... ζούμε τον "εμφύλιο της διαπλοκής" στα ΜΜΕ ...

Ο “εμφύλιος της διαπλοκής”

και το θύμα τους, οι εργαζόμενοι

Βορά οι εργαζόμενοι στον «εμφύλιο της διαπλοκής»

Σε κρίσιμη καμπή βρίσκεται η αναδιάταξη του διαπλε­κόμενου τριγώνου εξουσίας τραπεζών, πολιτικών και μί­ντια. Όλες οι πλευρές έχουν οχυρωθεί για την προάσπιση των συμφερόντων τους ή και την κατοχύρωση θέσης ισχύος στο νέο σύστημα διαπλοκής, ενώ ανταγωνίζονται με όλα τα μέσα για να κερδίσουν ό,τι πε­ρισσότερο και καλύτερο μπο­ρούν.

Το παιχνίδι είναι σκλη­ρό και έχει ένα βέβαιο θύμα. Πρόκειται, φυσικά, για τους εργαζόμενους οι οποίοι, με ευθύνη και (αλλά όχι μόνο) των συνδικαλιστικών ενώσε­ων, δεν έχουν καταφέρει να έχουν ρόλο ή άποψη για τα δικά τους συμφέροντα. Σήμερα, οι εργαζόμενοι στα περισσότερα ΜΜΕ είναι είτε απλήρωτοι επί μήνες είτε μισθοδοτούνται με έναντι κά­θε μήνα. Είναι υπό την τρομο­κρατία του λουκέτου και υπό την κυριαρχία των υπηρετών των αφεντικών τους.

Τα όσα συνέβησαν στον αέρα του Άλ­φα, με τον ιδιοκτήτη του Δημή­τρη Κοντομηνά να βάζει στον αέρα τις φωνές σε παρουσια­στές πρωινής εκπομπής επειδή τόλμησαν να έχουν άποψη που δεν του άρεσε, πιστοποιούν με τον καλύτερο τρόπο την από­λυτη υποταγή της ενημέρωσης στα συμφέροντα των ιδιοκτη­τών. Όσο για τους μεγαλοδη­μοσιογράφους, δεν τηρούν ού­τε καν τα προσχήματα, συνεχί­ζουν να αναζητούν αυλές πολι­τικών για να εξασφαλίσουν μια θέση γραφείου Τύπου, «που­λώντας» ταυτόχρονα στους πο­λιτικούς τη θέση που κατέχουν στο εκάστοτε ΜΜΕ.

Η περίπτωση του Μέγκα εί­ναι αποκαλυπτική για το παι­χνίδι που παίζεται στο «τρίγω­νο» εδώ και μήνες. Η κυβέρνη­ση Τσίπρα μετέτρεψε τον προ­εκλογικό «αγώνα» της ενάντια στη διαπλοκή και τη διαφθο­ρά στην απαίτηση να αποχω­ρήσει ο Ψυχάρης από το Μέ­γκα. Εξαγόρασε την ισχύ των άλλων εκδοτών βάζοντάς τους στην αυλή της νέας διαπλοκής που στήνει με ένα νέο θεσμι­κό πλαίσιο κι αφού έχει εξα­σφαλίσει τη συναίνεση των δανειστών. Παράλληλα σε ρό­λο μπαμπούλα, για όσους δεν υποταχθούν πλήρως, βγαίνουν, όποτε χρειαστεί, οι εισαγγελι­κοί έλεγχοι για τα θαλασσοδά­νεια, οι υποθέσεις διαφθοράς δημοσιογράφων και οι ανοι­χτές υποθέσεις στη δικαιοσύ­νη για εκδότες και καναλάρχες. Στην κορυφή δε της εκβιαστι­κής αυτής πολιτικής είναι η δη­μιουργία εξεταστικής επιτρο­πής στη Βουλή για τα θαλασσοδάνεια πολιτικών και μίντια, για τα οποία τα στοιχεία δίνο­νται στη δημοσιότητα επιλεκτι­κά και υπό τον έλεγχο της νέ­ας επιτροπείας στην ενημέρω­ση, που λειτουργεί στη Γενική Γραμματεία και στο Μαξίμου.

Τα διαπλεκόμενα συμφέ­ροντα από τη δική τους πλευ­ρά βρίσκονται σε σκληρή μετα­ξύ τους διαμάχη, με αποτέλε­σμα να αποκαλύπτεται σε με­γάλο βαθμό η λειτουργία τους ως οργανωμένης μαφίας συμ­φερόντων. Τα παραδοσιακά εκ­δοτικά τζάκια της χώρας, των Βαρδινογιάννη, Μπόμπολα και Ψυχάρη, αφού έπαιξαν την τύχη του καναλιού τους στη δι­απραγμάτευση με την κυβέρ­νηση Τσίπρα, αποδέχθηκαν τελικά να δώσουν 3 εκατ. ευ­ρώ για να πληρωθεί μέρος από τα οφειλόμενα προς τους εργα­ζομένους. Το μπαλάκι μετα­φέρεται τώρα στις άλλες πλευ­ρές του τριγώνου διαπλοκής. Στις τράπεζες, που θα πρέπει να αποδεχθούν το σχέδιο Φι­λιππόπουλου και να (ξανα)δα­νειοδοτήσουν το Μέγκα ώστε να συνεχιστεί η λειτουργία του. Αλλά και στην κυβέρνη­ση, η οποία, αφού ο Ψυχάρης του ΔΟΛ βγήκε εκτός παιχνι­διού Μέγκα, θα πρέπει να δώ­σει το πράσινο φως στη συμμε­τοχή της εταιρείας στην τηλεο­πτική αδειοδότηση και να απο­δεχθεί την ανακεφαλαιοποίηση των δανείων του.

Βεβαίως, είναι προφανές ότι οι τράπεζες θα απαιτήσουν σκληρό μνημόνιο περικοπών, δηλαδή απολύσεις και μειώ­σεις μισθών. Και οι εργαζόμε­νοι, που παρακολουθούν παθη­τικά το παιχνίδι των ιδιοκτητών, θα πληρώσουν ακριβά την αλ­λαγή του ιδιοκτησιακού καθε­στώτος – όπως θα συμβεί και σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση.

Η ουσία είναι ότι το λου­κέτο στο Μέγκα δεν συνέφερε κανέναν από το τρίγωνο της δι­απλοκής. Γιατί θα συμπαρέσυ­ρε σε ντόμινο όλες τις άλλες εκ­δοτικές επιχειρήσεις των παρα­δοσιακών διαπλεκόμενων, με πρώτους από όλους τα συ­γκροτήματα του Ψυχάρη και του Μπόμπολα. Και τα δυο μαζί, Πήγασος και ΔΟΛ, έχουν απλήρωτα δάνεια της τάξης των 350 εκατ. ευρώ, κι αν προστεθούν σε αυτά τα δάνεια των κοινών τους εταιρειών (Πρα­κτορεία διανομής, περιοδικά, εκτυπωτική μονάδα Ίρις, Αγγε­λιοφόρος που ήδη πτώχευσε), ο λογαριασμός των «κόκκινων δανείων» για τις τράπεζες ανε­βαίνει σε δυσθεώρητα ύψη. Και τα στελέχη τους έχουν τους δι­κούς τους επιτρόπους των δα­νειστών που ζητάνε ευθύνες και …απολύσεις.

Το πιθανότερο λοιπόν, όπως δείχνουν οι εξελίξεις, είναι οι εκ­δότες να βουλιάξουν τις εταιρεί­ες που χρωστάνε και να συνε­χίσουν να είναι εκδότες ή ιδι­οκτήτες με άλλα εταιρικά σχή­ματα. Για να συμβεί όμως αυτό, πρέπει να περάσει το διάστημα ελέγχου τους μέσω της τηλεο­πτικής αδειοδότησης και να πά­ρουν την αναγκαία πιστοποίηση από τις τράπεζες και την κυβέρ­νηση Τσίπρα. Το σκληρό παι­χνίδι παραμένει ανοιχτό και στη συνέχεια…

πηγή: Ματίνα Παπαχριστούδη “ΠΡΙΝ”

ΕΔΩ ΑΘΗΝΑΙ... ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ

Ήταν 21 Μαΐου του 1938. Στο ραδιόφωνο ακούστηκε για πρώτη φορά το "Εδώ Αθήναι"!

Με τον τίτλο αυτό βγήκε στον αέρα η πρώτη επίσημη εκπομπή της τότεΥ.Ρ.Ε. (Υπηρεσίας Ραδιοφωνικών Εκπομπών)από τους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου στην Αθήνα.

Ήταν η πρώτη εκπομπή του κρατικού ραδιόφωνου.

Το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ.) ιδρύθηκε αργότερα με την Συντακτική Πράξη 54/1945 «Περί ιδρύσεως Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας» δια της οποίας και περιήλθε στη κυριότητά του όλη η περιουσία της πρώην Α.Ε.Ρ.Ε., που είχε δημιουργηθεί στη κατοχή.

Με την ίδια συντακτική πράξη το Ε.Ι.Ρ. αποτελούσε Οργανισμό Δημοσίου Δικαίου που υπάχθηκε υπό τον έλεγχο του τότε Υπουργείου Τύπου, ενώ το τεχνικό τμήμα στο τότε Υπουργείο Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων (Διεύθυνση Τηλεπικοινωνιών).

Σχετική η ταινία ντοκιμαντέρ του ΡΟΥΣΣΟΥ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΥ, από το αρχείο της Ε.Ρ.Τ., με θέμα τη λειτουργία και την προσφορά του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας Ε.Ι.Ρ., η οποία παρήχθη το 1959 για λογαριασμό του υπουργείου Προεδρίας Κυβερνήσεως.

Γίνεται παρουσίαση των κτιριακών εγκαταστάσεων, του τρόπου παραγωγής των εκπομπών και της ροής του ημερήσιου ραδιοφωνικού προγράμματος, του τεχνικού εξοπλισμού των Κέντρων Εκπομπής των Λιοσίων και του Μπογιατίου και του ανθρώπινου δυναμικού του Ε.Ι.Ρ.

Κατά τη διάρκεια της αφήγησης, εναλλάσσονται πλάνα που απεικονίζουν την καθημερινή ζωή της ελληνικής κοινωνίας στα τέλη της δεκαετίας του 1950, παρεμβάλλονται στιγμιότυπα από μεταδόσεις του «Εθνικού Προγράμματος» του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών,ενώ ακούγεται και το ραδιοφωνικό σήμα του τσοπανάκου.

Το ντοκιμαντέρ εστιάζεται επίσης, στον ενημερωτικό και ψυχαγωγικό χαρακτήρα του ραδιοφώνου με αναφορές σε εκπομπές του Ραδιοπρογράμματος.

 Εμφανίζονται ορχήστρες και καλλιτέχνες του ελαφρού τραγουδιού όπως ο ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ, η ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ και ηΝΑΝΤΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ αλλά και γνωστοί ηθοποιοί την ώρα ηχογραφήσεων θεατρικών παραστάσεων στους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου, μεταξύ των οποίων ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ, η ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΒΑΛΑΚΟΥ, o ΠΕΤΡΟΣ ΦΥΣΣΟΥΝ και η ΔΕΣΠΩ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΟΥ με οδηγίες του ραδιοσκηνοθέτη ΜΗΤΣΟΥ ΛΥΓΙΖΟΥ.Παρακολουθούμε στιγμιότυπα-ντοκουμέντα από τη δράση του εξωτερικού συνεργείου μεταδόσεων με το αυτοκίνητο του Ε.Ι.Ρ.,τη «Μαρμάρω», για τις ανάγκες των εκπομπών όπως, οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης ή οι μεταδόσεις ποδοσφαιρικών αγώνων. Προβάλλονται πλάνα σε στούντιο από ζωντανές ηχογραφήσεις εκπομπών επιμόρφωσης, μουσικής και θεάτρου.

Η ταινία που προβλήθηκε στο πρόγραμμα των «Ελληνικών Επικαίρων»στις αρχές του 1960, αποτελεί μοναδικής σημασίας τεκμήριο για την ιστορία του ραδιοφώνου και την αποτύπωση της κοινωνικής ζωής καιτου πολιτιστικού κλίματος του τέλους της δεκαετίας του ’50.

ΤΟ VIDEO

"ΕΔΩ ΑΘΗΝΑΙ..."

Ταινία ντοκιμαντέρ του ΡΟΥΣΣΟΥ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΥ με θέμα τη λειτουργία και την προσφορά του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ), η οποία παρήχθη το 1959 για λογαριασμό του υπουργείου Προεδρίας Κυβερνήσεως.

{youtub}mesxOeEiSzM{/youtube}

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

ΠΗΓΕΣ: http://www.eirinika.gr

http://gekollias.gr/index.php/istoriko/istorikon/742-edo-athinai-ellhniko-radiof-no

Το τελευταίο φύλλο της Independent

    εφημερίδες, Βρετανία, ίντερνετ   

independent-2-630.jpg

Η Independent γυρίζει... σελίδα

Συντάκτης: efsyn.gr

Η βρετανική εφημερίδα Independent κυκλοφορεί σήμερα για τελευταία φορά σε χαρτί, καθώς υλοποιείται η απόφαση να μετατραπεί σε μια αποκλειστικά ψηφιακή έκδοση, κίνηση που περιγράφεται στο τελευταίο άρθρο της σύνταξής της που τυπώθηκε ως μια «τολμηρή μετάβαση» και ένα «παράδειγμα για άλλες εφημερίδες σε όλον τον κόσμο».

Η Independent «ήταν πάντα γνωστή για την πρωτοποριακή δουλειά της και τη δημοσιογραφία παγκόσμιας κλάσης της και τούτη η ειδική έκδοση το αντανακλά αυτό. Η έκδοση αποτίει φόρο τιμής στην τεράστια συμβολή της ομάδας των συντακτών της, τωρινών και του παρελθόντος, σε αυτή την κληρονομιά, καθώς προσβλέπουμε στην εξέλιξή μας, στη μεγέθυνση της ψηφιακής, παγκόσμιας παρουσίας μας», ανέφερε σε σχετική ανακοίνωσή του ο Αμόλ Ράζαν, διευθυντής της εφημερίδας, σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Guardian».

Το σημερινό -τελευταίο- πρωτοσέλιδο σε έντυπη μορφή | 

Η Independent ιδρύθηκε το 1986 από μια ομάδα δημοσιογράφων και ήταν μια από τις νεότερες εθνικής κυκλοφορίας εφημερίδες του Ηνωμένου Βασιλείου.

Είναι η πρώτη εθνικής κυκλοφορίας εφημερίδα της Βρετανίας που γίνεται αποκλειστικά ψηφιακή. Η απόφαση ελήφθη, σύμφωνα με πληροφορίες, λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε.

Στο απόγειό της, το 1989, η κεντροαριστερή εφημερίδα είχε κυκλοφορία 420.000 φύλλων καθημερινά, αλλά πρόσφατα είχε πέσει στις 40.000 φύλλα.

Πάνω από 100 δημοσιογράφοι αναμένεται να χάσουν τη δουλειά τους λόγω της απόφασης να ανασταλεί η έντυπη έκδοση, σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα του «Guardian».

http://www.efsyn.gr/arthro/teleytaio-fyllo-tis-independent

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Μόνο ψηφιακός ο «Independent» από τον Μάρτιο

Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, αλλά ο ΔΟΛ…

Δημήτρης Τζανακάκης

ΡΕΘΥΜΝΟ

Χωρίς αμφιβολία είναι συλλεκτικό το ένθετο που περιλαμβάνεται σήμερα στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Το υπογράφει ο Δημήτρης Ψαρράς και κάνει μια διαδρομή στην πορεία του συγκροτήματος Λαμπράκη από το 1922 που ξεκίνησε μέχρι σήμερα. Σας συνιστούμε ανεπιφύλακτα να το προμηθευτείτε. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, και για να σας δώσουμε μια «γεύση» παραθέτουμε την εισαγωγή του:

   Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, αλλά ο ΔΟΛ… 

ΞΑΦΝΙΑΣΕ Ο ΑΠΡΟΣΧΗΜΑΤΙΣΤΟΣ ΤΡΟΠΟΣ με τον οποίο επιτέθηκε ο κ. Ψυχάρης στον πρωθυπουργό μετά την άσκηση δίωξης εναντίον του για τα δάνεια που είχε λάβει, προκειμένου να αποκτήσει την ιδιοκτησία του ΔΟΛ. Ασφαλώς δεν συνηθίζουν «σοβαρές» εφημερίδες να δημοσιεύουν δήθεν ρεπορτάζ για «μυστικές» συναντήσεις του εκδότη τους με πολιτικούς αρχηγούς ή να αφήνουν εκβιαστικά υπονοούμενα για προσεχείς παρόμοιες «αποκαλύψεις».

Πριν από λίγες βδομάδες είχε επίσης ξαφνιάσει η πρωτοβουλία του ΔΟΛ να «ξεπλύνει» τη δυναστεία των Γκλίξμπουργκ από όλες τις πολιτικές αμαρτίες που τη βαρύνουν, παρουσιάζοντας ως «σημαντικό» και «αποκαλυπτικό» κείμενο μια εξόφθαλμη διαστρέβλωση της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της χώρας. Η «Εφ.Συν.» ασχολήθηκε εκτενώς με το ζήτημα και ανασκεύασε όλους τους μύθους που περιλάμβανε το «αυτοβιογραφικό» πόνημα του Γκλίξμπουργκ.

Ασφαλώς αυτά τα τελευταία κρούσματα οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του το Συγκρότημα νιώθει τόσο αδύναμο. Και η αδυναμία είναι κακός σύμβουλος για κάποιον που έχει μάθει να βρίσκεται στην κορυφή και να αισθάνεται παντοδύναμος.

Ο ΔΟΛ δεν ήταν βέβαια το μοναδικό συγκρότημα Τύπου στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Ομως είναι το μόνο με τόσο μεγάλη διάρκεια ζωής. Το μυστικό της επιτυχίας του είναι ακριβώς το ίδιο που προκαλεί σήμερα την παρακμή και την πτώση του. Αναφέρομαι στην παρασκηνιακή παρουσία του στην πολιτική ζωή. Ο ΔΟΛ δεν ήταν ούτε η πιο πλούσια επιχείρηση μέσων ενημέρωσης (ειδικά από τη στιγμή που μπήκαν στον χώρο οι εφοπλιστές και οι κατασκευαστές) ούτε οι εφημερίδες του κατείχαν πάντοτε την πρώτη θέση στις κυκλοφορίες. Ομως πάντοτε διακρινόταν για την αποτελεσματικότητά του να επεμβαίνει στα πολιτικά πράγματα, να ορίζει πρωθυπουργούς και να κατευθύνει κυβερνήσεις.

Παρά τον αναμφισβήτητα ξεχωριστό ρόλο του ΔΟΛ στις ιστορικές εξελίξεις, μάταια θα αναζητήσει κανείς επιστημονικές μελέτες για τη διαδρομή του. Αν εξαιρεθούν δευτερεύουσες αναφορές σε κείμενα με ευρύτερο αντικείμενο, καθώς και ελάχιστα κείμενα πολεμικής, στα οποία δεν μπορεί να αποδοθεί κανενός είδους εγκυρότητα, το Συγκρότημα έχει μείνει στο βολικό σκοτάδι, μακριά από την κριτική ματιά των ερευνητών.

Εδώ δεν θα ασχοληθούμε παρά μόνο με μια πτυχή της δραστηριότητας του ΔΟΛ, τη σχέση του με την πολιτική εξουσία. Αυτή είναι εξάλλου η πραγματική ιδιαιτερότητα του δημοσιογραφικού οργανισμού ο οποίος όχι μόνο επιβίωσε σε όλες τις πολιτικές καταστάσεις, αλλά έβαλε τη δική του σφραγίδα στις πολιτικές εξελίξεις του τελευταίου αιώνα, κάνοντας χρήση κάθε μέσου και κυρίως μετατρέποντας τα δημοσιογραφικά του μέσα σε πραγματικά όπλα, έτοιμα να στραφούν εναντίον όποιου επέλεγε κάθε φορά το μεγάλο αφεντικό και έτοιμα να υπηρετήσουν ακόμα και τους πιο ετερόκλητους αφεντάδες.

«Στα γραφεία του Ελευθέρου Βήματος», γράφει ένας μελετητής του Τύπου, «καταστρώθηκαν πολιτικά προγράμματα, σχηματίστηκαν κυβερνήσεις και σχεδιάστηκαν επαναστάσεις που έμελλε να έχουν μεγάλη επίδραση στο μέλλον της χώρας».1 Ασφαλώς δεν υπάρχουν άλλα συγκροτήματα που να διεκδικούν αυτά τα χαρακτηριστικά και μάλιστα τόσο διαχρονικά όσο ο ΔΟΛ.

lamprakis_1Μπορεί την περασμένη βδομάδα ο Σταύρος Ψυχάρης να καταγγέλλει ως «συκοφαντία» αυτή τη διαπίστωση,2 αλλά το παραδέχονται με υπερηφάνεια ακόμα και τα στελέχη του Συγκροτήματος. Στο αφιέρωμα του «Βήματος» για τον θάνατο του Χρήστου Λαμπράκη τον Δεκέμβριο του 2009, το κεντρικό κείμενο του Στάθη Ευσταθιάδη περιέγραφε ως εξής το φαινόμενο: «Εχει ειπωθεί και μάλιστα γράφτηκε και σε ξένες εφημερίδες κύρους ότι ο Ααμπράκης «ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις”. Οτι είναι king maker, κατά τους Times του Λονδίνου (1994). Μολονότι αυτό χαλκεύτηκε για τον πατέρα Λαμπράκη, τον Δημήτρη, ο τίτλος επιδόθηκε και στον Χρήστο Λαμπράκη. Είναι υπερβολή αλλά δεν στερείται εντελώς αλήθειας. Ναι, το Συγκρότημα, ο ΔΟΛ, ο Λαμπράκης «ανεβάζουν» δημοκρατικές, προοδευτικές κυβερνήσεις και (προσπαθούν να) «κατεβάζουν» αντιδραστικές, αντιδημοκρατικές κυβερνήσεις. Και θεωρούν αυτό τιμή τους και υποχρέωση προς τα καλώς εννοούμενα εθνικά, δημοκρατικά συμφέροντα. Αν αυτό είναι υπερβολή, είναι πραγματικότητα το γεγονός ότι η αρθρογραφία, τα σχόλια και περισσότερο από καθετί άλλο η υπογραφή του Χρήστου Λαμπράκη επηρέαζαν κυβερνητικές πολιτικές και αποφάσεις».3

Το αν είναι μόνο «προοδευτικές» οι κυβερνήσεις που ανεβάζει το Συγκρότημα Λαμπράκη και «αντιδραστικές» εκείνες που κατεβάζει, αυτό θα το δούμε παρακάτω. Αρκεί εδώ να σημειώσουμε την εικόνα που έχουν οι ίδιοι οι συνεργάτες του ΔΟΛ για τον εαυτό τους. Γιατί ένα δεύτερο χαρακτηριστικό του Συγκροτήματος που αναδείχτηκε τις τελευταίες μέρες είναι ότι πρόκειται για ένα περίκλειστο σύστημα. Αυτοί που αναδεικνύονται ως στελέχη του οφείλουν πέρα από τα όποια άλλα προσόντα τους να είναι πρόθυμοι να υπηρετήσουν τον κεντρικό σχεδίασμά, και κυρίως τους ελιγμούς, τις υπαναχωρήσεις, τις στοχοποιήσεις αντιπάλων, την εμμονή στα ζητήματα που επιλέγει η κορυφή της ιεραρχίας. Το διαπιστώσαμε με τη θλιβερή μονοφωνία που εξέπεμπαν όλα τα μέσα τους Συγκροτήματος για τις επιχειρηματικές υποθέσεις που υποτίθεται ότι αφορούν μόνο το τρέχον αφεντικό τους.

Στην πραγματικότητα ο Δημήτριος και εν συνεχεία ο Χρήστος Λαμπράκης αντιλαμβάνονταν τις εφημερίδες τους ως κεντρικά όργανα ενός «ιδανικού» κόμματος που πασχίζει για τα συμφέροντα των οικονομικών και πνευματικών ελίτ της χώρας. Αλλά επειδή τα υπάρχοντα κόμματα σπάνια ταίριαζαν με τα δικά τους πρότυπα, φρόντιζαν να τα πιέσουν για να συμμορφωθούν. Και συχνά το πετύχαιναν. Αυτό το «ιδανικό» κόμμα ονομαζόταν κάποτε «εθνική κυβέρνηση», κάποτε «εθνική αντιπολίτευση», κάποτε «δημοκρατική παράταξη», κάποτε «προοδευτικός κόσμος», κάποτε «εκσυγχρονιστές» και πάντα «ευρωπαϊστές». Είναι απίστευτο πόσο μεγάλη είναι η πολιτική γκάμα που μπορούν να περικλείσουν οι ονομασίες αυτές.

Οι εφημερίδες έχουν μια ιδιαιτερότητα ως προϊόν. Κάθε μέρα, με κάθε νέο φύλλο, έχουν τη δυνατότητα να αναγεννιούνται. Ετσι μπορεί τη μια μέρα να υμνούν κάποιον πολιτικό και την επομένη να τον καταριούνται. Τα κόμματα δεν έχουν παρόμοια ευελιξία. Από την άλλη μεριά, οι εφημερίδες ως εμπορικό προϊόν στηρίζονται στους αναγνώστες τους. Κι αυτοί δεν είναι τόσο ευπροσάρμοστοι όσο θα ήθελαν οι σχεδιαστές των συγκροτημάτων. Ομως και σ’ αυτή την περίπτωση υπάρχει λύση. Την έχει περιγράφει στον γνωστό πικρό του στίχο ο Μπρεχτ. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν έχουν τα συγκροτήματα παρά να «αλλάξουν αναγνώστες». Κι αυτό είναι που συνέβη αρκετές φορές μέχρι σήμερα.

Ο ΔΟΛ χάρη σ’ αυτές του τις ιδιότητες αποδείχτηκε εφτάψυχος. Αν όμως θέλαμε να συγκρίνουμε το Συγκρότημα με κάποιο πλάσμα του ζωικού βασιλείου για να περιγράφουμε τη μακροβιότητά του, δεν θα επιλέγομε την εφτάψυχη γάτα, όπως φαίνεται να μας παρακινούν τα πρόσφατα δικά του δημοσιεύματα. Η πιο πετυχημένη σύγκριση θα ήταν με ένα άλλο ζωντανό, λιγότερο φιλικό προς τον άνθρωπο: τον χαμαιλέοντα.

___________

1. Πόνος Καρυκόπουλος, 200 χρόνια Ελληνικού Τύπου (1784-1984), εκδ. Γρηγόρη, Αθήνα 1984, ο. 122.
2. Σταύρος Ψυχάρης, «Οι συκοφάντες και εμείς», εφ. Το Βήμα, 12.3.2016.
3. Στάθης Ευσταθιάδης, «Χρήστος Λαμπράκης, 1934-2009. Η ζωή ενός μύθου», εφ. Το Βήμα, 25.12.2009.

http://vathikokkino.gr/archives/102863

Διακρίσεις και βία εναντίον γυναικών στα ΜΜΕ

   ΜΜΕ, βία, γυναίκες, δημοσιογραφία, δημοσιογράφοι  

DREAMSTIME

Τη μεγάλη διάσταση που προσλαμβάνουν σε όλο τον κόσμο, οι διακρίσεις λόγω φύλου και η βία εις βάρος των γυναικών στα ΜΜΕ αποκαλύπτει έρευνα που έδωσε στη δημοσιότητα η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην έκθεση του Παγκόσμιου Προγράμματος Ελέγχου των ΜΜΕ (GMMP) επισημαίνεται ότι δεν υπάρχει καμία αλλαγή. Σε αυτή την έκθεση κάθε πέντε χρόνια καταγράφεται η θέση των γυναικών στην Ενημέρωση και στα συμπεράσματα για το 2015 επισημαίνεται: «Η πρόοδος των γυναικών στα ενημερωτικά ΜΜΕ σημειώνει στασιμότητα».

Η σχετική έκθεση GMMP για το 2015, που έγινε σε 114 χώρες με τη βοήθεια των δημοσιογραφικών Ενώσεων-μελών της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων, αναδεικνύει ότι «οι γυναίκες αποτελούν μόνο το 24% των ατόμων που είναι συντάκτες ή παρουσιαστές ραδιοτηλεοπτικών ειδήσεων και εφημερίδων». Τα παραπάνω στοιχεία προκύπτουν από τις περιφερειακές εκθέσεις, που παρουσιάστηκαν στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ισότητας της ΔΟΔ, στις αρχές του 2016.

Τα μέλη του Συμβουλίου Ισότητας, περιγράφουν τη θέση που κατέχουν οι γυναίκες δημοσιογράφοι στις διαφορετικές περιοχές της υφηλίου, όπως Παλαιστίνη, Αφρική, Λατινική Αμερική, Ευρώπη, Μεξικό και Περού. Στις περισσότερες περιοχές του κόσμου τα «θέματα της βίας, της προσωπικής ασφάλειας, των εκφοβισμών και των παρενοχλήσεων, εξακολουθούν να αποτελούν καθοριστικό παράγοντα από τον οποίο υπονομεύεται ο ρόλος των γυναικών στα ΜΜΕ. Σε ορισμένες περιοχές οι γυναίκες υφίστανται διακρίσεις λόγω φύλου όχι μόνο στις αίθουσες σύνταξης, αλλά και στη διαδικασία πρόσληψης στις θέσεις εργασίας».

Σε άλλες περιοχές πάλι οι γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση σε θέσεις εργασίας και, όταν εργάζονται, δεν προάγονται στην εργασιακή ιεραρχία. Στην έκθεση καταγράφεται και αύξηση της ανεργίας των γυναικών, με πολύ χαμηλά ποσοστά επαναπρόσληψης και πολύ συχνά αναγκάζονται, να δεχθούν επισφαλείς συνθήκες εργασίας.

Η Mindy Ran, συν-προεδρεύουσα του Συμβουλίου Ισότητας ΔΟΔ, δήλωσε ότι ο «απόηχος της οικονομικής κρίσης συνεχίζει να έχει επιπτώσεις σε μεγάλο αριθμό γυναικών δημοσιογράφων όπως και στις δημοσιογραφικές Ενώσεις, που τις εκπροσωπούν. Τώρα πια επανήλθαμε στις παλιές κακές μέρες, όταν η ισότητα θεωρείτο πολυτέλεια κι ένα επιπλέον έργο και όχι η καρδιά που πάλλεται για να εφοδιάζει τις Ενώσεις. Αυτή είναι μια επικίνδυνη τάση και οι πιο ευάλωτες, αναγκαστικά θα οδηγηθούν εκτός επαγγέλματος και εκτός των κέντρων αποφάσεων των δημοσιογραφικών Ενώσεων, με αποτέλεσμα να χαθούν πολλές φωνές».

Ο Τζιμ Μπουμέλα, πρόεδρος της ΔΟΔ, πάλι έσπευσε να τονίσει: «Είναι ευθύνη μας, να αγωνιστούμε ενάντια σε κάθε μορφή διακρίσεων μέσα στις αίθουσες σύνταξης. Καλούμε τις Ενώσεις-μέλη της Ομοσπονδίας, να δώσουν την ευκαιρία να αναπτυχθούν πρωτοβουλίες για την ισότητα των φύλων στην εσωτερική δομή των Ενώσεων, αλλά και στα ΜΜΕ προκειμένου να διαδοθεί την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας ότι οι δημοσιογραφικές Ενώσεις εφαρμόζουν την ισότητα».

Η ΔΟΔ καλεί τις εταιρείες που διαθέτουν μέσα Ενημέρωσης να αυξήσουν τον αριθμό των γυναικών δημοσιογράφων τόσο στην αίθουσα σύνταξης όσο και στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Καλεί επίσης τις Ενώσεις-μέλη να συνεχίσουν «να προωθούν την ισότητα στο εσωτερικό των οργανώσεων, να εφαρμοστεί η ισότητα στην εκπροσώπηση των μελών και να αγωνιστούν για να σταματήσουν οι εκφοβισμοί, οι παρενοχλήσεις και η βία εις βάρος των γυναικών δημοσιογράφων».

Σωτήρης Μανιάτης

_________________________

http://www.efsyn.gr/arthro/diakriseis-kai-enantion-gynaikon-sta-mme

"Φρούριο Ευρώπη" To σημερινό εξώφυλλο του Der Spiegel με την Ευρώπη ως φρούριο

Ιπποκρατης Μακρακης

"To σημερινό εξώφυλλο του Der Spiegel με την Ευρώπη ως φρούριο

Στη μέση βρίσκεται η Ακρόπολη, πάνω από την οποία κυματίζει η σημαία της ΕΕ. Από την Ακρόπολη ξεπροβάλει και η καγκελάριος Μέρκελ, η οποία χαιρετά τα πλήθη προσφύγων που συνωστίζονται έξω από την περίκλειστη ΕΕ. Μια κριτική στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων της Άγκελα Μέρκελ και του περίφημου πλέον μότο της «Θα τα καταφέρουμε».

«Θα καταφέρουμε να διαλύσουμε την ανοιχτή Ευρώπη και να διακινδυνεύσουμε το μέλλον μας» γράφει σκωπτικά το περιοδικό στο εξώφυλλό του.

Στο ίδιο τεύχος ξεχωρίζουν επίσης εκτενές ρεπορτάζ με τίτλο «Φρούριο Ευρώπη» για την κατακερματισμένη ευρωπαϊκή πολιτική στο πεδίο του προσφυγικού αλλά και τα νέα τείχη, κυριολεκτικά και μεταφορικά, που υψώνονται ανά την Ευρώπη.

Επίσης το Spiegel κάνει ένα μεγάλο οδοιπορικό από τα ανατολικά σύνορα της ΕΕ στο Αιγαίο μέχρι το βορειότερο άκρο της στον αρκτικό κύκλο, με άλλα λόγια από τη Σάμο μέχρι το νορβηγικό Κίρκενες, 5001 χλμ μακριά από το ελληνικό νησί.

Το περιοδικό διερωτάται «τι μέλλει γενέσθαι στην ευρωπαϊκό ήπειρο εάν κλείσουν τα εσωτερικά σύνορα; Ποιο θα είναι το νέο της πρόσωπο;». Το σίγουρο είναι ότι σε μία Ευρώπη χωρίς Σένγκεν το μέλλον είναι αβέβαιο.

Η ιστορία ενός εκδοτικού εκβιασμού

  εκδόσεις, ΜΜΕ, δάνεια, τράπεζες, διαφθορά 

lamprakis.jpg

Είναι εκπληκτική η ομοιότητα της συμπεριφοράς του τωρινού ιδιοκτήτη του συγκροτήματος προς τον Αλ. Τσίπρα με εκείνη του Χρ. Λαμπράκη προς τον Α. Παπανδρέου την περίοδο της «Αλλαγής» το 1982 |EUROKINISSI/Μ.ΜΑΓΑΚΙΑΝ

Συντάκτης: 

Δημήτρης Ψαρράς

*

Η επίθεση του χτεσινού «Βήματος» 28.02.2016 στην κυβέρνηση και προσωπικά στον πρωθυπουργό είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός πολιτικού εκβιασμού, ενώ το «ρεπορτάζ» που υπέγραψε ένας συντάκτης της εφημερίδας είχε όλα τα στοιχεία της κίτρινης δημοσιογραφίας.

Αν ήθελε ο εκδότης της εφημερίδας Σταύρος Ψυχάρης να αποκαλύψει το περιεχόμενο κάποιας προσωπικής του συνάντησης με τον πρωθυπουργό, την εποχή που ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ακόμα αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα έπρεπε να γράψει ο ίδιος το κείμενο και να μην καταφύγει σε «φωτογραφικές» περιγραφές και ευτράπελα παρασκήνια για αλεξίσφαιρες λιμουζίνες και κρυφά ασανσέρ.

Οσο για την απάντηση του «Βήματος», μετά το σχόλιο του Γραφείου Τύπου της Γενικής Γραμματείας Πρωθυπουργού, ήταν κι αυτό στην ίδια γραμμή της ανοιχτής απειλής:

«Το Μέγαρο Μαξίμου λησμονεί το νόμο της δημοσιογραφίας περί χρυσών εφεδρειών. Θα έχουν την ευκαιρία να τον πληροφορηθούν». Μ’ άλλα λόγια, «σκάστε, γιατί θα πούμε κι άλλα».

Η εικόνα συμπληρώνεται με την αντίδραση της Νέας Δημοκρατίας, που βιάστηκε να υιοθετήσει το σενάριο του ΔΟΛ, ενώ στο δικό του κύριο άρθρο ο κ. Ψυχάρης απλώς έσπευσε να θυμίσει στον κ. Τσίπρα και στον κ. Μητσοτάκη ότι δεν είναι μεγάλοι άνδρες όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ότι είναι «προσωρινοί» και ότι θα έπρεπε να ευγνωμονούν το Συγκρότημα.

Ο εκβιασμός του 1982

Δεν θα έπρεπε να μας ξαφνιάσει η κίνηση αυτή του Συγκροτήματος. Ο Σταύρος Ψυχάρης δεν έχει κληρονομήσει μόνο την ιδιοκτησία του ΔΟΛ από τον Χρήστο Λαμπράκη, αλλά και τη μεθοδολογία του.

Είναι εκπληκτική η ομοιότητα της συμπεριφοράς του Σταύρου Ψυχάρη προς τον Αλέξη Τσίπρα με εκείνη του Χρήστου Λαμπράκη προς τον Ανδρέα Παπανδρέου την πρώτη περίοδο της «Αλλαγής».

Λίγους μήνες μετά την πρώτη εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ και την άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην πρωθυπουργία, το καλοκαίρι του 1982, έκλεισαν ξαφνικά δύο εφημερίδες, ο φιλοχουντικός «Ελεύθερος Κόσμος» και το καθημερινό «Βήμα».

Και ενώ το κλείσιμο της πρώτης θα μπορούσε να ερμηνευτεί από τη συρρίκνωση της εκλογικής πελατείας της Ακροδεξιάς, η αναστολή κυκλοφορίας της δεύτερης υπήρξε το μέσο ενός πολιτικού εκβιασμού.

Προηγήθηκε συνάντηση Ανδρέα Παπανδρέου – Χρήστου Λαμπράκη. Ο εκδότης είχε μόλις λάβει μεγάλο δάνειο για τις εφημερίδες του. Η άμεση επιδίωξή του ήταν να χαριστούν τα χρέη ή τουλάχιστον να διευκολυνθεί με σκανδαλώδη τρόπο η αποπληρωμή τους.

Η Νέα Δημοκρατία και τότε υπερασπίστηκε αμέσως τις απαιτήσεις του ΔΟΛ. Ο ΔΟΛ επιχειρούσε πάλι να υποστηρίξει τη δημιουργία ενός «κεντρώου» πόλου, προκειμένου να αποδυναμωθεί η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.

Σκίτσο του Στάθη στον «Ριζοσπάστη» (25/8/1982) | 

Αντιγράφουμε ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» εκείνης της περιόδου:

«Η αναστολή της καθημερινής έκδοσης της εφημερίδας “Το Βήμα” δεν άφησε κανένα αδιάφορο. Και απ’ όλες τις πλευρές χαρακτηρίστηκε σαν θέμα πολιτικό και μάλιστα πολύ σοβαρό, ό,τι κι αν εννοεί ο καθένας μ’ αυτό. Παρελαύνουν, λοιπόν, εδώ και τρεις ημέρες οι “τεθλιμμένοι συγγενείς” (εν αυτοίς και οι κ.κ. Μητσοτάκης [!], Τζαννετάκης ή Καρακίτσος), που δεν θρηνούν βέβαια τους απολυμένους συντάκτες. Αναπέμπονται οι αναγκαίοι ύμνοι για την “ιστορική εφημερίδα”, κατά τους οποίους “ο αποθανών δεδικαίωται”. [...]

Την “κρίση” στον Τύπο δεν την δημιούργησαν τόσο οι οικονομικές δυσκολίες, όσο, αντίθετα, οι οικονομικές παροχές: τα θαλασσοδάνεια και οι χαριστικές παροχές των κατά καιρούς κυβερνήσεων, ο παρασιτισμός και η διαφθορά που συνεπάγονται και που περισσότερο απ’ όλους επιβάρυναν τους φορολογούμενους, διέφθειραν, εξανδραπόδιζαν και ακύρωναν τη δημοκρατική λειτουργία του Τύπου. [...]

Το ίδιο το “Βήμα”, πάντως, δεν επικαλέστηκε οικονομικές δυσκολίες. Αρκέστηκε στη σιωπή. Εγινε, άλλωστε, γνωστό ότι δύο μόλις εβδομάδες πριν, η εφημερίδα αυτή είχε πάρει δάνειο 40 εκατομμυρίων.  Και ο εκδότης της είχε ζητήσει σε προσωπική επαφή με τον πρωθυπουργό πρόσθετες διευκολύνσεις, όχι τόσο για τις δικές του εφημερίδες, αλλά για το σύνολο των ιδιοκτητών.

Ζητούσε, δηλαδή, να συνεχιστεί το καθεστώς των χαριστικών δανείων σαν μόνη λύση για να διατηρηθεί η “πολυφωνία” στον Τύπο. Μα στη συνάντηση αυτή με τον πρωθυπουργό ο ιδιοκτήτης του “Βήματος” περισσότερο από τις οικονομικές ενδιαφερόταν κυρίως για “πολιτικές παροχές”.

Και διαμαρτυρόταν γιατί δεν τιμάται, όσο ο ίδιος θα ήθελε, η παράδοση που τον ήθελε μυστικό σύμβουλο και ρυθμιστή των εξελίξεων».

Πανομοιότυπη μεθόδευση

Το πρωτοσέλιδο της «Ελευθεροτυπίας» | 

Η ομοιότητα της μεθόδευσης του ΔΟΛ εκείνη την περίοδο με όσα επιχειρεί από χτες ο κ. Ψυχάρης είναι εκπληκτική. 

Το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» στις 23.8.1982 υπογράφει ο Παύλος Τσίμας, ο οποίος περιγράφει και τις ευρύτερες επιχειρηματικές διεργασίες στον χώρο των μέσων ενημέρωσης:

«Στο χώρο του Τύπου γίνεται από καιρό λόγος για μια σύμπραξη των ιδιοκτητών των δύο μεγάλων εφημερίδων μαζί με μια δυο μικρότερες. Και οι πληροφορίες αυτές κοινολογήθηκαν πριν λίγους μήνες, με την αποκάλυψη του σχεδίου μονοπώλησης της πρακτόρευσης των εφημερίδων.

Ταυτόχρονα, ο χώρος του Τύπου είναι εδώ και αρκετούς μήνες πεδίο αγοραπωλησιών και οικονομικών συμφωνιών που αφορούν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Ηδη θεωρείται τελειωμένη υπόθεση από τον όμιλο Βαρδινογιάννη της εφημερίδας “Μεσημβρινή”. [...]

Οι από πρώτη άποψη ασυνάρτητες αυτές κινήσεις στο έδαφος των οξύτατων οικονομικών δυσκολιών, συναντιώνται σε μια τάση μονοπώλησης -άμεσα και διά της “θυγατροποίησης” εφημερίδων του πολιτικού Τύπου, [...] τάση που συνδέεται κυρίως με μια πίεση ή και εκβιασμό προς την κυβέρνηση να μην εναντιωθεί σ’ αυτή την τάση και να υποταχθεί στις απαιτήσεις εκείνων που θεωρούν δικαίωμά τους να καταλύουν ουσιαστικά την ελευθεροτυπία, απομυζώντας παρασιτικά τον δημόσιο κορβανά. Σ’ αυτό τον εκβιασμό εντάσσεται, με τον τρόπο του, και το γεγονός της αιφνίδιας και δίχως δικαιολογία αναστολής της έκδοσης του “Βήματος”».

Το ίδιο ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» συνέδεε τον εκβιασμό του ΔΟΛ με την προσπάθειά του να συγκροτήσει ένα πολιτικό μέτωπο στο χώρο του Κέντρου ως αντίβαρο στον κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, ακριβώς παρόμοιο με εκείνο που επιχειρείται και σήμερα με το φαινομενικά ετερόκλητο προσκλητήριο πολιτικών του Κέντρου και της Δεξιάς που παρέλασαν από το βήμα του συνεδρίου του Ποταμιού, ενός κόμματος που εξαρχής έφερε τη σφραγίδα του Συγκροτήματος στην πολιτική του ατζέντα:

Γράφει ο Π. Τσίμας:

«Κυβερνητικοί παράγοντες θεωρούν πια βέβαιο ότι το εκκολαπτόμενο πολιτικό σχήμα στα δεξιά του ΠΑΣΟΚ (όσο κι αν δεν γεφυρώθηκαν οι αντιθέσεις εκείνων που κινούνται ή φιλοδοξούν να ηγηθούν σ’ αυτό το χώρο) μπαίνει στα τελευταία στάδια της διαμόρφωσής του.

Και η εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνεται από αρκετές ενδείξεις που πληθαίνουν μάλιστα τον τελευταίο καιρό [...] Και μια πρόσθετη νότα -διόλου ευχάριστη- προστίθεται στον πίνακα αυτό του παλαιοκομματικού στιλ ζυμώσεων, από τις ισχυρές προσπάθειες προετοιμασίας του εδάφους αποσκιρτήσεων στις δεξιότερες παρυφές του κυβερνητικού κόμματος».

Στο πλευρό του «Βήματος» είχαν εμφανιστεί τότε πολλοί παράγοντες του Κέντρου και της Δεξιάς, και κυρίως ο Γεώργιος Μαύρος, ο Γιάγκος Πεσμαζόγλου, ο Ευάγγελος Αβέρωφ και ο Κώστας Μητσοτάκης.

Το πρωτο­σέλιδο του «Εθνους» | 

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του «Εθνους» της εποχής, ο πρώτος «διατηρούσε για δεκαετίες δεσμούς προσωπικής και πολιτικής φιλίας με τον Χ. Λαμπράκη, τον οποίο και συμβουλεύεται πάντα για τις πολιτικές του κινήσεις και επιλογές», ο δεύτερος «προσπαθούσε διακαώς να ξανακερδίσει την εύνοια και την πολιτική ποδηγέτηση του κόμματός του (ΚΟΔΗΣΟ) από τη Χρήστου Λαδά», ο τρίτος «διατηρούσε μακροχρόνιους αδελφικούς δεσμούς με τον εκδότη του Συγκροτήματος και αναγνωρίζει τον αγώνα που έδωσαν “Βήμα” και “Νέα” για να αναλάβει την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας και την πρωθυπουργία το Μάιο του 1980», ενώ ο τέταρτος, παρά τη διάσταση με το Συγκρότημα την εποχή της Αποστασίας, «το τελευταίο διάστημα τα “έχει φτιάξει” και περιμένει από αυτό την υποστήριξή του για να αναλάβει την αρχηγία του υπό εκκόλαψη κόμματος» (23.8.1982).

Η αντίδραση του Ανδρέα

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αντιδράσει, από την Κω όπου βρισκόταν, με δηλώσεις για τον εκβιασμό του ΔΟΛ:

«Θεωρώ πράγματι περίεργη τη σύνδεση που γίνεται μεταξύ του κλεισίματος του “Ελεύθερου Κόσμου” και του “Βήματος” με την πολιτική της κυβέρνησης. Πράγματι αισθάνομαι πολύ περίεργα.

Γιατί εμείς, αυτή η κυβέρνηση είχε το θάρρος, πράγμα που δεν έγινε στο παρελθόν να πάρουμε 1,7 δισ. οφειλές των εφημερίδων προς το τραπεζικό σύστημα, να τις κάνουμε ένα πακέτο, να καθορίσουμε μια 15ετία για την εξόφλησή τους με επιτόκιο πολύ προνομιακό, 14% και 3 χρόνια χαριστική περίοδο. Αυτή η πράξη ήταν μεγάλη. Ηταν το κοινωνικό σύνολο που ουσιαστικά δεν διέγραψε, αλλά διευθέτησε μια οφειλή τεραστίων διαστάσεων. Και βέβαια για την περίοδο αυτή σαφώς όλα τα χρέη αυτά είχαν μπει στο ράφι».

Σχεδόν αμήχανος, ο Α. Παπανδρέου εμφανιζόταν να μην πιστεύει το βάθος του εκβιασμού:

«Ειδικά θα πρέπει να πω ότι έχω ιδιαίτερη ευαισθησία για την περίπτωση του “Βήματος”. Γιατί το “Βήμα”, πρόσφατα, δεν πάνε δυο βδομάδες, ο Οργανισμός Λαμπράκη χρηματοδοτήθηκε με κεφάλαια κινήσεως. Και είμαι σε μεγάλη δυσκολία να καταλάβω όλη αυτή τη βουή, η οποία έχει ξεσπάσει. Ενα πράγμα είναι σαφές. Οτι μπορούμε να φτάσουμε μέχρι το α ή το β, αλλά δεν μπορεί ο ελληνικός λαός να επιδοτεί επ’ αόριστον και στο άπειρο τον Τύπο και μάλιστα σε τέτοια κλίμακα. Γιατί μιλάμε για 500 ή 700 εκατομμύρια μέσα σ’ ένα μικρό διάστημα και θα χρειαστεί και γι’ αυτά να αναβληθεί η εξόφλησή τους. Ώς πού θα πάει το πράγμα;»

Ο Α. Παπανδρέου πέταγε το γάντι στον Χρ. Λαμπράκη:

«Αν υπήρχε κάποιο κριτήριο που πρέπει να στηρίξει την εφημερίδα αυτή το κοινωνικό σύνολο, τότε γιατί αυτή και όχι 25 άλλες; Είναι πραγματικά για μένα πολύ περίεργη αυτή η ιστορία. Και αισθάνομαι ότι γίνεται μια κακή θα έλεγα μεταχείριση της κυβέρνησης σε έναν τομέα στον οποίο επέδειξε ιδιαίτερη ευαισθησία και πολύ θάρρος. Γιατί δεν είχε έρθει μια κυβέρνηση της Δεξιάς να ενοποιήσει και να πακετάρει τις οφειλές; Περίμεναν εμάς. Και το κάναμε».

Αυτό, λοιπόν, που συνέβη χτες με τα υπονοούμενα και τις απειλές του «Βήματος» είναι μια επανάληψη όσων διέπραξε το 1982 το Συγκρότημα, με τον πολιτικό εκβιασμό του Ανδρέα Παπανδρέου.

Και βέβαια εκείνη η περίπτωση δεν ήταν μοναδική. Κανείς δεν ξεχνάει τα «ρεπορτάζ» για την ανάδειξη στην αρχηγία της Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή -τον οποίο δεν δίστασε η εφημερίδα να παρομοιάσει με την Ντόλι, το κλωνοποιημένο πρόβατο (23.3.1997), ή τον ρόλο του ΔΟΛ στην αντικατάσταση της εκλεγμένης κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου από το δοτό υβρίδιο του τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου τον Νοέμβριο του 2011.

Αυτό που αναδεικνύεται από αυτή την επαναλαμβανόμενη πανομοιότυπη μορφή εκδοτικού εκβιασμού είναι ότι ο ΔΟΛ δεν έχει συνηθίσει να αντιμετωπίζεται από τις κυβερνήσεις όπως κάθε άλλη υπερχρεωμένη επιχείρηση.

Στις συναντήσεις του με τους πολιτικούς ηγέτες, ο κ. Ψυχάρης, όπως και ο προκάτοχός του, λειτουργεί σαν χαδιάρα γάτα όσο γίνονται δεκτές οι απαιτήσεις του. Και είναι έτοιμος να δείξει τα νύχια του μόλις στραβώσει η υπόθεση.

Μ’ αυτή την έννοια, η χτεσινή επίθεση του «Βήματος» είναι τίτλος τιμής για τον σημερινό πρωθυπουργό.

_______________
http://www.efsyn.gr/arthro/i-istoria-enos-ekdotikoy-ekviasmoy

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Πιστός στις... μεθόδους του
Παίζει τα... ρέστα του