Spiegel: Αυταρχισμός αντί δημοκρατίας στην Ε.Ε. της Μέρκελ, νέο φωτεινό πρόσωπο της Αριστεράς ο Τσίπρας

  ΞΕΝΟΣ  ΤΥΠΟΣ 

"Η διαφορά της δημοκρατίας από τη δικτατορία είναι οι εκλογές. Και γι' αυτό είναι πολύ περήφανη η Δύση. Εκτός, εάν ο λαός απειλεί να ψηφίσει αριστερά" γράφει ο Γιάκομπ Άουγκσταϊν, γιος του ιδρυτή του Spiegel, καυτηριάζοντας την εκστρατεία τρόμου από εγχώρια και διεθνή κέντρα εξουσίας με στόχο την Ελλάδα. "Ο Αλέξης Τσίπρας, το νέο φωτεινό πρόσωπο της ευρωπαϊκής Αριστεράς, δεν είναι τρελός... απλά θέλει να αντισταθεί στην επιταγή της βάρβαρης λιτότητας που επέβαλλαν στη χώρη του η Ευρώπη και το ΔΝΤ" τονίζει ο Άουγκσταϊν.

Με το απλό ερώτημα "Ποιος είναι ο κυρίαρχος στη δημοκρατία; Ο λαός ή το κεφάλαιο;" ξεδιπλώνει, στο άρθρο του στο Spiegel, την αυστηρή κριτική του στην αυταρχική διολίσθηση της Ε.Ε. επί Μέρκελ.

Και συνεχίζει: "Η διαφορά της δημοκρατίας από τη δικτατορία είναι οι εκλογές. Και γι' αυτό είναι πολύ περήφανη η Δύση. Εκτός, εάν ο λαός απειλεί να ψηφίσει αριστερά. Τότε αγανακτεί η δημόσια τηλεόρασή μας για τη δημοκρατία των Ελλήνων: «Θέλουν πάλι να ψηφίσουν», γκρινιάζει το κεντρικό μαγκαζίνο ειδήσεων. Και η εφημερίδα Bild ωρύεται: «Η Άγκελα Μέρκελ δεν πρέπει να το επιτρέψει»! Η καγκελάριος θα πρέπει να καταστήσει σαφές στους Έλληνες «τι αναμένει δικαίως η Γερμανία από την επόμενη ελληνική κυβέρνηση». Τη δημοκρατία προφανώς θα πρέπει να μπορεί κανείς να την πληρώνει. Και οι Έλληνες είναι χρεοκοπημένοι. Καλά θα κάνουν λοιπόν να αποφύγουν τις εκλογές! Οποία υπεροψία!

Αντιθέτως, η Ελλάδα θα μπορούσε να στείλει μήνυμα ελπίδας για τη δημοκρατία στην Ευρώπη. Το φως έρχεται από την ανατολή! Κατά τη διάρκεια της ευρωκρίσης η δημοκρατία στην Ευρώπη απέκτησε έναν αυταρχικό χαρακτήρα".

Όπως αναφέρει, "η ευρωκρίση διαρκεί ήδη πέντε χρόνια. Έχει εξελιχθεί σε χρόνια αρρώστια. Και η συνταγή της λιτότητας της δρ Μέρκελ δεν αποδίδει. 

Η Ελλάδα θα ψηφίσει στις 25 Ιανουαρίου. Μια αριστερή κυβέρνηση θα μπορούσε να διδάξει στους αποτυχημένους αρχίατρους του Νεοφιλελευθερισμού το τι εστί φόβος".

Προχωρώντας ακόμα περισσότερο, ο Γιάκομπ Άουγκσταϊν τονίζει:

"Ο Αλέξης Τσίπρας, το νέο φωτεινό πρόσωπο της ευρωπαϊκής Αριστεράς, δεν είναι τρελός. Δεν επιδιώκει την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε αμφισβητεί το ευρώ. Απλά θέλει να αντισταθεί στην επιταγή της βάρβαρης λιτότητας που επέβαλαν στη χώρα του η Ευρώπη και το ΔΝΤ. Θέλει να αυξήσει τη φορολογία, να θεσμοθετήσει κατώτατο μεροκάματο, να δώσει στους εξαθλιωμένους κουπόνια σίτισης, να παράσχει στους άνεργους δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αυτό ακριβώς είναι η Ευρώπη. Αλλά από τα αιτήματά του μόνο ένα προβάλλεται: αυτό για κούρεμα του χρέους. Αυτό είναι πράγματι επαναστατικό- αλλά απαραίτητο. Η Ελλάδα πρέπει να απελευθερωθεί από τα χρέη της. Δεν μπορεί να τα ξεπληρώσει.

Η Ελλάδα πεθαίνει. Έξι χρόνια ύφεσης, ανεργία που φτάνει το 26% και ξεπερνά το 50% για τους νέους, μείωση των μισθών κατά 23% από το 2010 μέχρι το 2013. Το 36% των Ελλήνων θεωρείται φτωχό και κοινωνικά αποκλεισμένο – το ποσοστό αυξήθηκε κατά 7 μονάδες από το ξέσπασμα της κρίσης.

Όντως, η Ελλάδα παράγει στο μεταξύ ένα μικρό πλεόνασμα- αλλά μόνο εάν εξαιρέσει την εξυπηρέτηση του χρέους. Οι πιστωτές βαραίνουν σα μυλόπετρα στο σώμα της Ελλάδας".

Διατυπώνοντας το ερώτημα "γιατί πρέπει να υποφέρουν οι Έλληνες;", ο αρθρογράφος του Spiegel καυτηριάζει την τακτική της Ε.Ε. και της κυβέρνησης Μέρκελ και απαντά ο ίδιος.

"Για να τιμωρηθούν για τις αμαρτίες του παρελθόντος; Για να αποτελέσουν παράδειγμα προς αποφυγήν – και τρόμο - για τα άλλα χρεωμένα κράτη; Για να μπορεί να λέει η Μέρκελ στους ψηφοφόρους της, ότι δεν θα ξοδέψει γερμανικά χρήματα για τους τεμπέληδες του Νότου;"

Όπως αναφέρει, "ο Τσίπρας είχε υποθέσει ήδη πριν από την κλιμάκωση της κρίσης χρέους, ότι το θέμα δεν ήταν τα ίδια τα χρέη, αλλά πώς θα υποταχθεί η Ευρώπη στο νεοφιλελεύθερο ζυγό: «Αυτή η στρατηγική χρησιμοποιεί τον πολιτικό και οικονομικό εκβιασμό, ώστε να πείσει ή να υποχρεώσει τους Ευρωπαίους, να αποδεχθούν χωρίς αντίσταση την πολιτική λιτότητας»" γράφει ο Άουγκστάιν.

Σε ό,τι αφορά την Άνγκελα Μέρκελ, την κατηγορεί ότι ακολούθησε από την αρχή μια σουρεαλιστική στρατηγική στην ευρωκρίση, στρατηγική την οποία συνοψίζει ως εξής.

"Θέλουμε να κρατήσουμε την Ευρωζώνη, επειδή επωφελούνται από αυτήν οι εξαγωγές μας κι επειδή φοβόμαστε τις πολιτικές επιπτώσεις της διάλυσής της. Αλλά το προαπαιτούμενο της επιτυχίας του κοινού νομίσματος- την πολιτική ένωση- δεν την θέλουμε".

Ο γιος του ιδρυτή του Spiegel κάνει λόγο για θλιβερή εσωτερική πολιτική στη Γερμανία, ενώ χαρακτηρίζει καταστροφικό για την Ευρώπη το έλλειμμα οράματος της Μέρκελ.

Αναλυτικό ρεπορτάζ στο αυριανό φύλλο της Αυγής, από την Κάκη Μπαλή

Guardian: Η παλαιά τάξη καταρρέει. Τι θα την αντικαταστήσει;

Δεκαπέντε χρόνια μετά την είσοδο στον 21ο αιώνα, ζούμε ακόμη υπό την επίδραση δύο σημαντικών γεγονότων. Το πρώτο ήταν η απόδειξη των ορίων της αμερικανικής ισχύος στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Το δεύτερο ήταν η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και η κρίση του δυτικοκεντρικού οικονομικού συστήματος που ακολούθησε.

Η κρίση αυτή, γράφει ο Seumas Milne στην Γκάρντιαν, θα διαμορφώσει την ευρωπαϊκή πολιτική το 2015, από το Λονδίνο μέχρι τη Μαδρίτη. Τα πρώτα αποτελέσματα όμως θα φανούν στην Αθήνα. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις είναι αποφασισμένες να συνεχίσουν να εφαρμόζουν ένα αποτυχημένο οικονομικό μοντέλο ανεξαρτήτως του κόστους. Το ίδιο θα κάνουν και στη Βρετανία εάν οι Εργατικοί κερδίσουν τις εκλογές του ερχόμενου Μαϊου. Οι συνέπειες της κατάρρευσης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου εξακολουθούν να είναι αισθητές στην παγκόσμια οικονομία: πτώση των τιμών, φυγή κεφαλαίων, στασιμότητα και ύφεση. Αλλά τα συμφέροντα είναι πολύ μεγάλα και θα χρειαστεί μια ισχυρή πρόκληση για να υποχωρήσουν.

Το ίδιο ισχύει και στο ζήτημα της παγκόσμιας ισχύος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι δορυφόροι τους, περιλαμβανομένης της Βρετανίας, μπορεί να υπέστησαν μια στρατηγική ήττα στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, αλλά δεν αλλάζουν γραμμή. Δέκα τρεις χιλιάδες στρατιώτες παραμένουν ως «εκπαιδευτές», ενώ χιλιάδες δυτικοί στρατιώτες έχουν επιστρέψει στο Ιράκ για τις ανάγκες του πολέμου κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο της Γκάρντιαν, το ίδιο έγινε με την Αραβική Ανοιξη, την οποία η Δύση προσπάθησε να ελέγξει. Τα αποτελέσματα φαίνονται σήμερα σε όλη τη Μέση Ανατολή, με τη βιαιότητα της νέας δικτατορίας της Αιγύπτου, το χάος στη Λιβύη και τον αυταρχισμό των δυτικόφιλων καθεστώτων του Κόλπου.

Την ίδια ώρα, η αμφισβήτηση της αμερικανικής στρατηγικής ισχύος από τη Ρωσία, που άρχισε το 2008 στη Γεωργία και συνεχίστηκε στη Συρία, κορυφώθηκε στην Ουκρανία. Φαίνεται ότι η απόφαση του σαουδαραβικού καθεστώτος να τονώσει την παραγωγή πετρελαίου την ώρα που έπεφταν οι τιμές αποσκοπούσε όχι μόνο στην προστασία του μεριδίου της χώρας στην αγορά, αλλά και στην τιμωρία του Ιράν και της Ρωσίας για τον ρόλο τους στη Μέση Ανατολή.

Με άλλα λόγια, παρακολουθούμε έναν οικονομικό πόλεμο, οι συνέπειες του οποίου θα γίνουν αισθητές τους ερχόμενους μήνες σε όλο τον κόσμο. Εκτός όμως από τους κραδασμούς της παγκόσμιας ισχύος και της οικονομίας που σημειώθηκαν την περασμένη δεκαετία, άλλες δύο σημαντικές εξελίξεις σημαδεύουν τον 21ο αιώνα. Η πρώτη είναι η οικονομική άνοδος της Κίνας και η δεύτερη είναι οι προοδευτικές αλλαγές που σαρώνουν τη Λατινική Αμερική, από τη Βολιβία ως τη Βραζιλία. Την ίδια ώρα, είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστούν οι πολιτικές και οικονομικές πιέσεις στη Βενεζουέλα, η οποία αντιμετωπίζει ήδη σοβαρά προβλήματα.

Το μόνο βέβαιο, καταλήγει ο βρετανός αρθρογράφος, είναι ότι όσο κι αν προσπαθήσει η Δύση να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, η επιστροφή στο status quo ante είναι αδύνατη. Εχουν δημιουργηθεί εναλλακτικά κέντρα εξουσίας. Η παλιά τάξη καταρρέει. Το ερώτημα είναι τι θα την αντικαταστήσει.

(Πηγή: The Guardian)

http://www.avgi.gr/

Το Σάββατο το τελευταίο αντίο στον «εφημεριδάνθρωπο» Σεραφείμ Φυντανίδη

 

Η κηδεία του Σεραφείμ Φυντανίδη θα γίνει αύριο Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου, στις 13.00, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ο ιστορικός διευθυντής της «Ελευθεροτυπίας» πέθανε στα 77 του χρόνια, ανήμερα των Χριστουγέννων. Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ ανακοινώνει με θλίψη την απώλεια μίας ιστορικής μορφής για τη δημοσιογραφία, του Σεραφείμ Φυντανίδη, ο οποίος απεβίωσε αιφνιδίως χθες βράδυ, ανήμερα των Χριστουγέννων, λόγω καρδιολογικών προβλημάτων, σε ηλικία 77 ετών.

Ο Σεραφείμ Φυντανίδης γεννήθηκε στο Περιστέρι Αττικής το 1937 και σπούδασε Οικονομικά στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών, λαμβάνοντας το πτυχίο του το 1960. Την απόφαση να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία είχε πάρει από μαθητής, στα δώδεκά του χρόνια, όταν ο δάσκαλος είχε «δει» το ταλέντο του και σχολίαζε συχνά στη τάξη «γράφεις καλά, παρατηρείς, να γίνεις δημοσιογράφος». Πράγματι, ασχολήθηκε από νωρίς με πολλές μαθητικές και ερασιτεχνικές εκδόσεις.

Από το 1958 άρχισε να εργάζεται ως συντάκτης στην εφημερίδα «Έθνος» έως το τέλος του 1967. Στην περίοδο της Χούντας, από το 1968 έως το 1974 εργάστηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή», αρχικά ως υπεύθυνος ύλης και αργότερα ως αρχισυντάκτης. Από το 1974 μέχρι τον Ιούνιο του 1976 διετέλεσε διευθυντής σύνταξης στην εφημερίδα «Ακρόπολη». Από τον Ιούνιο του 1976 ανέλαβε τη διεύθυνση της απογευματινής εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» και από το 1987 τη διεύθυνση και της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας».

Με τον εκδότη των εφημερίδων Κίτσο Τεγόπουλο τους έδεσε μεγάλη φιλία και διένυσαν μαζί μία μακρά πορεία, καταγράφοντας για περισσότερο από 30 χρόνια την ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας μέχρι λίγο πριν τη σαρωτική καταιγίδα της οικονομικής κρίσης. Λίγο μετά το θάνατο του Κ. Τεγόπουλου (29.11.2006), στις 27 Απριλίου 2007, ο Σεραφείμ Φυντανίδης υπέβαλε την παραίτησή του από Διευθυντής των εφημερίδων.

Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με την κρατική τηλεόραση και παρουσίασε δικές του εκπομπές, με τίτλο «Χθες, Σήμερα, Αύριο με τον Σεραφείμ Φυντανίδη» και «Οι παρέες γράφουν ιστορία». Το Μάρτιο του 2013 ανέλαβε τη διεύθυνση της εβδομαδιαίας εφημερίδας «6 Ημέρες» ενώ τον τελευταίο καιρό ήταν πρόεδρος του τηλεοπτικού σταθμού «Ε».

Πρόσφατα παρουσίασε το βιβλίο του «31 αξέχαστα χρόνια στο ξύλινο τιμόνι της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ε», όπου επιχειρεί να συνοψίσει τις περιπέτειες και τις εμπειρίες του ως διευθυντής και, μέσα από την αφήγηση, περιγράφει ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού Τύπου από την εποχή της Μεταπολίτευσης. Σε παλαιότερο βιβλίο του, που εξέδωσε το 2002, με τίτλο «Απόδραση σε τέσσερις ηπείρους» περιγράφει τα ταξίδια του ανά τον κόσμο, την περιπλάνησή του σε χώρες μακρινές, που αποτελούσε μία ακόμη μεγάλη του αγάπη.

Η απώλεια του Σεραφείμ Φυντανίδη αφήνει ένα μεγάλο κενό στην ελληνική δημοσιογραφία, καθώς χάνεται ένας από τους τελευταίους της γενιάς των διευθυντών που έγραψαν ιστορία στην έντυπη δημοσιογραφία, ένας άνθρωπος που συνέδεσε τη ζωή του με μία κραταιά εφημερίδα – σημαία για τον Τύπο.

Έφυγε ένας γνήσιος «εφημεριδάνθρωπος», όπως αυτοαποκάλεσε τον εαυτό του σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις, που έζησε την πλούσια αυτή εμπειρία «… με απέραντη ελευθερία και μακριά από επιχειρηματικά και άλλα συμφέροντα. Με πολύ κέφι, δημιουργία και … τραγούδι…».

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ συλλυπείται βαθύτατα την οικογένειά του, τις δύο του κόρες Κάτια και Κλεοπάτρα, τη σύζυγό του Βιργινία, τον υιό τους Λευτέρη και τους οικείους του και αποχαιρετά τον εκλεκτό συνάδελφο που αφήνει μεγάλη παρακαταθήκη για τους νεώτερους. 

_____________

 - από το: http://stokokkino.gr/

Ένας αιώνας διαδρομής της ελληνικής δημοσιογραφίας - Εκατό χρόνια ΕΣΗΕΑ (1914-2014)

   Εκδηλώσεις      

Με σειρά εκδηλώσεων θυμίζει η ΕΣΗΕΑ τη συμπλήρωση 100 χρόνων λειτουργίας της, από την ίδρυσή της, στις 14 Δεκεμβρίου 1914, εν μέσω του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι σήμερα, που η κρίση έχει πλήξει καίρια την ενημέρωση και έχει φέρει τη δημοσιογραφία πολλά χρόνια πίσω. Στο ενδιάμεσο πρόλαβαν να γίνουν πολλά, που η Ιστορία τα κατέγραψε με ζωντανά, αλλά και με σκοτεινά χρώματα.

Εκδηλώσεις «100 χρόνια ΕΣΗΕΑ, 1914- 2014»

Στις σκοτεινές πλευρές του Τύπου περιλαμβάνονται οι περίοδοι των πολέμων, όπου τα μέλη της ΕΣΗΕΑ δεν συμμετείχαν μόνο ως δημοσιογράφοι, αλλά και ως μαχητές και θύματα. Οι δικτατορίες έφεραν λογοκρισίες, απαγορεύσεις, διώξεις, ακόμα και δολοφονίες. Για κάποιες περιόδους η είσοδος του σωματείου ήταν κλειστή, για λόγους κυρίως ιδεολογικούς, σε εργαζόμενους δημοσιογράφους, παρ' ότι πληρούσαν τις προϋποθέσεις. Για ιδεολογικούς λόγους έγινε το 1967, με εντολή του τότε υπουργείου Προεδρίας Κυβερνήσεως, διαγραφή 28 δημοσιογράφων από το μητρώο της ΕΣΗΕΑ - οι οποίοι ωστόσο επανεγράφησαν με την πτώση της δικτατορίας.

Στις φωτεινές πλευρές των ανθρώπων του Τύπου περιλαμβάνεται η εναντίωση σε καταπιεστικά καθεστώτα, όπως η Κατοχή και η 7ετής χούντα, η κατοχύρωση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, η υπεράσπιση της ελευθεροτυπίας, η περίθαλψη των μελών της ΕΣΗΕΑ και των οικογενειών, καθώς και η διεύρυνση της Ενώσεως με άλλες κατηγορίες εργαζομένων στα ΜΜΕ. Εντυπωσιακή είναι η παρουσία στη δημοσιογραφική οικογένεια επιφανών λογίων, ως δημοσιογράφων-ρεπόρτερ και παράλληλα ως λογοτεχνών, σημαντικά έργα των οποίων είδαν για πρώτη φορά τη δημοσιότητα μέσα από εφημερίδες και περιοδικά. Γεγονός που δηλώνει ότι η ΕΣΗΕΑ δεν είναι μόνο συνδικαλιστικό όργανο αλλά και πνευματικός φορέας.

Εκδηλώσεις

* Κορυφαία εκδήλωση, η Έκθεση «100 χρόνια ΕΣΗΕΑ, 1914-2014» που εγκαινιάζεται σήμερα το μεσημέρι από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια. Η Έκθεση περιλαμβάνει ζωγραφικά πορτρέτα δημοσιογράφων - λογίων σημαντικών δημιουργών, όπως ο Ροϊλός, ντοκουμέντα αρχείου, αντικείμενα που εκτείνονται από τις δημοσιογραφικές ταυτότητες τουΨαθά, του Σακελλάριου και του Χουρμούζιου μέχρι αφίσες από το Λαχείο Συντακτών, βιβλία, καθώς και πέντε οπτικοακουστικές παραγωγές ειδικά για την έκθεση: το έργο του δημοσιογράφου, η ιστορία της είδησης, η εικόνα του δημοσιογράφου στον κινηματογράφο, οι διεκδικήσεις και η κρίση που πλήττει τον δημοσιογραφικό κόσμο, οι σημαντικότεροι σταθμοί των 100 χρόνων της ΕΣΗΕΑ, αποτυπώνονται στα οπτικοακουστικά έργα.

* Τη σχέση της επικαιρότητας με την ελληνική επιθεώρηση και τους δημιουργούς της -οι οποίοι σ' ένα μεγάλο ποσοστό προέρχονται από τον δημοσιογραφικό χώρο ή υπήρξαν μέλη της ΕΣΗΕΑ- διερευνά η διήμερη συνάντηση με τίτλο «Επιθεώρηση - Επικαιρότητα».

Βασικές εισηγήτριες θα είναι καθηγήτριες από τις Θεατρολογικές Σχολές των Πανεπιστημίων Αθήνας και Πάτρας, ενώ θα συμμετέχουν δημοσιογράφοι που έχουν ασχοληθεί με τη συγγραφή επιθεώρησης, κριτικοί και συντελεστές όπως ηθοποιοί, χορογράφοι και μουσικοί. Το διήμερο θα κορυφωθεί με παράσταση της Μάνιας Παπαδημητρίου στο Ίδρυμα Κακογιάννη (13 Ιανουαρίου), που θα είναι αφιερωμένη στην Ελληνική Επιθεώρηση.

* Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων εκδόθηκαν επίσης ειδικά συλλεκτικά λευκώματα από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία, ενώ δημοσιογράφοι και άνθρωποι του Τύπου εικονίζονται σε σειρές γραμματοσήμων των ΕΛΤΑ.

* Κάλεσμα για συγκέντρωση διαμαρτυρίας σήμερα, έξω από το κτήριο της ΕΣΗΕΑ, αναδημοσίευσε στην ιστοσελίδα της η παράταξη Financial Crimes, από το blog peiratikoreportaz.blogspot.gr, με τίτλο «Δεν θέλουμε φιέστες και πανηγύρια - κινητοποίηση έξω από την ΕΣΗΕΑ». Όπως σημειώνεται, «Η ΕΣΗΕΑ γιορτάζει με αγώνες. Με κινητοποιήσεις. Με μάχες για τα μέλη της. Όλοι μαζί να διατρανώσουμε πως δεν θέλουμε στο ΣΠΙΤΙ μας προέδρους που μαύρισαν τη ζωή μας, υπογράφοντας ανερυθρίαστοι την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για το φασιστικό μαύρο στην ΕΡΤ!

ΑΓΓΕΛΑ ΝΤΑΡΖΑΝΟΥ

_____________

http://www.avgi.gr/article/5136721/enas-aionas-diadromis-tis-ellinikis-dimosiografias

Η Ιστορία του Ελληνικού και Αρκαδικού Τύπου

http://www.arcadians.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=388&Itemid=41

Η Ιστορία του Ελληνικού και Αρκαδικού Τύπου

Η ΠΡΩΤΗ χειρόγραφη εφημερίδα της Επανάστασης κυκλοφόρησε στο Γαλαξίδι χωρίς ιδιαίτερο τίτλο στις 27 Μαρτίου 1821. Στόχο είχε να παρακινήσει το λαό και να ξεσηκωθεί κατά των Τούρκων. Η πρώτη έντυπη εφημερίδα της επαναστατημένης Ελλάδας ονομαζόταν "Σάλπιγξ  Ελληνική". Το πρώτο φύλλο της κυκλοφόρησε την 1η Αυγούστου 1821 με συντάκτη το γνωστό μας από την εκδοτική του δράση στη Βιέννη Θεόκλητο Φαρμακίδη. Το ξύλινο τυπογραφείο, στο οποίο τυπώθηκε, το μετέφερε στην Ελλάδα μαζί με άλλα εφόδια ο Δημήτρης Υψηλάντης τον Ιούνιο του 1821, όταν ήρθε να αναλάβει την αρχηγία του αγώνα "ως πληρεξούσιος του Γενικού Επιτρόπου" δηλαδή του αδελφού του Αλεξάνδρου. Επαγγελματίας τυπογράφος βρέθηκε σχετικά εύκολα. Ήταν ο Κωνσταντίνος Τόμπρας από το Αϊβαλή της Μικράς Ασίας, που είχε τελειοποιηθεί ως τυπογράφος στο Παρίσι κοντά στο γνωστό τυπογράφο και εκδότη Αμβρ. Διδότο. Φιλοδοξία της "Σάλπιγγος Ελληνικής" ήταν να κυκλοφορεί κάθε δεύτερη μέρα. Κυκλοφόρησαν μόνο τρία φύλλα, τα οποία σώζονται και έπειτα σταμάτησε η έκδοσή της. Οι λόγοι διακοπής δεν είναι  μόνο τεχνικοί, ο εκδότης Θ. Φαρμακίδης λάτρης της ελευθεροτυπίας αρνήθηκε να  ενδώσει "εις το δεσποτικόν μέτρον της  προεξετάσεως" δηλαδή της λογοκρισίας,Το τυπογραφείο της πρώτης αυτής έντυπης εφημερίδας εγκατεστημένο στο Άργος, καταστράφηκε από τους Τούρκους κατά την εισβολή του Δράμαλη. Η δεύτερη έντυπη Ελληνική εφημερίδα ήταν ο "Ελληνικός Καθρέπτης" και εκδιδόταν στην πλούσια Ύδρα από τις 12 Οκτωβρίου 1821 μέχρι τις 22 Μαΐου 1822,  με φροντίδες και έξοδα του λογίου ναυάρχου Ιακωβάκη Τομπάζη, ο οποίος είχε καταφέρει να δημιουργήσει ένα πρωτόγονο τυπογραφείο στο νησί. Δυστυχώς δε σώθηκε κανένα φύλλο και οι πληροφορίες που έχουμε είναι έμμεσες. Απ' αυτές συμπεραίνουμε ότι η εφημερίδα δημοσίευσε ειδήσεις, ιδίως ναυτικές, από τον Αγώνα.Η διασημότερη εφημερίδα του Αγώνα ήταν τα "Ελληνικά Χρονικά".......................... Πάνος Σ. Αϊβαλής  Εκδότης  της εφημερίδας «Αρκαδικό Βήμα» Δημοσιογράφος ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:  Μάγερ Κώστα, "Ιστορία του Ελληνικού Τύπου", εκδ. Δημόπουλος, Αθήνα 1957 (τόμοι III). Σκιαδά Νίκου, "Χρονικό της Ελληνικής Τυπογραφίας", εκδ. Γκουντερμπεγκ, Αθήνα 1982 (τόμοι III) Γκίνη Ε.Δ., "Κατάλογος Ελληνικών Εφημερίδων και Περιοδικών 1911  1863", Αθήνα 1967. 4.  Καρυκόπουλος Πάνος, "Από τον Γκούτεμπεργκ στην ηλεκτρονική τυπογραφία", Αθήνα 1974.   Για την συνέχεια πατήστε  ΕΔΩ

ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ΜΑΡΑΘΩΝΑ: Έφυγε από την ζωή ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης

ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ΜΑΡΑΘΩΝΑ: Έφυγε από την ζωή ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης:  (Αλεξάνδρεια 1922-Αθήνα 2014) καλό σου ταξίδι σύντροφε, Μ ια λαμπρή μορφή του ελληνικού Τύπου, ένας ποιητής της δημοσιογραφίας...

καλό σου ταξίδι σύντροφε,

Δυο χρόνια ζωής συμπλήρωσε «Η Εφημερίδα των Συντακτών»

   H ιστορία της «Εφημερίδας των Συντακτών»  

Οι συζητήσεις και οι προβληματισμοί για την έκδοση της εφημερίδας ξεκίνησαν από τις αρχές του 2012. Η ζύμωση κράτησε αρκετούς μήνες και η ιδέα αποκρυσταλλώθηκε το καλοκαίρι, για ένα ημερήσιο απογευματινό φύλλο με τίτλο «Η Εφημερίδα των Συντακτών». Στις 4 Σεπτεμβρίου 2012 ολοκληρώθηκε η σύνθεση της διευθυντικής ομάδας με την εκλογή ως διευθυντή του Νικόλα Βουλέλη και αμέσως άρχισε η προετοιμασία για την κυκλοφορία του πρώτου φύλλου. Την 1η Νοεμβρίου δόθηκε συνέντευξη Τύπου στην ΕΣΗΕΑ, όπου ανακοινώθηκε επισήμως η έκδοση της εφημερίδας και το πρώτο φύλλο κυκλοφόρησε τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012.

Πρόκειται για ένα ξεχωριστό και μοναδικό εγχείρημα που εκδηλώθηκε σε μια φάση κατά την οποία διαμορφώνονταν πρωτοφανείς συνθήκες στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.

«Η Εφημερίδα των Συντακτών», την οποία εκδίδει ο «Συνεταιρισμός των εργαζομένων σε εφημερίδες και περιοδικά» μέσω της «Ανεξάρτητα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης Α.Ε.» στην οποία ο Συνεταιρισμός είναι ο κύριος μέτοχος, συγκροτήθηκε κυρίως από πρώην εργαζόμενους στην «Ελευθεροτυπία» και την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» -δημοσιογράφους, τεχνικούς και διοικητικούς- αλλά και από πρώην εργαζόμενους σε άλλα μέσα ενημέρωσης. Ήταν μια πραγματικά νέα εφημερίδα που γεννήθηκε μέσα στην κρίση και ήθελε να συμβάλει στην υπέρβασή της. Μια συνεταιριστική εφημερίδα που έμπαινε δυναμικά στην αγορά, χωρίς να έχει τη στήριξη της κυβέρνησης ή ενός πολιτικού κόμματος, χωρίς έναν ισχυρό ιδιοκτήτη-εκδότη, χωρίς να είναι τμήμα ενός συγκροτήματος ή ενός ομίλου μέσων ενημέρωσης.

Η εφημερίδα αυτή κλήθηκε να καλύψει ένα ευρύτατο φάσμα της κοινωνίας, που ζητά ανεξάρτητη, πολυφωνική και σε βάθος ενημέρωση, ουσιαστική έρευνα και ανάλυση κάθε πτυχής της πραγματικότητας, και κυρίως αυστηρή, σκληρή, αλλά έντιμη κριτική προς κάθε κατεύθυνση, και προς την εκάστοτε εξουσία και προς τους εκάστοτε διεκδικητές της.

Η έκδοση της «Εφημερίδας των Συντακτών» συνέπεσε με μια φάση βαθύτατων ανακατατάξεων τόσο στο πολιτικό σκηνικό όσο και στην ίδια την κοινωνία, εκεί όπου εκκολάπτονται νέες ιδέες, απόψεις και ρεύματα. Η εφημερίδα δεσμεύτηκε ήδη από την πρώτη συνέντευξη Τύπου ότι θα έχει ανοιχτές τις κεραίες της για τα νέα μηνύματα και ότι θα συμβάλει στη διαμόρφωση του νέου τοπίου, σε προοδευτική κατεύθυνση.

Διακηρύξαμε εξαρχής ότι περισσότερο από ποτέ άλλοτε η κριτική του δημόσιου βίου προϋποθέτει, σήμερα, την ανεξαρτησία από πολιτικά, οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα. Ένα μέσο ενημέρωσης δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητο αν μετέχει στα παλιά ή στα νέα πλέγματα εξουσίας που δημιουργούνται, δηλαδή στη νέα διαπλοκή. Προϋπόθεση γι' αυτό είναι καμιά εξάρτηση από πολιτικές, οικονομικές ή κομματικές εξουσίες. Η στάση αυτή δεν σημαίνει αποξένωση από την κοινωνία. Η «Εφημερίδα των Συντακτών» ενδιαφέρεται για όλους τους πολιτικούς χώρους και θέλει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες ενός ευρύτατου φάσματος της κοινωνίας, που εκτείνεται από τις παρυφές της συντηρητικής παράταξης μέχρι την άκρα αριστερά. Η εφημερίδα απευθύνεται σε όλους τους πολίτες των μεγάλων πόλεων, αλλά και της περιφέρειας, τους εργαζόμενους, αλλά και τους άνεργους, που θέλουν μια εφημερίδα η οποία δεν θα τους κοροϊδεύει, δεν θα τους παραπλανά και δεν θα τους αποκοιμίζει.

Οι εργαζόμενοι στην εφημερίδα κατοχύρωσαν την πολυφωνία της εφημερίδας ως αναγκαίο όρο της αυτονομίας της. Αυτή η πολυφωνία εξασφαλίζεται μέσα από τη συνεργατική, συνεταιριστική μορφή οργάνωσης της εφημερίδας, που ανήκει και ελέγχεται από το σώμα των εργαζομένων σε αυτήν. Άλλωστε, τα μέλη του συνεταιρισμού, συνεισέφεραν το κεφάλαιο, στο οποίο στηρίζεται το εγχείρημά μας και η γενική συνέλευση των μελών του συνεταιρισμού εκλέγει τα μέλη της διευθυντικής ομάδας.

Το νέο εγχείρημα στήριξαν εθελοντικά πολλοί επαγγελματίες δημοσιογράφοι, αλλά εξίσου αποφασιστική για την ενίσχυση του πλουραλισμού της εφημερίδας ήταν η συμβολή εκατοντάδων συνεργατών-αρθρογράφων από τον επιστημονικό και τον πολιτικό κόσμο, από τον χώρο του πολιτισμού και των πανεπιστημίων, από τα εργατικά και κοινωνικά κινήματα, από τον χώρο των οργανώσεων της κοινωνίας πολιτών, από την Εκκλησία ή από απλούς πολίτες.

Η εφημερίδα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, με ελάχιστα ως μηδαμινά μέσα, με το υστέρημα των εργαζομένων της και με την ενίσχυση φίλων, εδραίωσε την παρουσία της, έχει θετικό πρόσημο κυκλοφορίας σε σχέση με τις άλλες εφημερίδες, διεκδικώντας μια από τις πρώτες θέσεις πανελλαδικά, κέρδισε ένα σημαντικό τμήμα του συνολικού αναγνωστικού κοινού και της διαφημιστικής αγοράς και έχει πλέον μια υπερσύγχρονη διαδικτυακή παρουσία με ευρύτατη επιρροή και απήχηση. Η “Εφημερίδα των Συντακτών” είναι η μόνη εφημερίδα που δεν χρωστάει στο Δημόσιο, στα ασφαλιστικά ταμεία ή σε τράπεζες.

Ταυτόχρονα, η εφημερίδα πέτυχε πολύ γρήγορα να κατοχυρωθεί ως αξιόπιστη και έγκυρη πηγή αναφοράς, σεβόμενη τη δεοντολογία και αρνούμενη να υιοθετήσει την σκανδαλοθηρία και τον κιτρινισμό. «Η Εφημερίδα των Συντακτών» άνοιξε πολλά και ουσιαστικά μέτωπα στην ενημέρωση και την πληροφόρηση, για θέματα που συνήθως αποσιωπούνται από σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης, αλλά κυρίως παρέμεινε πιστή στις ιδρυτικές αρχές της ως μια έπαλξη πολυφωνίας και πλουραλισμού, που δεν φοβάται να λέει την αλήθεια προς κάθε κατεύθυνση και να δίνει βήμα σε ένα ευρύτατο φάσμα απόψεων και ιδεών, προάγοντας ουσιαστικά το διάλογο και θωρακίζοντας την ελευθερία του Τύπου και τη δημοκρατία, τη στιγμή που στη συντριπτική πλειονότητα των εντύπων κυριαρχεί η μονότονη και ομοιόμορφη συμμόρφωση στις επιταγές των ισχυρών της διαπλοκής.

http://www.efsyn.gr/

Δύο χρόνια μετά, σας καλωσορίζουμε στον ανανεωμένο ιστότοπό μας http://www.efsyn.gr/  και σας ευχαριστούμε που συνεχίζετε να στηρίζετε μια εφημερίδα χωρίς εξαρτήσεις από κομματικά και οικονομικά συμφέροντα, μια εφημερίδα με τη δική της άποψη. Η «Εφημερίδα των Συντακτών» είναι η δική μας απάντηση στην κρίση.  Σας ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σας. Μαζί, συνεχίζουμε!