κληρονομιά.

Για να υποταχθεί μια χώρα πρέπει πρώτα να καταστραφεί ο πολιτισμός της, να μείνει χωρίς ρίζες, αναφορές και Ιστορία.

Ενα από τα έργα αυτών των αγρίων που έπρεπε να σβηστούν από τον χάρτη (προαναγγελία ολοκαυτώματος;) ήταν και το μεγάλο ινδικό έπος Μαχαμπαράτα που γράφτηκε τον 4ο ή 5ο αιώνα προ Χριστού (Ευρώπη δεν υπήρχε τότε) και πήρε την οριστική του μορφή περίπου δέκα αιώνες αργότερα.

Και αυτό σημαίνει πως ρίζωσε βαθιά στη συνείδηση αυτού του πολιτισμού. Φανταστείτε μια αντίστοιχη πορεία του Ομήρου. Το έργο αυτό, αν και είναι δεκαπέντε φορές πιο μεγάλο από τη Βίβλο, είχε ενσωματωθεί στην προφορική παράδοση, αν και προέρχεται από τον γραπτό λόγο, τα σανσκριτικά.

Η Δύση το αγνοούσε παντελώς. Μόλις στις αρχές του περασμένου αιώνα το έργο μεταφράστηκε ολόκληρο στα αγγλικά από Ινδούς στη Βομβάη. Στη Δύση υπήρχαν αποσπάσματα και περιλήψεις και κάτι προσπάθειες που έγιναν στη Γαλλία τον 19ο αιώνα για να εκδοθεί ολόκληρο, αλλά δεν βρέθηκαν εκδότες.

Από την πρώτη ολοκληρωμένη μετάφραση της Μαχαμπαράτα, που δεν είχε ιδιαίτερη απήχηση στη Δύση, έπρεπε να περιμένουμε ακόμα 85 χρόνια, για να γίνει αυτό το έπος κτήμα της ανθρωπότητας και να ενταχθεί στα αριστουργήματα της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Και αυτό χάρη στον μεγάλο πρωτοπόρο σκηνοθέτη, τον Πίτερ Μπρουκ, που έδωσε μια θεατρική μορφή στη Μαχαμπαράτα, το 1985 στην Αβινιόν, και από κει έκανε παγκόσμια καριέρα.

Να δούμε λιγάκι μερικές λεπτομέρειες για την προετοιμασία αυτού του έργου. Ο Πίτερ Μπρουκ, ο Ζαν-Κλοντ Καριέρ και η Μαρί-Ελέν Εστιέν, μόνιμοι συνεργάτες του Μπρουκ, για δεκαέξι ολόκληρα χρόνια πάλευαν για να δώσουν θεατρική μορφή σ’ αυτόν τον τεράστιο όγκο και παράλληλα έκαναν έρευνα, σεμινάρια με ειδικούς, ταξίδια στην Ινδία και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί.

Το έργο έχει διάρκεια εννιά ωρών, με 25 ηθοποιούς, που ανήκαν σε εφτά διαφορετικές εθνότητες. Τα σκηνικά ήταν πέτρες και χώμα. Υπάρχει ακόμα ως φιλμ και ως τηλεοπτική σειρά. Να σημειώσουμε επίσης πως το έργο αποδίδεται σε έναν και μοναδικό συγγραφέα και αντανακλά ιστορικά γεγονότα (τον πόλεμο μεταξύ Δραβίδων και Αρίων, περίπου το 2000 προ Χριστού).

Τι έκανε τον Μπρουκ, έναν σκηνοθέτη με παγκόσμια αναγνώριση, να ασχοληθεί για τόσα χρόνια με ένα άγνωστο τριτοκοσμικό έργο, που είχε όλες τις προϋποθέσεις αποτυχίας; Η αγωνία του για το μέλλον της ανθρωπότητας. Θα εξαφανιστούμε ή θα επιζήσουμε;

Το ίδιο ερώτημα που έβαζε και η Μαχαμπαράτα, εδώ και 2.500 χρόνια. Και η απάντηση έρχεται από το ντάρμα, που είναι ο νόμος που διατηρεί την τάξη του κόσμου. Παράλληλα είναι ο εσωτερικός νόμος του κάθε ανθρώπου και οφείλει να εναρμονίζεται με αυτόν.

Το ντάρμα, του κάθε ανθρώπου, εφόσον γίνεται σεβαστό, συνιστά εγγύηση της οικουμενικής τάξης. Αν προστατεύσουμε το ντάρμα, μας προστατεύει, αν το καταστρέψουμε, μας καταστρέφει.

Ζούμε την εποχή της καταστροφής. Μπορούμε να την αποφύγουμε; Και ο Μπρουκ επανέρχεται με μια νέα Μαχαμπαράτα, το «Battlefield», που θα δούμε σε λίγες μέρες στην Αθήνα. Πρέπει όλοι μας να πάμε για προσκύνημα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Δυο Μαχαμπαράτα στο Λονδίνο
Οι οβίδες του πολιτισμού

Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα τών Συντακτών

http://www.efsyn.gr/arthro/mahamparata-i-megali-istoria-tis-anthropotitas